Μία φορά και έναν καιρό, ένα ζεστό πρωινό του καλοκαιρού, ήρθε ο Ήλιος φέρνοντας μαζί του την όμορφη του σύντροφο, την Ζεστασιά πάνω στην Γη. Ο Ήλιος δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα χωρίς το όμορφο πρόσωπο της.
Χωρίς τα όμορφα χρυσαφένια μαλλιά της που λαμπύριζαν κάτω από τις ακτίνες του. Χωρίς τα όμορφα πορτοκαλί μάτια της που όσο πιο κοντά έβλεπες, έβλεπες το ηλιοβασίλεμα να έρχεται, σαν τον ερχομό μιας όμορφης χαρούμενης πριγκίπισσας σε έναν κόσμο που δεν ήξερε που βρισκόταν.
Χωρίς τις μικρές φακίδες τις που έμοιαζαν σαν μικρά κομμάτια της πολυαγαπημένης της σοκολάτας Lacta, χωρίς το όμορφο δέρμα της που έμοιαζε σαν το λαχταριστό νόστιμο μέλι, χωρίς το καλοσυνάτο χαμόγελο της.
Χωρίς τα ζέστα χαδια και την αγκαλιά της, χωρίς την παρουσια της θα ηταν νεκρος δινοντας μόνο σκοτάδι και κρύο στην Γη. Όταν γεννήθηκε ο Ήλιος απ'τόν Ουράνιο Πατερά γεννήθηκε μαζί και η Ζεστασιά.
Η Ζεστασιά στην αρχή ήταν ένα φοβισμένο πλάσμα, με ανασφάλειες. Παρόλο αυτά είχε "αυτοπεποίθηση" και ένα χαμόγελο σαν μίας μάσκας όπου πάντα έκανε στις δύσκολες στιγμές.Μέχρι που συνάντησε τον Ήλιο.
Αμέσως με του που κοιτάχτηκαν στα μάτια , ένα δυνατό πάθος δημιούργησε ανάμεσα στους δύο. Το πάθος τους ηταν τοσο δυνατό και ζωντανό σαν την Φωτιά. Ένα πάθος που δύσκολα αποχωρούσε. Ήταν στις φλέβες τούς, τοσο γρήγορο και τοσο ζεστό, σαν την Φωτιά που καίει γρήγορα οτι βρει στο πέρασμα τής. Καταστροφική αλλά και ταυτόχρονα τόσο όμορφη και ζέστη.
Και εστί έγινε
Φιλήθηκαν
Τοσο γρήγορα και τόσο παθιασμένα. Σαν να είχαν γνωριστεί για χρόνια και να ήθελαν αμέσως να γίνουν ένα σαν το κερί. Στην συνέχεια ο Ήλιος πήγαινε χαλαρά, δεν ήθελε να την πονέσει στην πρώτη τής φορά, η Ζεστασιά όμως ξαφνιάστηκε. Δεν περίμενε πώς θα την νοιαζόταν τόσο γρήγορα όπως και δεν περίμενε ότι θα τον ερωτεύονταν με την πρώτη ζέστη μάτια.
Ήθελε να του το πει..την λέξη "σ'αγαπώ" που τόσο έκαιγε στην καρδιά και πονούσε κάθε δευτερόλεπτο που δεν το ξεστόμισε. Μία περίεργη αίσθηση ένιωθε και αυτό ηταν ο Κρύος. Το ψυχρό αέρα που έφερνε πάνω της, της δημιούργησε φόβο, ανασφάλειες και ένιωθε όλο και πιο αδύναμη.
Δεν ένιωθε τις αισθήσεις τις και ολοένα η καρδιά της σιγά, σιγά έσβηνε όπως ο κρύος αέρας που σβήνει το ζωντανό ζεστό κερί. Μέχρι που η ένωση τους κατάφερε να γίνει ένα και να την φέρει πίσω στην Ζωή. Αυτό όμως που την ζωντάνεψε κυρίως ήταν οι λέξεις που έφεραν πίσω την ζέστη στην καρδιά τής.
Σ'αγαπώ
Και εγώ...
Σ'αγαπώ
Και εστί ο Κρύος έχασε όλη του την δύναμη και δημιουργήθηκε το Καλοκαίρι. Ο Ήλιος ήταν υπερήφανος πού είχε μια τέτοια γυναίκα στο πλευρό του για αυτό πάντα ειδικά στο Καλοκαίρι δίνει στους θνητούς ήταν ζέστη τρυφερή αγκαλιά της αγαπημένης του συντρόφου του. Η Ζεστασιά πάντα με χαρά τους προσφέρει την ζέστη αγκαλιά της, με χάδια και γλυκόλογα και σε κάποιους ελπίδες, γιατί ξέρει πώς είναι η μάχη ανάμεσα στον ψυχρό επαναστάτη απέναντι σε μία ζέστη καρδιά.
Και πάντα τους λέει σε όλους και στον σύντροφό τής, την ζέστη λέξη
Σ'αγαπώ
❤
______________________________________
Ελπίζω να σάς άρεσε, αν σάς άρεσε αφήστε ένα αστεράκι και σχόλια!^^
Τα λέμε σύντομα, και καλή σάς ημέρα!
-Τρισεύγενη💙📝
Ups! Ten obraz nie jest zgodny z naszymi wytycznymi. Aby kontynuować, spróbuj go usunąć lub użyć innego.
