Ölümün esir aldığı, hayatının belki de son anlarında olan ben.! Acı içinde kavrulan ruhum ve benimle yanmaya devam eden duygularım... Bütün duyguların intihar edip, geriye yalnızca 'acı'nın kaldığı bir ruha esirim. Zincirlenmiş bedenim, yorgun düşmüş ruhuma ağırlık yapıyor... Bileğimde ki kelepçeler bedenimi zorluyor ve ayağımda ki prangalar hareketlerimi kısıtlıyor. Gözlerimden akan yaşlar, bu acıyı bana yükleyenlere ceza oluyor. Gözlerimden düşen her bir damla, onların yaşamından kısıtlanıyor. Mutluluğu tatmadan ruhum, acıyla dost olmuş, kendini öldürüyor... Göz yaşlarım, yorgun göz kapaklarımı açık tutmamda bana zorluk çıkartıyor. Yavaşça kapanan gözlerim, bana yaklaşan ölümün habercisi oluyor... Yalnızca sonsuzluğa uykum var... Ölüme uykum var...
  • JoinedMarch 20, 2016



1 Reading List

.