Dezelfde levenservaring

Deel Een: Coming out

De toekomst was anders.

Steve wist dat dat niet echt een diepe uitspraak was, maar de verschillen vielen hem elke dag op. Sommige verschillen waren positief, en sommige waren negatief – maar meer op een nostalgisch dan objectief manier.

Een nacht, niet lang na de Slag om New York, terwijl hij met de andere Avengers in Avengers Tower naar een of andere soap zat te kijken. Hij zat niet echt op te letten en toen hij naar het scherm opkeek zag hij wat twee mannen op een afspraak bleek te zijn.

Zijn eerst gedachte was dat dit een soort parodie was. Maar de romantische sfeer wankelde nooit om een grap te maken.

Hij was zo betoverd door dit koppel, deze verliefde mannen, dat hij niet merkte hoe de anderen goed op zijn reacties lette. Tony, Natasha, en Bruce keken voorzichtig naar hem, onzeker hoe hij zou reageren. Natuurlijk hoopte ze op het beste, Steve was tenslotte een fatsoenlijke vent. Tot nu toe had hij zich niet vreemd gedragen met vrouwen of mensen van kleur. Maar, aan de andere kant, was hij wel in de jaren dertig opgegroeid.

Op de tv knielde de blonde man en hij greep in zijn jas voor een ringdoosje. Steve hapte licht naar lucht met glimmende ogen terwijl de andere man huilend knikte. Ze omhelsden elkaar, en lachte toen ze hun evenwicht verloren en op de grond tuimelde.

Steve werd plotseling bewust dat de anderen naar hem keken en stond snel op. "Uh, wc," mompelde hij en haasten zich van de kamer. Hij wist hoe het eruit zag en wat de anderen van hem dachten, maar hij wilde niet dat ze zagen hoe emotioneel hij op een soap reageerde.

Hij vond een lege gang en leunde tegen de muur, zijn ogen dicht geknepen. Hij haalde trillerig adem en probeerde de tranen weg te houden.

Flitsen van herinnering kwelde zijn gedachten. Snerende gezichten. Pijnlijke woorden die als klappen vielen. Echte klappen waarvan hij zich in donkere plekken moest verstoppen. Er waren ook betere herinneringen bij. Lachende blauwe ogen. Wetende glimlachen. Kussen in donkere verstopplekken. Een smal bed met verwarde benen.

Maar altijd in het geheim.

"Steve?" zei een zachte stem.

Steve schrok een beetje en draaide even weg om de sporen van tranen weg te vegen. Toen hij terugkeek zag hij Natasha daar staan, armen gekruist en tegen de muur leunend. Ze zag er bezorgd uit.

"Hé, Nat," zei hij, en grijnsde een beetje om de heesheid van zijn stem.

"Gaat het?" vroeg ze, en Steve realiseerde zich dat ze echt wilde weten. En hij wist niet wat te zeggen.

Het is een bijna boven menselijke daad om iets hardop te zeggen dat altijd een geheim tussen twee mensen is geweest, iets wat nooit boven fluisterend is uitgesproken.

Dus hij schudde zijn hoofd.

Nat perste gewoon haar lippen, knikte en omhelsde hem.

LGBT-geschiedenis werd dus aan zijn lijst van onderzoeksonderwerpen toegevoegd, een belangrijke categorie op zichzelf. Met Nat aan zijn zij keek hij huilden naar documentaires over Stonewall. Zijn eerste Pride maakte hij mee van een afstand omdat hij nog niet klaar was om mee te doen.

Op een dag had Steve Nat weer uit de kamer getrokken om haar te vertellen over iets nieuws dat hij had ontdekt (Elton John!), zei ze, "Steve, ik wil je niet onder druk zetten, maar heb je nagedacht over de anderen vertellen? Ik weet zeker dat ze er helemaal oké mee zouden zijn."

Hij keek haar onzeker aan. "Weet je het zeker, ik bedoel, ik mag ze allemaal wel, maar..."

"100% zeker," zei ze. "Ze weten dat ik pan ben, en ik ben vrij zeker dat er iets tussen Tony en Bruce is, er is daar zo veel spanning."