Merhaba ben Helen,
Eskiden beri buraya sadece kendimi yazdım.Acılarımı, üzüntülerimi ve kafa karışıklıklarımı.
Ne var ki insan değişmiyor.Acılarla beslenen helen yine hayatına bu şekilde devam ediyor.
İlk aşk acımı buraya yazmıştım.Dönüp okuduğumda hala ne hissettiğimi bilsem de garip geliyor yazdıklarım bana.
Sanki ben yaşamamışım gibi.
Ama bendim işte.Onları yazanda bugün bunu yazanda aynı kişi.
Aslında çok değiştiğimi düşünsem de meğer kendimden kaçtığım için farklı hissediyormuşum.
Hala aynı acıları farklı şekilde yaşayabiliyorum.Hala o dramın içerisinde yer alıyorum.Hala benim işte.
Bu yılın sonuna geldik.Mutlu Yıllar bana.
Ama her yılın sonunda ve aynı zamanda başında olan bu zamanlarda hep aynı şeyi dilerim.Kalbim hep aynı şeyleri fısıldasa da biliyorum ki bu asla tam olarak gerçekleşemeyecek bir dilek.
Öyle bir dilek ki bu devamlı olmasının imkanı yok ve benim hayatımda nadiren olan şeylerden.
Buna uzun yıllardır tutunuyorum.Güçlü kalmaya güçlü bir birey olmaya tutunuyorum.Eskiden yaşadığım o duygulara tekrar kapılmamak için kendimi devamlı meşgul ettiğimi farkettim.Ama bu meşguliyet beni asla bir yere vardırmıyor. Bir anlık bir boşluk hissi beni yine aynı noktaya getiriyor.
Ve bu his beni yoruyor.Eskiden çok konuşurdum.En ufak şeyleri anlatır ve yardım ister, fikir alırdım.Ama artık kimseye bişey anlatmak istemiyorum.Beni anlamayacaklarını biliyorum. Artık sıkıldıklarını ve artık bunları duymak istemeyeceklerini düşünüyorum.
Sessiz sakin biri değilim aslında.Çok sinirli ve kalp kırıcıyım.Kinci bir pisliğim aynı zamanda.Kibirliyim.Oldum zannediyorum ama aptallar kendilerini çok akıllı görürlermiş işte.
Birinin olması birinin kendini gerçekleştirebilmesi aslında benim nazarımda ancak öldüğünde olacak bir durum.Çünkü biz doyumsuz varlıklarız ve asla ne öğrenirsek ne görürsek yetmeyecek.Dünyanın her köşesini dolaşsak en sonunda yine yetmeyip tekrar gitmek isteyeceğiz. Ne kadar seversek sevelim asla tam şekilde sevemeyeceğiz.Hayatın hiçbir noktasında tam olarak kendimiz olamayacağız.Asla ben artık başardım diyemeyeceğiz.Biliyorum çünkü asla yetmeyecek.Asla doymayacak asla yetinmeyeceğiz.
Kötü yönleri olsa da bu yetinmeme dürtüsü her zaman bizim bir adım daha atmamızı sağlayacak.
Yetinmedikçe yetmeyecek.
Pişman oldukça ve kalbimiz kırıldıkça tekrar aşık olacağız.
Ölene dek bu böyle sürecek.
