Güçlü Kız

Yeni Hayata Başlangıç

İsmim Mia, ve şu an çok acelem var. Çabucak kıyafetlerimi üst üste alıp gitmem. Şu anda evimi terk ediyor, evet şu merak ediyorsan devam ediyor et.

- 20 dakika sonra - 

İşte bu! Evden olmayı başardım. Ama biraz gibi korkunç çünkü şu anda saat gece 03:00 ve korkunçlaştıran bir başka şeyde evimin ya da içmenin bir köyde olması var. Sanırım korkum savaşımı yenmek üzere. Hatta yendi safra. Şimdi bavulumu yola çıkmayanya gideceğim ve sonrada evime geri gideceğim ve planımı yarın sabah köyü koyacağım. Çünkü bu köye ve köylülere ev sahipliği yapanlar hakkında pekte güzel şeyler anlatılmıyor.

- Sabah -

Evdeki ben kalkmıştım, bir parça önce ben kalkmıştım, bir şekilde açıldım. İşte size ait olmadığım yerde, hiçbir yerde bulunmamamıştım. Artık kimse Mia diye birini tanımıyor. Her şeyi çıkarken onu neyle karşılayacağına biraz da alışmıştım hava taksi ile gidecektim. Uçak biletime geline onu aylara ayırıyordum. Yani görünürde bir sorun yoktu.

Evet işte gelmiştimma binmeme çok az şeydi. Artık benim için gerçek hayat başlıyordu. Acaba ne olabilir. Tamda öğelerinden bire bir görünümden bakmak için gözden geçirilir. İşte o anda fark gösterdiğim için hala içinde ve götürülebilir. Bu yolla hemen ortaya çıkardım ve ayağımla ezerek kullanılmayacak bir hale getirdim. İşte uçaktan gelip, buradan kurtulacaktım. Artık daha güzel bir hayat beni ve bu sefil hayat bitiyordu. Bu canların doğumunu kontrol eden polisler. Evet onar oradalar. Tam karşımda. Ama gerekme gerek yok. Çünkü bu gün için sahte bir kimlik hazırlamıştım. Evet, işe yaradı son engeli de geçmeyi başarabildiğim için gerekli olan sonağa binip bu pis yerden bitmek için gider. Uçağım havalandı şu an dünya çapında hatta ve hatta evrende benden daha mutlu biri olduğunu iddia etmiyorum. Uçuşumun bitmesine ve hayallerimin ülkesi olan Danimarka'ya ulaşmama çok az kaldı. Sadece o ülke için 1 yılımı verip Danca öğreniliyor. 

İşte geldim şu an Danimarka'dayım. Danca öğrenmek için neredeyse 1 yılımı verdim. Ama öğrendiğim kadarı sadece burada işimi görecek kadardı. Evet şimdi sıra kalacak bir yer bulmakta. Burası hakkında yaptığım bir araştırmada öğrendim ki kiralar çok ucuzmuş ve evden çıkarken yanıma aldığım para işimi görecekti sanırım.

Biliyor musun? Burası gerçekten çok garip bir yer. Şehrin biraz hatta fazla dış kısımlarında kalan  ıssız bir ormanda içinde kimseye para ödemeden kalabileceğim, çok konforlu fakat bir o kadarda şehirden uzak ve korkutucu. Ama bu beni durduramaz, yani kendi  evini terk etmeyi isteyen bendim, ve bunu kendi isteğimle yaptım. Şimdi de korkmamayı isteyip korkmayacağım. Ah tanrım lütfen bana yardım et...

Her neyse şimdi buraya yerleşmeli ve biraz da temizlik yapmalıyım. Çünkü burası gerçekten çok pis kokuyor ve çok tozlu etrafa bir göz atacağım , belki burayı terk eden kişi temizlik malzemelerini burada unutmuştur.

-5 dakika sonra-

Buralarda temizlik ürünü ararken evin gerçek sahibinden yani burayı terk eden kişiden olduğunu düşündüğüm bir not budum. Notta şöyle yazıyordu;

Ben Greg, bu notu yamamın tek sebebi yarın görünmeyen varlıklar benim ruhumu çalmadan bu lanetli evi terk edecek olmam. Burası lanetli bir ev çünkü benim büyük dedelerim büyücüydü ve görünmeyen varlıklardan birini çok rahatsız ettiler. Görünmeyenler onlara musallat olup o aileden  en az birinin ruhunu çalacağına yemin etmişti, ve o kişi ben olacaktım. Çünkü bu evin son sahibi benim ve eğer başka biri  bu eve gelirse musallat olunan kişi o olacak. DİKKATLİ OL!

Doğruyu söylemek gerekirse bu not beni cidden bayağı korkutmuştu. Şu an kafam çok fazla karışmıştı ben bu evde LANETLİ OLMASINA RAAĞMEN kalmalı mıydım yoksa kiralık ve LANETLİ OLMAYAN bir eve mi çıkmalıydım? Sonunda karar verdim; bu gün burada kalmayı deneyecektim. Eğer olağandışı bir durumla karşılaşırsam da hemen oradan kaçacaktım. Bu yüzden temizlik işine de hiç karışmayacaktım. Bu evi ararken yolda kendime bir kart almıştım şimdi ise planlarıma göre sadece oturup telefonla uğraşacaktım. Ama o not içime gerçekten büyük bir korku salmıştı, ne yapacağımı bilmiyordum. Kullandığım bir sosyal platform için video çektim ve yükledim, on dakika sonra benim sayabildiğim kadarıyla iki yüz ama tahminimce daha fazla yorum geldi ve yorumların çoğunda ''arkandaki şey ne?'' yazıyordu. Bu yorumları her okuyuşumda arkama dönüp baktım fakat gördüğüm tek şey duvardı, dümdüz beyaz ve hiçbir olağandışı özelliğe sahip olmayan sıradan bir duvar. 

Sonra videomu tekrar izlemeye karar verdim, ve o görüntüleri gördüğümde kalbim neredeyse durma noktasına gelmişti. Zar zor dışarı çıktım ve verandadan önce bavulumu aşağı attım sonra da kendim atladım. O eve son bir kez daha bakmak istedim ve arkamı döndüğümde evin korkunç bir surat şeklini aldığını gördüm. Bana doğru geliyordu hem de kükreyerek.  Arkama bile bakmadan  çığlıklar atarak kaçmaya başladım. Ev ormanın içinde değildi bu yüzden ana yola çıkmam çok zamanımı almadı.  Ormanın patikası bitip şehir yoluna çıktığımda yoldan geçen ilk kişiye başımdan geçenleri anlatıp  ormanı işaret ettiğim zaman bana hangi akıl hastanesinden kaçtığımı sordu ve kahkahalar atarak yanımdan uzaklaştı.

O gittiği zaman ormandan gelen tüyler ürpertici bir ses bana şöyle diyordu:

-Miaaaaa, geeeeel, buraya geeeeel, diyordu. Korkudan ne yapacağımı bilemedim.

Kendime yeni bir iş ve kalacak eni bir yer bulmak için oradan uzaklaştım. Şehrin merkezine gidiyordum ve hala kafamın içinde o tüyler ürpertici ses vardı.

Her neyse şimdi kendime önce part time bir iş bulmalı ve sonra da okul işlerini halletmeliyim. Bu gün halletmem gereken bir diğer şey ise kalacak yeni bir yer, çünkü o korkunç, ürkünç tarif edilemez derecede psikolojik travma dolu eve geri dönmem mümkün değil. Vay canına sanırım bu gün şanslı günümdeyim, şu n tam karşımda bir ev var ve evin üstünde kiralık yazıyor. Aslında az önce değişik bir okulun yanından da geçmiştim. Buraya ayet yakındı ve okul okuldur. Bu evi kaçırmasam iyi olur çünkü hem şehrin merkezinde hem de kirası gayet uygun yani henüz bir iş bulamadım ama uygun yani.

Sonra biraz daha yürüdüm, yürüdüm, yürüdüm ve yürüdüm. Aslında çok yürümedim ama yürüdüm. Of her neyse bırakalım şu konuyu.  Biraz yürüdükten sonra karşıma çok güzel bir restoran çıktı ve camda da ''garson aranıyor'' yazıyordu. Bu iş ilanı demekti. Bu gün gerçekten şanslı günümdeyim gerçekten.

Şimdi içeri gireceğim yani iş görüşmesine. Tamam kıyafetlerim kötü ama CO olmaya gitmiyorum garsonn olcam yani takım elbise ve 3 metre topuklu ayakkabıya ihtiyacım yok.

-Merhaba.

-Ah merhaba bayan, ne istemiştiniz?

-Ben iş için gelmiştim de. Yetkili kişi ile görüşebilir miyim acaba?

-Evet, elbette. Biraz bekleyin lütfen.

Kadın çok kibardı. Sanırım kasiyerdi.

-Bayan, bay Watson sizi bekliyor. Koridorda sağda ikinci odada bulabilirsiniz onu.

-Peki, çok teşekkür ederim.

Koridora ilk girdiğimde içime çok garip ve anlatılmayacak derecede kötü bir his düştü. Ve bu kötü his odaya yaklaştıkça daha da çok artıyordu...

Bir sonraki bölümün adı= Aksiyon Başlıyor.

Bu bölümü eğer yazdığım şu anki bölüme çok beyeni gelirse paylaşacağım beyenmeyi unutmayın...