YAN YANA

1

Bölüm 1 " Gece vakti"
'Bir gecede ne çok gün var oysa ki...'
---------

Gecenin bir vakti. Evden çıkma isteğim üzerine kimseye belli etmeden gizlice çıkıp yürümeye başladım. Ankara 'nın sokaklarında. Ankara için "geceleri ve gündüzleri iki farklı şehir " derler .

Ama benim için öyle değil . Gecesi de gündüzü de bir... Gecesi ayrı huzur veriyor, gündüzü ayrı.
Ne zaman daralsam , mutsuz olsam , canım sıkılsa hep çıkar dolaşırım.

Bu gece bir nedenim yoktu tek farkla. Öylesine çıkmıştım. Normalde hep bir nedenim olurdu. Ama bu sefer sanki çıkmam gerekiyor gibi hissettim. İçimden bir ses sanki çıkmam gerektiğini söylüyordu. Ve sokaklar da baya bir boş...

Bazen bu sokakların ürkütücü sessizliği beni korkutmuyor desem, yalan olur . Ama insan alışıyor inan ki. Nasıl ki onu üzen şeylere alışıyorsa, gündüzleri çıktığı sokağa geceleri çıkmaya da alışıyordu. Her şeye alıştığı gibi işte.

Yürürken evden baya bir uzaklaştığımı fark ettim. Annem ve babamı düşündüm o an. Acaba benim evde olmadığımı fark etmişler miydi? Acaba bana ne demişlerdi? Kesin biraz da olsa kızmışlardır haber vermediğim için.

Ama alışmış olmalarını beklerdim sonuçta. Ne zamandır bunu yapıyorum ve ilk defa haber vermedim sadece.

Yürümeye devam ederken bir park gördüm . Bomboştu. Gidip biraz oturmaya karar verdim.
Banklardan birine geçtim oturdum ve tam oturduğum sırada telefonum titredi.
Evet bende telefonu titreşimde kullanan insanlardan sadece birisiyim.
Telefonu açtığım da whattsapp 'dan bir mesaj geldiğini fark ettim. Hemen mesaja tıkladım.

' napıyorsun bebeğim? '

Mesaj en yakın arkadaşım Mira 'dan gelmişti.
Gecenin bir vaktinde uyumayacağımı biliyordu. Ama dışarı çıktığımdan haberi yoktu. Hemen cevap yazmaya başladım.

'Gecenin bir vaktinde dışarı dolaşmaya çıktım ve şimdi de bir bankta oturuyorum. Sen? '

Yazdım ve gönderdim. Deliye döndüğüne eminim. Benim yanıma bile gelmeye çalışabilir. Ama yanlız kalmak istiyorum gerçekten.

' ne yaptım dedinn? Senin yine gece gece dışarda ne işin var ? Bu 10' u bile geçti farkında mısın sen bebeğim? Bir sorun yok değil mi? '

Beni şaşırttı gerçekten de. Ama haklı da aslında. 10 dan fazla kez dışarı çıktığımdan artık insanlarda rahatlama olsa bile bir zaman sonra korkmaya başlıyorlar. Hele ki benim çevremdekiler.

'Bir sorun yok. Sakin ol sadece dışarı çıkmak istedim. Sen ? Sen napıyorsun? '

Insanın en yakın arkadaşını her zaman yazabilecek olması o kadar iyi birşey ki. İnsana yanlız olmadığını gösteriyor. Ve bu gerçekten de çok güzel bir his. Kimse olmasa bile o var dedirtiyor insana. Iyi ki o vardı. Mira iyi ki vardı.

' Aman ne yapacağım işte. Oturuyorum evde. Öyle bir sorayım dedim. Bir şey olursa söyle tamam mı ? Aynı şekilde gelmemi istersen iki dakikaya ordayım unutma tamam mı? '

'Tamam canım benim merak etme. Haber veririm. Hoşçakal '

'Görüşürüz :) '

Konuşmamız bittiği gibi telefonumu tekrar cebime attım ve kollarımı birleştirip parka bakmaya başladım. Saat tam 11'di. Biraz daha oturup eve dönmeyi planladım kafamda.

O arada parka bir tane çocuk geldi. Genç bir çocuk . Geldi ve yan tarafımdaki banka oturdu.

"Merhaba!"

Çocuğun kahverengi saçları ve kahverengi gözleri vardı. Ve yakışıklı bir çocuktu. Ona seslenmeme rağmen bana bir cevap vermedi ve dönüp bakmadı bile.
Bir kere daha şansımı denemek istedim.

"Ben pelin. Sen kimsin? "

Bilerek sorduğumu anlamış gibi o an bana dönüp baktı. Koyu kahverengi gözlerini üzerimde hissedince bir tuhaf olmadım desem yalan olur.
Kaşlarını çatmış bana öyle bir bakıyordu ki istesem de gözlerimi ondan çekemiyordum.

"Akın" dedi sadece ve tekrar önüne döndü. Biraz sert biriydi. Aman bana ne ? Sadece burada oturmaya gelmişti sonuçta. Neden onunla konuşmaya uğraşıyordum ki?

Kalk git Pelin kalk... Sen zaten neden geldin ki buraya. Tavrı beni sinirlendirmişti. Tamam belki konuşmaya çalışan bendim ama o da bir tepki verebilirdi en azından. Tuhaf birisi.

" iyi geceler" dedim ve anında oturduğum banktan kalktım ve yürümeye başladım.
Arkamdan iyi geceler bile dememişti. Ne kadar nazik ama !

İnsan nezaketen der en azından değil mi ? Ama yok. Onun gibiler nezaketten anlamazdı.
Az önce gayet sakinken şu an sinirlerim tepeme çıkmıştı. Sinirle eve doğru yürümeye başladım.

Eve doğru ilerlerken tek düşüncem evdekilerdi. Umarım bana fazla kızmazlardı.

---------------

Merhaba. Bu benim ilk hikaye deneyimim . Hatalarım olmuş olabilir. Ve eğer hatalarım olduğunu düşündüğünüz yerde bana söyleyebilirseniz ben de hatalarımı değiştirmeye uğraşırım.

Şimdiden hepinize teşekkür ederim.