Yalnızlık mı sorun olan şey? Yoksa yalnızken konuşmamak mi sorun, oysaki yalnız olan kendi kendine konuşamaz mi? Birilerine ihtiyaç duymak neden? Bu sorular kafamin içinde dönüp duruyordu denizin kenarinda sigarami içerken. Farkındayım. Denizin sesi, soğuk esen rüzgar kış mi geliyordu sizce? Yakında yağacak yağmurdan dolayı kimseler de kalmamıştı sahilde. Islanmaktan mi korkuyorlardi? Bilmiyorum yine. Zaten ne biliyorum ki? Gidecek bir yerim olsa bende giderdim heralde. 22 Yaşında hayatta kalmaya çalışmak ne guzel dert be. Bu yaşıma kadar bildiklerimi söylemek istiyorum. Herkesten biraz biraz öğrendim bilgilerimi. Ee şimdi bunlar benim kim olduğumu mu söyleyecek? O zmn ben de herkes gibiyim diyemem ki karışık bir durumdayim. Üstümde geçen kıştan kalma bir siyah bir mont biraz kolları çizilmiş ama hatıraları güzel boyle şeyleri hep sevmişimdir. Şarkılar kıyafetler bunlara tek hatıra ekleyen ben degilim heralde. Zaten insan her şeye bir duygu yüklemez mi. Hayatta bizi biz yapan şeyler bence duygularımız. Ne önemi varki dışarıdan neye benzediğimizin? Sadece görüp yorumlamak ahmaklıkdan başka bir şey degil. Biraz sohbet dokunmak vakit geçirmek yeterli mi tanimaya birini?
Eğer birini tanimak istiyorsan onun sırlarını öğrenmelisin bence. Çünkü en derinlerimizdeki sırlar bizi biz yapar onlari anlatamayız. İşte birini tanımanın ne kadar zor olduğunu burdan anlayabiliriz bence. Bundan dolayı bilmeden tanımadan üzmek saçmalık.
İyi de konuşcak kimsem yok ki nasil taniyacaklar beni?
Peki ya ben de herkes gibi olmak yerine artık hayatin gerçek yüzüne karşı bişeyler planlıyor muyumdur?
Bu sefer değil. Bu sefer hayatıma beyaz bir sayfa açmıyorum onun yerine siyah bir sayfa açıcam. Bu kadar yeter artık çocuk değilim. Hiçbir hatanın geri dönüşü yok. Madem çok zor hayatta kalmak sorumluluk almanin vakti geldi. Eminim çoğunuz benden iyi durumdadır. Bir siyah mont siyah bir pantolon bir kazak ee eski bir ayakkabi en azindan su gecirmiyor. Yagmur yagacak ama daha yağmadı. Bekliyorum. Neden mi ? Gidecek yer yok ki. Önceliliklerimi belirlemem gerek. Madem artık bir siyah sayfa açtık hayatımızda yapacak çok şey var. Bunların çoğu parayla yapiliyor. Ah evet cebimde 5 lira var ne güzel be. Şimdi başlayabiliriz size en aşağıdan olan hayat hikayemi anlatıcam. Belki dilencilik, hırsızlık, düzenbazlik yapmadım ama hayatın tüm kahpeliklerine karşi hayatta birseyler yapmayi düşünüyorum. En güzeli de beyaz yerine siyah sayfa açmak yani ne cok dert gelsede acıtmıyor çünkü zaten karalanmış her yanım...
Pazar günlerini hiç sevmem. Çoğu insan pazar günleri tatil diye mutlu olurken ben sevmem. Çünkü pazartesi günü gelir aklıma. Tekrar okul is vs vs...
Tabi insan bos boş otururken aklina gelmez ki
