Hayatla mücadele etmek, kolay değildi. Herkes bu dünyaya kendi hayat hikâyesini alıp geliyordu. Babam doğru demişti:Herkes kendi valizinde kendi hayat hikayesini taşıyordu. Ne ile imtihan edileceğimiz belli değildi. Herkes gelirken zevklerini ve renklerini de taşırdı o bavulda. Benim bavulumda da yalnızlık var sanırım. Dünyadan soyutlanmış,kendi kabuğuma çekilmiş yaşıyorum. Öyle sıradan bir kişilikte de değilim. Sıradan olmak ne güzeldir,aslında. Monoton hayatın içinde debelenmek ne müthiş bir şeydir! Öyle ya,çoğunuz bilmezsiniz sıradan olmak bu kadar önemli diye.. Herkesin aradığı,sevdiği insan olduğunuzda artık siz siz olmazsınız.Karşıdaki kişilerin beklentileri de artar. Sizden isteklerini temin edebildikleri ölçüde kardeş,dost,can ciğersinizdir. Şimdi bakıyorum da dünyadaki insanlara ne kadar çoksunuz! Ama yukarıdan bakınca ne kadar da küçücügüz. Minyatürler gibi. Önce Evren,Gezegenler,Galaksiler,Yıldızlar,Güneş,Ay Sonra Dünya. Dünyanın 7 kıtasındaki herhangi bir noktadayız. Ne kadar da küçüğüz. Şimdi biz bir nutfe iken nedendir bu "ben"cil  kişiliğimiz.. Bilmiyorum. Bencil olmak çağın hastalığı galiba. Mesela ben yıllarca neden insanların bencil olduklarını sordum,kendime. Bir cevap alabildim mi,hayır. Peki sen dedim? Sende mi bencilsin? Yok,benim sorunum daha felaketsel.İnsanlara kendimden daha fazla değer verdiğim için hayal kırıklığı felaketim oldu."  Sencil olmakta zor. Galiba sıradan ve yalnız olmakta güzel.
  • JoinedFebruary 8, 2017



Story by davidbisball
Tek Hikâye by davidbisball
Tek Hikâye Short Story
Var mısın anı biriktirmeye?