Wanting To Forget

Prolouge

Alam kong hindi ako perpekto pero alam korin naman na hindi ako naging masama tao. I admit that sometimes I made mistakes, but is it too much to give me this punishment? This pain?

Peole said that I'm very lucky to have this brain, edi ssa inyo na! They were just saying that because they are not in my position. I rather kill myself than living with a body that has a dead heart. Kasi kung ako ang tatanongin, gusto ko na lang ng bobo ako kaysa may ganitong utak na wala na lang alam ibang gawin kundi ang magbigay ng perwisyo sa akin. I lost myself and everything, I became miserable. Kahit kasi gaano ko na gusto pakawalan lahat ng ala-ala ay ayaw bitawan ng utak ko, kahit hindi ko na kaya.

Kailan kaya kita makaklimutan?...

Gusto ko na nang bumalik sa dating ako pero hindi ko magagawa yon kung ayaw pang bumitiw ng utak ko. Oo sa utak ko sinisisi ang lahat. Hindi siya makalimot eh. Ang masama pa no'n, nang dahil hindi ko makalimot lahat, unti-unti ng nadudurog ang puso ko. Pagod na ako pero yung utak at puso ko ayaw magpahinga. Gusto ko nang bumigay pero kumakapit pa rin sila.

Tumingin ako sa langit na puno ng bituin.

"Hey, stars. Sabi ng Mama ko humiling lang ako sa inyo matutupad na. Pero hindi ko na mabilang kung gaano karaming beses na ako humiling at isa na nga lang ang hiningi ko sa inyo, hindi niyo pa ibinigay." parang tangang tanong ko sa bituin kahit alam kong wala namang sasagot. Nagsimula ng tumulo ng mga luha ko at napayuko sa paanan ko.

Having this punishment is really too much. My mistakes is not enough for me to feel this pain. This is unfair.

Naramdaman ko ang pagpatak ng ulan. Hindi ko alam pero siguro pati ang langit ay nalulungkot para sa akin. I look up in the sky then I saw  stars disappearing slowly. Mapait akong napangiti.

"Yan! Diyan ka magaling, ang takasan ako kung kailan sukong suko na ako at halos mag makaawa sayo. Kailan mo ba ibibigay sa akin ang gusto ko? Wala na ngang natira sarili dahil ibinigay ko na lahat, pati ba naman iyan ay ayaw mo pang ibigay?!" Patuloy ako sa pag-iyak. "gusto ko nang makawala sa sakit, gusto ko nang maging masaya. Yun lang, kahit yun lang."

Patuloy ako sa pagkausap sa mga bituin habang umiiyak kahit alam ko na wala iyong magagawa, kahit maubos pa ang boses ko ay walang mangyayari.

Sobrang sakit na kasi na lahat ng ala-ala niya, namin ay tanda ko pa lahat at detalyado; exact date, day ang time. Malinaw lahat sa akin, walang nabawas kahit isa. Kahit masasakit na ala-ala ay nakatatak pa rin sa akin. I look again in the sky. Wala ng bituin pero susubukan ko pa rin humiling. I badly really want to forget. I close my eyes, intertwined my hands together then wish in my mind

Sana makalimot na ako ako at maging masaya.....
 
Bandang huli at ngumiti pa din ako kahit alam ko na walang matutupad.
I look again in the sky that keep on crying then smiled. Alam kong matagal ko na dapat to ginawa....

If you can't grant my wish to forget, then I'll find my ways to make it happened.....

I wiped my tears then started to walk.

Alam kong may dahilan ka kaya ayaw mo akong makalimot pero kung hindi ko makita ang dahilan na iyon ay ako ang gagawa para burahin lahat ng ala-ala kasama lahat ng sakit....