Yüzsüz

İlk Küçük Öpücük

  Sezen Aksu - Hoş geldin

            Kabul ettim tabii ki, tepki aldım. Zaten beni pek kimse sevmezdi. Verdikleri tepki de umurumda olmadı. Alevle iyiydik, her zaman ki gibi yanımdaydı, seviyorum kızı ya iyi kız gerçekten. Kimseyle el ele tutuşmamış, öpmemiş öptürmemiş ben, şimdi tamda şuan karşımda salak gibi duran çocuğu öpmek sarılmak istiyordum.

Salak mıydım ? Sanırsam evet!

      Hayır Bade, hayır yani daha zamanı vardı, ona daha güvenmiyordum bile. Güvenmem için bir sebep bile yoktu ki, ama biz kızlar sevdiğimiz erkeğe güvenmek için binbir türlü yol deneriz demi? Hatta güvenmek için onları küçük sınavlara bile sokarız. Ve tabii ki çoğunluk erkek bu sınavı geçemezdi. Öyle de oldu ya, güvenmem için bissürü sebep verdim. Hiç birisini kullanmadı, daha yanına gitmeye utanan ben şuan karşısına geçip basbas bağırabilirdim! Hayır yani gerçekten sinir bozucuydu.

         Ben ki şu ana kadar kolay kolay kimseyi kıskanmayan Bade, şuan kızlarla şakalaşıyor diye kıskançlıktan yerimde oturamıyordum. Bok mu var kızlarla takılmanda?

           "Bade ya Umut'a bir şey söylee bıktık artık"

            Umutcuğuma bak bir de bakıp sırıtıyor. Neymiş bıkmışmış hayır ben ne yapabilirim sevgilim bu kadar gıcıksa bizde kıskanıyoruz heralde. Ama beyfendimize sesimiz çıkmıyor. Sırf üzülüp kalbi kırılmasın diye daha doğrusu ayrılmayalım diye. 
 
- Bade gerçekten şu çıktığın çocukla hiç yakışmıyorsun kızım bi ona bak bi sana ya bi çocuk hiç uslu durmasını bilmez mi Naz'lara ne yap
- Lamia! Sus tamam sus benim içimde ki ses bana yetiyor sende başlama ya!
- Ne biçim sevgiliyseniz tut kolundan çek götür ya
-Lamia rolleri karıştırdın heralde ben bi kızım. Ayrıca ben aramız bozulmasın diye kimseyle konuşmuyorum, lanet!
- Tek kelime ile seni hak etmiyor. 

Kalktım gittim. Ne yapabilirdim başka? Arkamdan kimse gelmezdi, zaten bilerek bozuyorlardı morelimi. Lamia değil, onun içi dışı bir ama diğerleri bilerekti. Benim o sinirli yüz ifadem onlar için mutluluk gibi bi şeydi. Aman ya hepsinin canı cehenneme.
yalnız kalmayı sevmesemde, kendi içimdeki ses dışında ki bütün sesler susuyordu hiç değilse. Kapı açılmasıyla bağırmam bir oldu;

-Kapat o kapıyı!

İnanmam çok güçtü ki gelen Umut'tu.

-Gerçekten kapatayım mı?
-Neden geldin ki? Beni mi düşündün, düşünmezsin ki sen
-Tamam evet aptallık ettim seni düşündüm
-Tamam gitme tamam. Lütfen. 

Döndüğünde, yüzümü avuçlarının içine aldı, içim ürperdi. Gözlerine ilk defa bu kadar derinden bakıyordum. Kirpikleri hiç olamayacak kadar güzeldi. Öpmek istedim. Öpemezdim. Burnuma ufacık bi öpücük kondurdu ki, ne olduğumu şaşırdım. Sadece baktım, baktım. Hala baktım. Gerçekten ufak bi öpücük bahçede ki hareketlerini unutturmaya yetmişmiş miydi? Yetmemişti tabii ki!

Sıraya oturdum ve camdan dışarı baktım.

-Neden üzgünsün?
-Sence neden üzgünüm sence neden yani? Ben seninle aramız bozulmasın diye herkese mesafe koydum. Senin kızlarla yaptıkların ne demek Umut!
- Özür dilemicem senden, sadece bu kadar sinirlenmeni gerektirecek bi şey yok. 

Kapıyı cem tutuyormuş, birisi girmesin falan diye. Ama nasıl çıktıysam dışarıya Cem bile korkmuş belliydi yüzünden.

Dolabimdan kulaklığımı aldım ve direk Matematik sınıfına. 

Bütün atarlarıma rağmen, öpmüştü 

öpmüştü
bu ne demekti ki? ufak bi öpücük?