Trauma

Hoofdstuk 1 - Trauma

Ze schrikt wakker van haar eigen schreeuw. Liselotte van Kempen ligt op haar zij in bed en duwt haar bovenlichaam omhoog. Haar voorhoofd is klam wanneer ze haar krullen uit haar gezicht veegt. Ze heeft het warm en ze adment te zwaar, alsof ze heeft gerend. Maar ze heeft niet gerend, ze heeft gedroomd. Ze droomde, maar het was echt.

"Ollie." Het geluid van haar stem vult de slaapkamer en ze realiseert zich dat ze alleen is. Ze houdt snel haar mond. Het is niet normaal om hardop te praten als je alleen bent. Ze doet haar nachtlamp aan.

Ollie. Olivier. Haar kleine broertje. Ineens een plons. Ineens lag hij in het water. Hij kon niet zwemmen. Ze zou nooit de doodsangst op zijn gezichtje kunnen vergeten. Zijn handje dat zich boven het wateroppervlak uitstrekte, greep naar haar, naar zijn zus. Ze was in het water gesprongen. Het was ijskoud. Haar hart klopte zo hard alsof het door haar ribben heen probeerde te breken. Ze zwom snel naar de plek waar ze Ollie voor het laatst had gezien. Dook de zwarte diepte in. Haar vingers grepen handenvol water. Ze raakte in paniek, haar longen brandden met zuurstofgebrek, maar ze bleef duiken. Tot ze wel boven moest komen om adem te halen. "Ollie!" had ze geschreeuwd, gek van angst, "Ollie!" Ze zou haar broertje nooit meer zien.

Liselottes lichaam rilt alsof ze zonder jas in de vrieskou staat. De emoties die opborrelen grijpen haar bij de keel, wringen haar uit en veroorzaken fysieke pijn. Haar wangen zijn nat van de tranen. Ze trekt haar knieen op naar haar borst en slaat haar armen erom heen, proberend zichzelf bij elkaar te houden. Zo zit ze en wacht tot de pijn afneemt.

Want ze weet, de pijn zal afnemen. Ze heeft deze droom eerder gehad. Een paar nachten terug. Toen was ze in paniek geraakt, want ze wist nog niet dat de pijn zou afnemen. Het is nu de vierde keer dat ze zo wakker wordt en ze kan er niet meer tegen. Deze nachten putten haar uit, verminderen haar concentratie op het werk. Dat kan niet.

Liselotte stapt uit bed en slaat een lang vest om zich heen, stapt in haar pantoffels. Ze loopt naar de keuken en plenst koud water in haar gezicht om het zout van haar tranen weg te spoelen. Haar lichaam stopt met rillen, haar ademhaling wordt rustig. Een ongeopende fles wijn staat in het hoekje van het aanrecht. Ze kan zich niet herinneren hoe die daar was gekomen, ze drinkt nooit wanneer ze alleen is, en hier is ze altijd alleen.

Haar handen openen de la en halen de kurkentrekker tevoorschijn. Haar handen ontkurken de fles wijn en schenken een glas in. Ze drinkt het met kleine slokjes leeg. Nog een glas. Zoiets heeft ze nog nooit gedaan, alcohol gebruiken om haar pijn te verdoven. Niet gebruiken. Misbruiken. Ze is hier tegen, vindt het dom.

Het duurt niet lang voor de scherpte van haar herinnering vermindert; ze is weinig alcohol gewend. Opgelucht neemt ze nog een paar slokken. Het gezicht van haar broertje vervaagt, haar spieren ontspannen, haar hartslag vertraagt. Het is belachelijk wat ze doet, ze veroordeelt haar daad, maar ze weet even niet hoe het anders moet. Ze moet slapen, eindelijk slapen.

Ze wordt slap, de neuronen in haar hersenen stoppen met het afvuren van signalen - niet volledig, natuurlijk, anders zou ze hersendood zijn, maar genoeg om haar weer rustig te maken. Alcohol is een harddrug, een inhibitor in het brein, verslavend, met een deprimerende werking. Alcohol ontneemt mensen hun waardigheid en controle. Liselotte schaamt zich voor dit moment van zwakte. Ze gaat dwars tegen haar eigen principes in.

Wanneer haar hersens geen coherente gedachten meer vormen, drinkt ze een glas water tegen de uitdroging die alcohol veroorzaakt en gaat naar de wc. Tijdens het handen wassen vangt ze een glimp op van zichzelf in de spiegel en kijkt snel weg. Zo mogen haar collega's haar nooit zien.

Slaperig en ontspannen gaat ze haar bed weer in. Ze zet haar wekker tien minuten later, dat kan wel. De rest van de nacht slaapt ze door zonder de spoken uit haar verleden tegen te komen.