Hanggang Sa Muling Pagkikita

Short Story

You woke up in a dark room and heard the sound of a falling object. The only source of light is the lamp next to bed and you saw Pablo on his desk.The floor is messy because of the contents in the box he had thrown"Pablo"you call him but he did not hear it"Pablo!!!!" You got even louder but you didn't get a response. "I wish I could go back to that day na sinabi ko na sayo na Mahal Kita!."

You were shocked the moment you heard those words, felt so speechless when you realized that he was holding your picture. You were even more shocked as you read what was written in the crumbled newspaper on the floor. Tears in your eyes suddenly fall when you remember the whole story of what just happened.

That night is supposed to be your happy highschool reunion but turns out to be a tragedy because you all were involved in a car accident.

"Patawarin mo ako at hindi ko Ito nasabi sa iyo nung may pagkakataon Mahal din kita." Linapitan mo siya kahit na hindi mo siya mahawakan ay nanatili parin ang iyong mga kamay sa magkabila niyang pisnge "Sorry pinili ko ang umalis keysa ang ipagtapat sayo ang nararamdaman ko at makasama ka" Sinubukan mo siyang yakapin pero tumagos ka lang ulit sa kanya.

Tinulak niya ulet ang mga gulong ng wheelchair malapit sa kama. Buong lakas na binuhat ang sarili para mailipat sa kama. Kita mo ang hirap na nararanasan niya kaya mas lalo mong naramdaman ang sakit dahil hindi mo siya matulungan.Humiga siya sa kama at pinapatuloy ang pagiyak. "Pinigilan na sana kita at sinabi ko na Mahal Kita. May magbabago ba kung nasabi ko sayo Ito noon?"Parehong tumulo ang mga luha sa inyong mga mata at doble ang saket na iyong nararamdaman. Magawa mo lang ay ang pagmasdan siya.

"May magagawa ka pa"Nasilaw ka liwanag na nakita mo sa binatana. Pumasok ang putting ibon"Nasa iyong kamay ang mga kasagutan kailangan mo lang itong hanapin". Pinagmasadan mo siya"Sino po kayo?"Patuloy kang nakinig sa kaniya "Hindi na mahalaga kung sino ako ang kailangan mong gawin ngayon ay ang misyon mo bago matapos ang oras mo sa orasan" May lumitaw na hourglass sa lamesa "Kailangan matanggap ni Pablo na wala ka na sa mundong ibabaw at mapagpatuloy ang kanyang buhay kunde ay maglalaho ka hindi lang sa mundo kundi sa buhay ng mga taong nakakakilala sayo at maari silang makaranas ng pagdurusa" Mas lalo kang naguluhan at hindi na alam ang puweding reaksyon. "Ano po ang gagawin ko?.

"May magagawa ka para matulungan ang minamahal mo kailangan mo lang din tanggapin na lahat ng bagay ay may dahilan. Muli na siyang lumipad palayo

"Anong gagawin ko?" Mas nagugulahan ka sa lahat ng mangyayari. Sobrang gulo na ng isipan mo at hindi na alam ang iisipin at gagawin.

Araw-araw kang gumagawa ng paraan at sinubukan na magisip ng mga solusyon kung paano mo siya makakausap. Sumubok kang dalawin siya sa panaginip pero hindi mo magawa dahil sarado ang kanyang isipan

Isang araw ay umalis siya ng bahay para bisitahin ang iyong puntod. Kahit na magisa lang siya ay nakapagbyahe siya ng maayos.

"Ikaw nalang yung meron ako tapos iniwan mo pa ako" Kinakausap niya ang litrato mo at pinilit na huwag umiyak."Hindi ko alam yung nararamdaman ko kahit sa panaginip ayoko kitang makita kase panandalian lang yung parang nakaw na sandale"Tumigin siya sa kalangitan " Paano ko ba tanggapin?, paano ako magsimula ng wala ka?" Muling tumulo ang luha sa kanyang mga mata pero agad niya itong pinunasan ng may bata din ang dumalaw at nagbigay ng bulaklak. "Sino ka?" Pagtatanong ni Pablo. "Ako po si Faith" Pagpapakilala niya. "Kayo po sino kayo? "

"Ako si Pablo" Mahinahon na sagot ni Pablo. "Kayo po yung boyfriend ni Ate Constantine?" Parehong kayong nagulat ni Pablo sa tanong ng bata.

"Hinde magkaibigan lang kame" Natatawang sagot ni Pablo. "Sorry po kung buhay pa sana siya nagkaroon kayo ng chance na maging kayo" Malungkot na sabi ng bata at nakayuko. Kaya naguluhan kayong pareho ni Pablo. "Siya si Faith yung pasyente na kinangilangan ng Hearth Donor dahil sa sakit niya sa puso. Sa kanya po ibinigay yung puso ni Constantine para madugtungan ang buhay niya" Sabi ng madreng kasama ni Faith. Hindi mo maiwasan ang mapangiti dahil sa sayang naramdaman mo ng malaman mo na may natulungan kang isang bata na matuloy pa ang mga Pangarap niya. "Mimi" Isang familiar na salita sa inyong dalawa ni Pablo. Napansin ng madre ang naging reaksyon ni Pablo. "Siya yung baby naging inilagahan ninyo ni Constantine nung naging volunteer kayo sa orphanage" Pareho ninyong naalala ni Pablo ang panahon na yon. Ang araw na napagtanto ninyong dalawa na ang nararamdaman para sa isa't isa. Biglang yinakap ni Faith si Pablo at ganon din si Pablo kahit na gulat kahit na hindi nila maramdaman ay yinakap mo din sila.

Lumipas ang halos isang buwan at muli mong nakita ang puting ibon. Masaya kang humarap sa kanya dahil napagtanto mo na ang lahat. "Lahat ng mga bagay sa mundo ay may mga dahilan kailangan lang natin hanapin o hintayin para masagot ang mga katanungan sa ating isipan"

Masaya na malungkot dahil kailangan mong lumisan pero tanggap mo na dahil alam mo na kasama ni Pablo si Faith na siyang dahilan kung bakit napagtanto ninyong dalawa ang nararamdaman para sa isa't isa.

"Kung saan ka man ngayon Constantine sana masaya ka at maayos kana. Masaket pero kakayanin ko. Magiging mabuting tatay ako para ako kay Faith tulad ng date nung inalagahan pa natin siya na parang tayong pamilya. Mahal na Mahal kita hanggang sa muli nating pagkikita"

"Papa" Tawag ni Faith kay Pablo at yinakap ang bata.

"Mahal din kita Pablo. Alagahan mo si Faith ah Hintayin ko ang araw na magkita tayong muli" Yinakap mo din sila hanggang sa naglaho ka na sa liwanag