PUSU

Yanlış anlamayı getiren bir pusu, doğru duygulara yön verebilir mi?

Uygar Aykırı, doğru şekilde sevebilir mi?

Peki ben...Arya Adalı, onu doğru şekilde sevebilir miyim?

Gürültülü bir günde, en sessiz bakışmayla birbirimizi bulduğumuz gibi pusu bizi bulduğunda ne olurdu?

Bir defile günü gözlerimi hayranlığın en dostça parıltılarıyla bulan kahve gözler bana düşmanca bakabilir mi?

Peki o gözler bana düşman olursa...Uygar Aykırı'nın ateşinde yanar mıydım?

Ya da onu ateşimde yakar mıydım?

***

"Söylesene Uygar, yandığın kadar yakman mümkün mü?" Fısıltım öylesine değildi, kırılmış ince bir melodinin ahı, gibiydi. Oysa umursamadı sorumu, gene geri plana attı kendini.

"Söylesene Babasının Kızı, beni yakma gücünü nereden buluyorsun?" Bana sürekli ateşimde yandığını söylerdi, akrebin acımasız gururu beni gördüğü an sekteliyordu. Çünkü ben olduğumda yüreğinin en ücra köşelerine gururun en yakıcı hâli aşk sokuluyordu.

Ve bunu henüz o bile bilmiyordu. Tenimde gezen ellerine bir isim vermiyordu çünkü Uygar Aykırı'ya aykırı bir gerçektim ben. Ona göre aşk yoktu, aşk bir insanın takıntısına verdiği isimdi ona göre. Ve beni 'takıntım' olarak adlandıramadığı için sürekli kalda kalıyordu.

Uygar Aykırı konu ben olduğumda bir değil, beş kez düşünüyordu.

Dudaklarımı aralayacak cesareti kendimde bulduğum an fısıldadım:

"Gözlerinde gördüğüm dalgalı ateşten. Çünkü biliyorum ki, o ateş sıcaklığıyla beni okşayacak ve daha fazlasını yapmayacak. Çünkü o ateş Uygar Aykırı'nın ateşi olacak." Dudaklarıma kısa bir öpücük daha bıraktı.

Yandığım ateş, Uygar Aykırı'nın ateşi değildi.
Yandığım ateş, Uygar Aykırı'nın aşkı da değildi. Yandığım ateş, Uygar Aykırı'nın sevgisiydi.