Lanetli Ev

Başlangıç

Çok güzel bir hayatım var'dı taki o eve taşınıncaya kadar..

Ben alessi, lise son sınıf'a başlama'dan önce babamın iş durumu kötüleşiyordu maddi açıdan baya zorluk çekiyorduk.
Taşınmamızın gerektini söyledi.
Tabi ben arkadaşlarım'dan nasıl ayrı kalırım.. diye düşünüyorken bir, elin omuzu'ma deydiğini hissettim aniden.
irkildim.
Annem'di odana çıkıp eşyalarımı toplamamı söyledi..
Tabi ben baya üzüntü içerisindey'dim evet bile diyemedim.. kafamı salladım ve direk odama çekildim..
Ailemden bahsediyim biraz..
3 kardeşiz bir, küçüğüm kız 17 yaşında. Adı Farah ve diğer erkek kardeşim 10 yaşında Adı Lowell..
Babam Frank.
Annem Freya.
-Tak tak!
Kapının çaldığını duyunca hiç bir şey toplamamıştım annem baya kızıcaktı.
-kim O? Dedim.
Farahtı
-Alessi Benim gelebilirmiyim? Dedi.
-Gelebilirsin Farah. Dedim..
Direk iyimisin diye sordu oda benden daha çok üzgün sanırım..
-Nasıl olabilirim bilmiyorum. Dedim
Farah
-Biliyorum bende şuan senin gibiyim nasıl olucak yeni insanlar yeni kişiler başka yer..
oysa çok alıştık buraya.. Dedi
o an içimden faraha sarılarak ağlamak istedim..
Bir anda annem içeri girdi..
siz daha toparlanmadınızmı dedi cevap veremedik ikimizde sanki mühürlenmiş gibiydi ağzımız..
Annem yanımıza yaklaşarak..
-Biliyorum çok zor olucak ama gitmemiz gerek hadi bir an önce toparlanın olurmu?
dedi.
Bende Tamam Anne. Dedim ve annem oda'dan çıktı.. kardeşim Farahta odasına geçip elbiselerini toparlamaya başladı.
Bende eşalarımı toparladıktan sonra sonkez arkadaşlarımı görmek için acele ettim..

Eşyalarımı toparladım. Annemin yanına gittim.
- Anne ben biraz arkadaşlarımın yanına uğrasam. Dedim
o sıra merdivenlerden hızla inerek farah yanımda belirdi.
Farah
- Bende gelicem seninle dedi.
Annem'de
- Tamam, hızlı gidip gelmeye çalışın dedi.
Bir koşu evden çıktık. ilk Albertin yanına uğramak istiyordum. veda etmekten hiç hoşlanmıyordum
Farah
- Gelirler bize aramızda sadece 1 2 saatlik yol olucak sıkma canını dedi.
Alessi
- Yani eskisi gibi sürekli buluşamaya biliriz dedim.
Farah
- Haklısın. Dedi
ve albertin evine gelmiştik.
Farah
- Ben burda duruyim konuşmanız bitince gelirim vedalaşmaya. Dedi
Bende tamam diyerek kapıyı çaldım.
- Tak tak!
Albert
- Kim o?
- Albert ben alessi
kapıyı açtı hoşgeldin diyere sarılmıştı fakat ben sevinmeyince anlamıştı bir şey olduğunum direk
Albert
- Ne oldu? dedi.
Alessi
- Şey Albert biz taşınıyoruz.
Albert
- Ne Neden?
Alessi
- Biliyorsun aynı durumlar, babamın işi baya kötüleşti gitmemizin gerektiğini söylediler.
Albert
- Çok'mu uzak?
Alessi
- Yanii 1 2 saatlik.
Albert
- O zaman her gün orda olucam.
Alessi
- Nasıl yani?
Albert
- Seni bırakamam bende orda bi yerlerde ev bulurum bakarım.
albertin böyle diyişinde kuş olup uçmak istiyordum ve ona sımsıkı sarıldım. o da aynı şekilde..
Farah
- O zaman benim vedalaşmama gerek kalmadı diyerek güldü.
Albert
- Biraz öyle oldu gibi.
Alessi
- O zaman biz diğerlerinin yanına uğruyalım sende gelmek istermisin yürürüz hem.
Albert
- Çekedimi alıp geliyorum. Dedi
Farah
- Mutlu oldun bakıyorumm
Alessi ( Neşeli )
- Olmazmıyım az kaldı kuş olup uçucam Farah.
Albert
- Geldim Hadi gidelim. Dedi
ve Hope'nin evine doğru yürüdük hope biraz sinirli ve tam bir öküz olsa gerek Farah çoçukluğundan belli onu seviyor hope yalnız takılan biri Farahla yakın ama bir okadarda uzak. Hopenin evine vardık. Jesse Ordaydı beraber takılır genelde ayrılmaz 2'liler kavgaları bile güldürüyor bizi Hope ailesi küçükken kazada ölmüştü babannesi ile kalıyor. Babannesi felç oldu için ona yedirir içirir yardımda bulunur'du.
bu yandan Hope biraz uzak kalır bizden ama Jesse ve Farah onunla ilgilenmeye çalışırdı Jesse ile Hope kuzenler bu yüzden biraz beraber vakit geçirirlerdi.
taşınıcağımızı duyunca Hope biraz üzüldüğünü gördüm Jesse şok içerisinde bana sonra faraha alberte baktı
Alberte şöyle söyledi
- Albert yoksa gene bize şakamı yapıyorsunuz yapıyorsanızda çok kötü bi şaka
Farah sinirli bi şekilde araya girdi sinirlenmesine anlam veremedim sanırım artık hopenin ona açılmasını istiyordu şu gidişi ikisini ayırıcaktı yada bir okadarda bağlanıcaklardı
Farah
- Jesse şaka yapcak olsaydık burda gülerdik değilmi?
Jesse
- Anladım. diyerek sesi titredi.
üzülmeleri normaldi 12 senelik arkadaşız sonuçta hope cevap vermemişti şok içerisinde bakıyordu
Farah
- Her neyse alessi geç kalmamamız gerek daha kızlara uğrucaz vedalaşmamiz bittiyse gidelim. Dedi
Alessi
- Haklısın Albert hadi. Dedim

Farah cidden çok üzülmüştü Hope'nin onunla artık aralarında'ki olan durumun adını koymak istiyordu. en yakın arkadaşım Sarahın evi hemen Hopenin yanındaydı
Sarah herkesten tanıdığım en iyi arkadaş dostum bende onun için öyleyim tabi

Kapıyı çaldım.
- Tak tak!
Sarahın annesi Mia
- Kim O?
Alessi
- Ben Alessi
Sarahın Annesi Mia
- Aa alessi hoşgeldiniz buyrun içeri gelin
Alessi
- Vaktimiz pek yokta acaba Sarah evdemi diye sorucaktımda konuşmamız gerek. dedim
Sarahın Annesi
- Evet evet burda, Çağırıyorum bekleyin.
Sarah bi koşu geldi direk gözlerini açtı yoksa gidiyormusunuz dedi
Saraha sarılıp ağlamak isteğimi bastırdım albert varken üzülmesin diye kendimi tutmaya çalıştım Kafamı salladım
Sarah alessi uzak olsakta emin olabilirsin gelicez değilmi albert?
Albert tebessüm ederek
- Tabi bırakmayız onu. Dedi
Sarah
-Farah sen iyimisin. Dedi
Farah
- iyiyim. Dedi
Sarah
- Herkese uğradınızmı yoksa.
Farah
- Yok daha Lila ve Kevina uğramadık.
Sarah
- Bende geliyim ordan size uğruyalım olurmu?
Alessi
- Neden olmasın çok iyi olur.. Dedim tebessüm ederek.
lila ile kevinın evine doğru yürüyorduk.
bir anda Telefonum çaldı arayan babamdı
- Alo Baba?
- Nerdesiniz?
- Lila ve kevin'a uğrucaktık
- Çabuk olun 1 saate çıkmamız gerekicek
- Tamam baba. diyerek kapattım
sadece anlam veremediğim neden maddi durum yüzünden taşınmamız gerektiğini her neyse bunu annemle sonra konuşmam gerekicek lila ve kevinın evine gelmiştik
ikisi kardeşler tabiki kapıyı açan kevindi vedalaştıktan sonra eve doğru yola koyulduk Sarah koluma girmişti üzülme olur'mu laptoptan görüntülü konuşuruz sürekli veya gelirim bi sorun olursa araman veya bi iyi değilim diyişinde yanına gelicem emin olabilirsin. Dedi Sarah okadar çok güveniyordum'ki sıkıca sarıldım Albert gelicez üzme kendini babam arabayla gelip bizi aldı ve yeni evimize doğru yola çıkmaya başladık nedense içimde bi tuhaflık vardı anlayamadığım..