Same Old Song

1.Bölüm|Same old song

Mayıs ayının başlarıydı, ağaçlar çiçek açmış kuşlar şarkı söylemeye başlamıştı. Bir döngü daha tamamlanmış dünya yeniden doğmuştu. Hüzüne yer yoktu sadece neşe olmalıydı ancak bazıları içinde gizlice bu hüzünü taşıyordu. Bazıları ise bu hüzünü mevsime ayak uydurup kuşlar gibi şarkı söyleyerek gösteriyordu ancak onların şarkısı kuşların şarkısı kadar neşeli değildi.

Mavi gözlü, kumral saçlı genç bir adam araba sürerken radyodan tanıdık bir ses o hüzünlü şarkılardan birini söylemeye başladı. Daha ilk sözleri duyduğu an şarkının kendisi için olduğunu düşündü. Hemen arabayı durdurdu pür dikkat kesildi. O muhteşem ezgiye kendini kaptırdı arkadan gelen korna sesleri bile şarkıyı dinlemesini engelleyemedi. " Biz, eskiden olduğumuz kişi değiliz. " dedi içinden şarkı da o sesin söylediği gibi. Sesin sahibi ve kendisi arasında geçenleri düşündü. Eskiden oldukları kişiyi düşündü. İlk tanıştıkları zamanı düşündü.

Hayallerini gerçekleştireceğini düşündüğü yarışmanın tuvaletinde tanışmıştı onunla.

O pisuvarda tuvaletini yaparken genç adama sıçratmıştı ve refleks olarak "Oops" demişti. Genç adam da "Merhaba" dedi gülümseyerek. Ardından o da "Merhaba, Ben Harry." dedi ve genç adamın yakasındaki isim kartlığına bakarak "Sen de Louis olmalısın, tanıştığımıza memnun oldum." dedi.

Harry'nin şarkısı Louis'inde bu mevsimin gizli hüzünlülerinden biri olduğunu , hüzününü kendinden bile sakladığını kanıtladı. Şarkı tamamen sona erdiğinde Louis gözyaşlarını serbest bıraktı. Arabanın direksiyonuna kafasını koydu ve ağlamaya devam etti.

İki yıl sonra tam da neden şimdi tekrar onu görmek istemişti. Hayatını rayına oturtmaya çalışıyordu. Dengeleri yeniden bozulmuştu.
Aralarında hep var olan ve onları bağlayan ipler kısalıyordu ve tekrar birbirlerine çekiliyorlardı. İpler hep gergin kalmış ama asla tamamen kopmamıştı çünkü ipler Harry ve Louis'ten daha güçlüydü. Şarkı bitmesine rağmen Harry'nin sözleri hâlâ Louis'in kafasının içinde dönüyordu. "Biz sadece senin ve benim yerimizde duran iki hayaletiz." Gerçekten hayalet miyiz diye geçirdi aklından Louis. Grubun dağılması Louis için yeterince üzücüyken Harry ile birlikte olmamak yıkıcıydı. Aralarında bir şey olmasa bile yanyana olmamak berbattı. Düşündükçe çektiği acı arttıkça arttı o ipleri tamamen tekrar ve tekrar koparmak istedi ama ipleri kendi iradesi ile koparamazdı. Sadece ipler birden yok olurdu ve kimse farkına varmazdı.

Gözlerinde ki yaşları sildi ve arabayı sürmeye devam etti. Rastgele bir şekilde yollara girdi çıktı. Kafasını dağıtmaya ihtiyacı vardı ama bunu başarmak Louis için çok zordu. Arabasını sürerken Clevedon Pier'de olduğunu park etti. Arabasını park etti, iskeleye indi. İskelenin başında durdu ve ileriye doğru uzun uzun baktı. You and I klibini çektikleri zaman gözlerinde canladı.

Hep beraber gülüşüyorlardı. Keşke o eski güzel anının içinde sıkışıp kalsaydım diye düşündü. Her şey mahvolmadan güzel bir anıda sıkışıp kalmak onun için büyük bir ödül olurdu. Belki o zaman iki hayalet olmazlar, iki gizli aşık olurlardı.