Pov Dakota
"Dakota Carrick! Het is niet verkeerd om een keertje naar je moeder te luisteren! Je gaat er niet dood aan"!
Mijn moeder heeft haar dagelijkse uitval. Zoals gewoonlijk. Inmiddels ben ik het gewent dat ze tegen me schreeuwt. Dit doet ze dan ookal sinds mijn vijfde.
Ik kijk afwezig door het raam naar buiten. Mijn moeder blijft maar te keer gaan. Maar ik sluit me volledig af van de buiten wereld, zodat ik haar niet hoef te horen.
"Dakota! Luister je wel"!? Tiert mijn moeder recht in mijn oor.
"Uh..." stotter ik.
Mijn moeder gromt. "Ga naar je kamer, Dakota! Ik wil je nu niet meer zien"!
Ik spring gelijk op en ren de trap op, naar boven. Ik loop langs de met oude voetbalplaatjes volgeplakte deur van mijn broer Carter. Mijn eigen deur gooi ik snel dicht. Ik laat me huilend op mijn kussen vallen.
"Dakota"? Mijn deur gaat piepend open en voetstappen schuifelen voorzichtig naar mijn bed. Ik voel hoe het bed inzak en er een hand op mijn schouder wordt gelegt.
"Dakota, gaat het een beetje"? Vraagt mijn broer zachtjes.
Ik draai me om zodat ik Carter recht in zijn donker, groene ogen kan aankijken. Dan haal ik mijn neus op en schud hevig mijn hoofd. "Nee, het gaat niet".
Carter doet zijn armen open en wenkt me voor een knuffel. Ik kruip snel in zijn armen en laat mijn hoofd tegen zijn schouder leunen. Dan snuif ik zijn vertrouwde geur op.
Zo blijven we wel een halfuur zitten. Ik lig half op Carters schoot en hou mijn ogen gesloten, terwijl Carter sussend in mijn oor fluistert.
Als ik weer een beetje rustig ben, kruip ik van Carters schoot af. Ik ga met de mouw van mijn trui langs mijn opgedroogde tranen.
"Dankjewel, Carter" fluister ik dankbaar.
"Graag gedaan, zusje. Daar zijn grote broers voor" glimlacht Carter.
Ik glimlach zwakjes terug naar Carter en lach zachtjes.
"Zeg, Dakota"? Begint Carter.
"Ja, Carter".
"Heb je zin om mee te gaan naar mijn vrienden? We gaan straks met z'n allen een ijsje halen" zegt Carter.
"Uh... vinden ze dat wel goed" stammel ik zachtjes. Ik friemmel zenuwachtig met mijn vingers.
Op Mason, Carters beste vriend, na, ken ik niemand van zijn vrienden. En eerlijk gezegt wil ik dat ook graag zo houden. Op Carter na, vertrouw ik geen andere mensen.
"Luister, Dakota. Ze zouden het geweldig vinden als je mee gaat" stelt Carter me gerust.
"Ik weet het niet" zeg ik zacht.
"Ah, toe nou, Dakota. Alsjeblieft"? Smeekt Carter.
"Goed dan" zucht ik. "Maar alleen omdat je zo aandringt. En ik wil meteen weg, als ik weg wil". Ik kijk hem streng aan.
Carter knikt hevig. "Tuurlijk, Dakota. Beloofd. Je gaat het echt geweldig vinden".
"Dat hoop ik dan maar" murmel ik in mezelf.
"We gaan om 15:00 weg" zegt Carter. "Dus over...". Hij kijkt op zijn horloge. "26 minuten en 33 seconden percies. Ik zie je straks wel, zusje"!
"Oké, doei" mompel ik nog naar Carter, voor hij mijn kamer uitloopt.
Ik sta op en loop naar mijn kledingkast. Eerst maar eens kijken wat ik aan doe.
