VAVEYLA | KUMA

Zorla küçük yaşta evlendirilen Leylanın hikayesi...

"Madem nikahına alacaksın beni, neden böyle bir leke sürdün ailemin üzerine? Cevap ver, neden yaptın bunu, neydi bana karşı kurduğun tuzak?" Duraksadı, ardından biraz eğilip gözlerime baktı öfkesini saklama gereksinimi duymadan. "Senin abinin benim bacıma yaptığı şeyi yaptım ben! Ancak seni zorlamadım, sen girdin koynuma. Ama o ibne abin, o puşt tecavüzde bulundu kardeşime! Şimdi onun acısını çekeceksiniz, tüm aile çekeceksiniz! Ailen ömür boyu bu utancı yaşarken, sen de bir ömür benim tutsağım olarak ödeyeceksin bu olanların bedelini!" Abim? Tecavüz? Yanlış anlaşılma vardı, bariz bir şekilde belliydi bu, ama o bunu bilmeden hayatımı mahvetmişti. Gözümde bitiyordu aşkı, zalim bir adam vardı karşımda zira. Ona aşkla bakmıştım, ama o benden bilmediğim bir intikam almıştı. "Sen ne diyorsun, nasıl abime iftira atarsın? Defol buradan yalancı pislik, herşeyin yalanmış senin! Git, yoksa töreler verir cezanı senin!" Verecekti zira, çünkü ben istesem bile bir Ağa'nın ailesinden hiç kimseye göz koyulmazdı. Biliyordu o da, bunu bilerek girmiştik bu yola, ama benimle beraber kendisini de yakmıştı artık. "Töre verecek cezayı, evet! Ama ceza abine ve de iki küçük yeğenine karşılık verilecek! Yeğenlerini bile sağ koydurmam senin, küçük yaşta öldürürüm onları! Bu koca konakta bomboş kalır, bir varis bile kalmaz! Ama sen bunu kurtarırsın Şahbanu, kölem olarak aileni kurtar! Seni bir bedel olarak alacağım, kardeşimin namusunun bedelini ödeyeceksin!"

gerçek hayattan ilham alınarak yazılmıştır. Zeyno hükümet adıyla Zeynep dokuz yaşında tıpkı diğer kadınlar gibi kendi bedeninde gördüğü kan'dan sonra. kendini saklar. taaki onbeş yaşına kadar. onbeş yaşında babasının gördüğü kan'dan sonra artık zeyno'nun evlenmesine karar verir. Zeyno daha babasının gördüğü kan'dan bir hafta bile geçmeden davul zurnayla genç ağayla evlenir.

1968 yılının Mardin'inde, güneş sadece taş konakların üzerine değil, törenin keskin kılıcının üzerine de doğuyordu. Müjgan on altı yaşında, hayalleri toprağın bereketiyle yoğrulmuş, fakir bir köylü kızı... Hayatı, abisi Yusuf'un koskoca Kozanoğlu aşiretinin kızını kaçırmasıyla bir gecede paramparça olur. Namus davası, kanla değil Müjgan'ın gençliğiyle son bulacak. Kozanoğlu aşiretinin veliahtı Devran Ağa için bu evlilik, bir vuslat değil, bir intikam yeminidir. Kardeşinin gidişiyle sarsılan gururunu, düşmanının kızını bir mahkûm gibi konağına kapatarak onarmaya kararlıdır. Bir yanda kaçtıkları yerde aşkın baharını yaşayan Yusuf ve Züleyha, diğer yanda nefretin buz kestiği bir odada birbirine yabancı iki ruh... Müjgan, hem ailesinin sevgisizliğiyle hem de Devran'ın dinmek bilmeyen öfkesiyle savaşırken bu taş duvarlar arasında kendi sesini bulabilecek mi? Yoksa töre, bir genç kızın sessiz çığlıklarını Mardin'in rüzgârına mı gömecek? Aşkın en karanlık hali, nefretin en derin sızısı... Berdelin Gölgesinde, bedeli masumların ödediği bir hikâye. Önemli Not: Hikayenin kurgusu gereği kitapta kadına yönelik şiddet içeren bölümler bulunmaktadır. Bu sahneler, şiddeti onaylamak için değil, yarattığı yıkıcı etkiyi anlatmak için yazılmıştır. Hassasiyeti olan okurların dikkatine sunulur.

​​Ben senin bedelinim Hazar Karahan, sevdan değil!" ​Dicle, özgürlüğüne vurulan prangayı kırmak için her şeyi göze almıştı. Ama Hazar'ın gözlerindeki o karanlık ateş, töreden daha yakıcıydı. ​Hazar: "Bu konaktan çıkışın yok Karaca. Ya bu ateşte beraber yanacağız ya da küllerimizi Fırat'a savuracağız." ​Sessiz bir feryat, kanlı bir berdel ve imkansız bir aşkın doğuşu... (+18) Başlama Tarihi : 30.11.2025 Bitiş tarihi : 30.06.2026

"Miran," dedi Haşmet Ağa, sesi yorgun ama vakurdu. "Hüküm verildi. Kan dökülmeyecek. Azat Akça'nın yaptığı hatanın bedeli, bir canla değil, bir hayatla ödenecek." Miran, dişlerini sıktı. Çenesi seğirdi. "Berdel," dedi tükürürcesine. "Bacımı kaçıran o itin günahını, hiç görmediğim bir kadın mı çekecek baba? Benim töremde kadınla hesap kapatmak var mıydı?" "Töre budur oğul," dedi Haşmet Ağa, elini oğlunun omuzuna koyarak. "Oğlan kızı kaçırdı, kızın abisi de kızı alacak. Başka yolu yok. Akça aşireti o kızı yarın sabah Diyarbakır'dan yola çıkaracak. Adı Zümrüt'müş. Duymuşsundur belki..." Miran, sertçe güldü. "Güzelliği dilden dile dolaşan Zümrüt... İsterse dünya güzeli olsun baba, benim gözümde o bir esirdir. Bir kefaret borcudur."

"Kardeşlerine dokunmalarına izin vermeyeceğim, Ayperi." Genç kızın gözlerinde parlayan umut ışığıyla kalbi sıkıştı Atahan'ın. Az sonra söyleyeceklerinden sonra meftun olduğu gözlerdeki umudun yavaş yavaş solmasını izlemeye yüreği el vermiyordu. Daha söylemediklerinin ağırlığıyla gücü azalmıştı. Geniş sırtını kıza çevirip derin bir nefes çekti içine. "Tek bir şartla!" "Ne isterseniz yaparım Atahan bey. Yeter ki beni kardeşlerimden ayırmalarına izin vermeyin." Dedi titreyen sesiyle. Hırpalanmaktan yırtılan elbisesi ve yara bere içinde olan bedenine rağmen iki kardeşine de sıkı sıkı sarıldı. Her ikisi de az önce yaşadıkları saldırıyla sus pus olmuşlardı. Kardeşlerinin gözlerinde gördüğü korkuyla içi yandı. Onları zalim amcalarından korumak istercesine sıkı sıkı sinesine bastırdı. Dış kapının daha sert yumruklanmasıyla korkuyla kardeşlerine daha çok sarıldı. Amcalarının bağırış seslerini duymamak için kulaklarını kapatmak istiyordu Ayperi. Hıçkırık sesleri Atahan'ın kulağına gelirken hissettiği vicdan azabıyla gözleri doldu. Avucunu yumruk yapıp ısırdı tüm hırsını çıkarırcasına. "Karım olmanı istiyorum!" Ortama bomba etkisi yaratan sözlerle her ikisi de sarsıldı. Bu sefer odada ikisinin sert soluk sesleri yankılanıyordu. Ayperi şaşkındı, Atahan ise darmadumandı. Çaresiz bir kızı sırf duygularını tatmin etmek için kendine mecbur bırakmıştı. Yaptığının adice olduğunu biliyordu ama ilk kez yüreğine yerleşen bu aşkı, kaybetmek istemeyecek kadar bencil bir adamdı. Burnunu dikleştirerek devam etti sözlerine, "Eğer benimle evlenmeyi kabul edersen amcalarının Kars'ın sınırlarından girmelerine bile izin vermem."

Yüzümü soğuk ellerinin arasına aldı. Biraz öne eğilip iyice yaklaştı. Sıcak nefesini yüzümde hissettim. Buz gibi mavi gözlerle bana bakıyordu. Dudaklarımı aralayıp beklemeye başladım. Kafasını hafifçe eğip dudaklarını dudaklarımla birleştirdi. Ayrıldığımızda ikimizde nefes nefese kalmıştık. Alnını alnıma dayadı " Bu yaptığımız çok yanlış." Dedim " Biliyorum. Ama iyi hissettiriyor." İtiraz edemedim. Haklıydı. Gerçekten iyi hissettiriyordu. ( Cinsel içeriklidir,küfür bulundurur)

Şanlıurfa'nın kavurucu sıcağında, Balıklı Göl'ün şahidinde başlayan bir aşk... Rojda Raman, Raman Aşireti'nin cesur ve inatçı kızı. Aşır Mirkanî ise Mirkanî Aşireti'nin genç ağası; bastığı yer titreyen, sözü geçen, yakışıklı ama mert bir adam. Töreye rağmen, rakip aşiretlerin husumetini göze alarak, ailelerini ikna edip evlendiler. Altı yıl boyunca aşkları ateş gibi yandı; konaklarında mutluluk, Harran ovalarında geziler, geceleri birbirlerine sarılarak geçirdiler. Ama bir şey eksikti: Çocuk sesi yoktu evlerinde. Berivan Ana'nın baskısı, aşiret büyüklerinin "Soy devam etmeli!" fısıltılarıyla kuma fikri ortaya çıktı. Genç, güzel ve entrikacı Narin, konağa ikinci gelin olarak geldi. Rojda bunu kabul etmedi: "Aşkımız tek kişilik Aşır... Paylaşmam seni!" diye isyan etti. Aşır ise töreyle aşk arasında kaldı. Zorunlulukla Narin'le "gereğini" yaptı, ama kalbi Rojda'daydı. Narin hamile kalınca her şey değişti: Kıskançlık fırtınaları, aşiret gerilimleri, Raman ve Mirkanî arasında husumet korkusu... Rojda direndi, odayı kilitleyip meydan okudu. Aşır ise "Sensiz ölürüm güneşim!" diye yalvardı. Entrikalar, gözyaşları, silahlı gerilimler... Peki aşk, töreye ve kuma'nın gölgesine yenilecek mi? Yoksa Rojda'nın isyanı zafer mi getirecek? Urfa'nın taş konaklarında, Balıklı Göl'ün dualarında saklı bir aşk hikâyesi... Kıskançlık, ihanet, possessive aşk ve direniş dolu bir drama!

Bu Mardin'in kan kırmızı kollarına hayatın acımasız darbesiyle düşmüş masum bir kız ile elli kanlı Mardin'i kana bulayanlardan olan bir katilin hikayesi. Bu Delal ile Merwan'ın hikayesi. Bu Melek ile İblis'in hikayesi. DAĞHAN AŞİRETİ'NE hoşgeldiniz...

İhanet affedilir mi? DİLŞAH VE SAVAŞ ARSLAN 02.04.2026

(+18 yaşa uygundur) Yüzyılın kışı diyorlardı o seneki kışa... Yabani, bir kısrak gibi kişneyerek şahlanmış da şahlanmış alabildiğine hoyratça esiyordu poyrazı karayeli... Buzdan geceler hüküm sürerken, biri vardı yatağında ter döken. Onun adı anaydı... Yüreğine matem çökmüştü oğlu, her anacığım dediğinde. Ayağı taşa takılsa oğulların ve kızların, ne zaman anacığım deseler; her bir kelimenin hecesi kanatlanıp yol bulur ve anaların yüreğine konardı... Uyku tutmamış sabaha kadar, yasa bürünmüştü Edibe kadın. Oğlu, ateşler içinde "anacığım" diye inledikçe, anasının yüreğine kızıl oklar saplanmıştı. Biri daha vardı rüyasında kabuslar gören. Yaman'ı can evi, mahremi, sürekli kendisinden kaçıyordu... Sabah olup uyandığında bedeninde bir ağırlık vardı, elinde olsa yataktan hiç çıkmazdı. Emektar elleriyle gözlerini yokladı, gözleri hala ıslaktı. Bu yaşlarda neyin nesiydi? Sabaha kadar rüya görmüş ve rüyasında ağlamıştı ama gözlerindeki ıslaklık sanki gerçek gibiydi... Kapak görseli Pinterest'ten alıntı. 12.5.2020

©Tüm Hakları Saklıdır® Basılmamış kumdan yaratılmış bir kadın, Basılmamış kumlara layık olduğunu düşünen bir adam... "Azra..." Adım dilinden dökülürken, yutkundum. Barut'un adem elması hareket ederken işaret parmağı yanağımı kitap yaprağı gibi kıvırırken, yüzümde ki sıcaklık kendini yer yer heyecana bıraktı. Bir adamla bu kadar yakın olmak... Cezbedici sesinin her karesinde adımın harfleri havanın buğusuna, şehrin flusuna karışmış gözleri yerini tutkuya bırakmışcasına gözlerime bulanmıştı. "Efendim" "Bakire Azra..." "Bana öyle söylemeyi kes! Bakireliğim seni ilgilendirmez" dediğimde kalbimin atışını kulaklarımda duyuyordum. "Bütün bedenin basılmamış kum değil mi?" "Barut çekil şuradan. Gitmek istiyorum, çekil!" "Şşt sessiz ol benim küçük bakirem" "Çekil Barut" dedim yeniden. Bakire kelimesini üstüme yaftalamıştı, sanki haddine düşmüş gibi... "Basılmamış kumlarına ayak basmaya geldim" Barut savaşını kaybederken, kızıl korlar ateş püskürdü. Barut, ateşe gömüldü, masumluğa aldandı. Küfür ve argo kelimeler içermektedir!

"Mihri, evleneceksin," diyen babamın sesi tekrardan kulaklarımda çınlamıştı. Sesi her zamanki gibi soğuk, demir geçirmezdi; itiraz kabul etmiyordu. Babamın dediklerini sindirmek için zorlukla yutkunmuştum. Böyle olacağını bilmeme rağmen neden nefes alamamıştım, neden içinde olduğum durum altında ezilip kalmıştım? Bir şeyler söylemek, itiraz etmek istemiştim fakat yapamamıştım. Babamın bakışları altında ezilmiştim tekrardan. "Hayırlısı buymuş," demişti annem, abimin gözlerinin içine bakarken. Bana bakmamıştı. Oysaki abimin canına karşılık benim canım, benim hayatım ortaya koyulmuştu. Bu ailedeki yerimi bir kez daha anlamıştım: Ben bu aile için bir hiçtim, fazlalıktım. Birkaç gün sonra bu konağın kapısına bir çöp gibi bırakılmıştım. Abimin geleceği için benim geleceğimi yok saymışlardı. Bunu hiçbir zamana affetmeyecektim, bu gerçeğin altında her gece ezilecektim.

Kızın küçüktür, Resul. Ve kuma olacak."Bu cümle, Arîn'in hayatının son sözüydü. Bir abisinin işlediği cinayetin bedeli, onun genç bedenine ve ruhuna ödetilecekti. Ailesi, oğullarının canı karşılığında onu, gaddarlığı dillere destan olan Baran Ağaya'kan bedeli ' olarak verdiler. Hiçbir suçu, günahı olmayan Arîn, bir mal gibi pazarlığı yapılan, duyguları sorulmayan bir 'kan bedeli'ydi.Baran'ın konağına getirildiği ilk anda başlayan işkence, sadece fiziksel değildi. Avlunun ortasına atılıp aşağılanması, "bu evde bir hizmetçiden bile değeri yok" denilerek insanlığından soyutlanması, onu bir 'hiç'e dönüştürmek içindi. Odası bir zindan, bakışlar bir hançer, suskunluk bir kabullenme bekçisiydi.Ancak Baran'ın hesaba katmadığı bir şey vardı: Arîn'in adı, 'Ateş' anlamına geliyordu. Ve o ateş, en karanlık zindanlarda bile sönmeyen bir kördü. İçindeki bu direniş, ne yalvarış ne de başkaldırıydı. Sessiz, dik, ve yıkılmayan bir onurdu.Bu öykü, bir kadının, kendisini 'hiç' olarak gören acımasız bir dünyaya, sadece var olarak meydan okuyuşunun hikayesidir. Bir mal değil, bir insan olduğunu kanıtlamak için, ruhundaki ateşi söndürmemenin verdiği amansız bir iç savaştır.

Bu klasik ve monoton bir berdel hikayesi değil. İçinizi ısıtacak ve zaman zaman şaşırtacak bir aşkın filizlenişi. Mardin'in ateşi Cihad Ağa Helinine kavuştu. Ve bir avuç sönmüş kor oldu... 🫀🫀🫀 Helin ise bu bakıştan kaçıp ela gözlerini kapattı. Cesaretini toplayınca tekrar gözlerini açtı ve doğrudan o simsiyah gözlere baktı meydan okuyarak. "Cihad Ağa ile evleneceğim." Cihad ise anlamıştı o meydan okuyuşu. Aynı şekilde cevap verdi. "Öyleyse, hazırlıklar devam etsin. Akşam nikahıma alacağım seni." ...

Annemin seslenmesiyle aşağıya indim Rengi atmıştı elindeki telefon kulağında kalmıştı öyle yanına gidip koluna dokununca rüyadan uyanmış gibi oldu.Bir anda bağırıp ağlamaya ağıt yakmaya başladı ağıt sevmezdim duydukça içim ürperir tüylerim diken diken olurdum Ağıt demek acı demek çaresizlik hissini bilinmezliği yaşamak demektir benim için. MARİN ŞİRAZ....MİR AMED BERWANİ

"Bana kim napabilir? Senden başka kim benim canımı yakabilir. Ben artık canım yansın istemiyorum. İster buna bencillik de ister başka birşey. Ben artık seni sevmek istemiyorum." Aynı yere ard arda kaç gözyaşı sığdırdı her damlayı saydım. Bize bunu yapana lanet ettim. "Git." Dedi ellerini ellerimden çekerek. Bunu beklemiyor muydum zaten. İstediğim bu değil miydi. Peki bedenim bir külçe gibi ağırlaşmışken neden tek bir adım dahi atamıyordum. Içim neden üşüyordu. Neden titriyordum. "Git." Dedi tekrar yüzünü duvara çevirerek. Elimle masadan destek alıp kalkarken o kadar yavaş ilerledim ki sendeledim yine de düşmeden kapıya yaklaştım elim kolunu sıkıca kavrarken bedenimin duvara çarpması bir oldu. Elini belime koymasıyla canım yanmazken yüreğim bu tezatlığa rağmen yanıyordu. Gözyaşlarım peşi sıra kendini bırakmışken beni taşımayan dizlerimle sendeledim. Bunu fark etmesiyle kolunu öyle bir doladı ki belime. Alnını alnıma dayadı. "Yapma kurban olduğum. Yapma. Söyle.." dedi dolu dolu. "Söyle kim istediyse eceli olayım bunu senden. Ama yapma. Susma Mihri. Beni yıkamazlar beni kimse yıkamaz." Dedi beni buna inandırmaya çalışarak. "Bi tek.. Ulan bi tek sen yıkarsın." Aynı sözü bugün başkasından da duymuştum. Bu kadar canım yanmamıştı. Oysa herkes onu ne kadar tanımıştı. Zaafına oynamışlardı. Keşke sevdiğim adamın zaafı olmasaydım. Keşke beni bu kadar sevmeseydi. Keşke seni daha fazla kendime katarak sevseydim. Daha fazla nasıl sevilecekse kana kana sevseydim seni.. "Bi tek ben yıkarım." Dedim ellerim yüzünü kavradı. Parmak ucumda yükselerek dudaklarımı bastırdım dudaklarına. Önce afalladı. Sonra benden daha hırsla, sahiplenerek öptü beni. Üst dudaklarını çekiştirirken alt dudağımı talan ederek öptü. Sonumuz böyle olacaktı. Son kez ama hiç yetmeyecekmiş gibi öptüm onu.

"Sen sadece bana aitsin derken dalga geçmiyordum. Şimdi ne demek istediğimi anladın mı?" Üzerimdeyken büyük bir sinirle konuşuyordu. O her konuştukça sigara kokusu ciğerlerime siniyor, rahatsızlık veriyordu. "Cevap ver!" Hâlâ cevap veremezken iki bileğimi yukarı da birleştirmişti. "Şimdi anlayacaksın Masal"