▶Şanlıurfa-Birecik

İletişim

▶İnstagram: Ergl_tuba
▶Twitter: tubaaerogluu
▶Facebook: Tuba Eroğlu

Küçük bir goncaydım. İnsanlar hayallerimi dört bir taraftan çekerek, tekrar filizlenmesine
izin vermeyerek yerinde öldürdüler.

Batmıştım, çünkü bir insanın hayalleri demek en büyük yaşama amaçlarıdır. Hayata karşı yenildiğimi anladığım zaman köşeme çekilip öylece insanları izledim.

Artık yaşamak için bir amacım yoktu. Sessizce odamda oturup geçmişte takılı kalan saatti yaşıyordum. Yani bir gün öleceğime hergün ölüyordum.

Daha sonra bir gün kalemi elime alarak yaşadıklarımı, yerinde ölen hayallerimi ve en önemlisi de içimde tükenmeye yüz tutmuş umutlarımı kağıda dökmeye karar verdim.

Ben yazdım. Ben yazdıkça içimde birşeyler yeşerdi, ben yazdıkça hayata karşı direncim arttı ve ben yazdıkça ben değilde kalemim ağladı...

Yazdığım bu kitap benliğim oldu ve benimle bütünleşti. Çünkü yazdığım her satırda ilmik ilmik içimde barınan karanlık tarafı işledim.

Geceyi gündüze bağlayan o ince çizgi de hayat buluyordum. Işığı kendime düşman, karanlığı ise kendime dost biliyorum. Yazdığım satırlar karanlık dünyama umut ışığı olup, yürüdüğüm bu hayat yolunda bir köprü görevindeydi. Öfkem, nefretim, özlemim ve acılarım hepsi bir bir yazdığım satırlarda hayat buluyordu. O satırlar da ben vardım. Ben ve yaşanmışlıklarım...

★TUBA EROĞLU☆
  • JoinedAugust 28, 2015



Last Message
tubanur28 tubanur28 Oct 03, 2017 01:23PM
Duyuru! Hepinizin bildiği üzere bu yeni kurgunun yerinde Nehr-i Dicle vardı. O benim ilk kitabımdı öyle de kalacak. Ben çok düşündüm ve böyle bir karar aldım. Nehr-i Dicleye daha sonra ve daha iyi ç...
View all Conversations

Story by Tuba EROĞLU
BU KAÇINCI SONBAHAR by tubanur28
BU KAÇINCI SONBAHAR
Sonbahar. Ne kış mevsimi gibi ayazda bırakıyor ne de yaz mevsimi gibi kızgın ateşinde yakıyordu. Sonbahar İlk...
1 Reading List