İSİMSİZ SANRI (Askıya Alındı)
- Reads 29,266
- Votes 1,501
- Parts 41
MatureOngoing
Last published Thu, Jun 25, 2026
2029'da düzeni bozulmaya başlayan bir Türkiye... Öldürülen babası için adaleti arayan savcı Özge Ezel... Katil olarak suçlanan örgüt kurucusunun oğlu Pusat Ali Avlanmaz.
Kaderin temsili olan ip onlar için zincirdi, bu zincir kırmızı değil katran karasıydı. Bir tarafta adaleti arayan bir kadın diğer tarafta kendi adaletini yaratmak isteyen bir adam.
İki zıt kutup... iki yabancı. Birbirinden nefret ettiklerini sanarken aynı dava için çıktıkları savaşın ortasında ya birbirlerine omuz olurlarsa?
/
Sözler ver kendine, yeminler et, ama hiçe say kendini... Canını hiçe say ama cananını değil. Ölümü iste ama öldürme...
yazım: 12 | 01 | 23
Yayımlanma: 17 | 12 | 24
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Mahşerin Çağrısı (Düzenleniyor)
"Görmediler. Duymadılar. Bilmediler. Ölenler ve kalanlar, nefes alırken bile yaşayamayanlar. Sesleri soluk olduğunda feryatlarını içinde koparanlar... Nefes alırken mezarı külle dolan, ateşten kaçar mı sandın? Ateş söndü, cehennem soğudu. Çağrın doldu taştı, mahşere dayandı." Hayatın bedenlerini mahkûm ettiği fakat ruhlarını bir türlü bulamadığı birbirinden bağımsız ama birbirine hiç bilmedikleri yerlerden bağlı bir grup gencin içine düştükleri tehlikeli bir savaş. Kendilerini bulma ve aslında kaybetme yolcukları... Ölmek için yalvarmaları ama yaşamayı da kalpten dilemeleri. Küçük bir kızın ölmesi, kötü bir kadın olarak yeniden doğması. Küçük bir çocuğun dibi boylaması ve dünyalarının karanlığa boyanması. Olayların büyümesi, kalplerin uyuşması ve bazı insanların saf kötü olması üzerine yazılmış bir genç kurgu romanı.
ZEMHERİ
"Söylesene Güllü?" dedi tekrarlayarak. "Gönlünde büyük adam olabilmeyi başarabildim mi?" "Beni, senden gizleyen herkesi karşına aldığın günden beri..." Kurumuş dudaklarımı ıslatmama fırsat bile vermeden dudaklarıma kapanıp cayır cayır yanmama sebep oldu. ... Mirza Devran Polat ve Gülfem Asel Karaca çocukluk arkadaşı, aynı zamanda zamanda karşılıklı dairelerde oturan aile dostlarıdır. Günlerden bir gün Mirzalar, babasının polis oluşundan dolayı Ankara'ya taşınmak durumunda kalırlar. Bu taşınmanın üzerinden yıllar geçer ve artık Gülfem ile Mirza büyümüşlerdir. Mirza, babası gibi polis olurken Gülfem Ankara'da yani, çocukluk arkadaşı olan Mirza'nın yaşadığı şehirde Hukuk Fakültesi kazanmıştır. Gülfem okulu için Ankara'ya gittiğinde aile büyüklerinin ısrarları üzerine, Mirza ve ailesi ile birlikte aynı evde yaşamaya başlar. Yıllar önce ayrılmak zorunda kalan Gülfem ve Mirza, yıllar sonra yolları kesiştiğinde tekrar bir arada olabilmeyi başarabilecekler miydi? 170623 . . .
Kızıltepe Mahallesi
*Abimin arkadaşı konulu mahalle kitabı "Ah be küçük kız. Beni peşinden koşturmayı çok seviyorsun," dediğinde soluklanmak için durduğu kısa saniyede kaslı göğsü sertçe yükseldi. "Koşma o zaman!" Aramızdaki mesafeyi tek adımıyla kapattığında belimin arkasına avcunu yaslayıp esir aldı ve bedenimi kendine sertçe çekti. Göğsüm göğsüne çarptığında soluğum kesilerek başımı kaldırdım ve gözlerinin içine baktım. Bakışları alev almışçasına yanıyordu. "Dikkatimi hiç çekmemeliydin," diyerek sırtımı arkamdaki duvara yaslayarak gözlerimin önünü düşen saçımı çekerek kulağımın arkasına sokup yaklaştı. Dudaklarımızın arasında tek nefeslik yer vardı. "Bensiz bir hayatı unut. Seni almasına asla izin vermem!" AŞK ONLARI ÇOK HABERSİZ VURACAK
SARRAF - Raflarda!
"Ama bilmelisin; Sarraf tüm değerli taşları satar, bir tek Yakut'u kendine saklar." - Birbirimizi severek gururumuzu yitirdik, ihtiraslarımızın esiri olduğumuz yerde aklımızı ve korkup uzaklaştığımızda bağımızı yitirdik. Geri döndük, kazanacağımızı sandığımız her an kaybederek inancımızı yitirdik. Birbirimizi yitirdik. Kendimizi bitirdik. Ve geriye, birkaç hatıradan başka hiçbir şey kalmadı; ama onları da anımsayamıyoruz. Çünkü çok sevip de yine yenilmekten korkuyoruz. Fakat onsuz bir savaşın galibi olmak fazlasıyla vahim, bu yüzden onu sevmek- Unutmamam gerekli; birbirimizi severek gururumuzu yitirdik, ihtiraslarımızın esiri olduğumuz yerde aklımızı...
DAĞILAN MÜREKKEPLER
Afel büyük bir intikam arzusuyla hayatının en kritik kararını vermiş, çocukluğunu paylaştığı ve derinden gelen bir bağla tutunduğu kızı geride bırakırken zorlanmıştı. Kızın on sekizinci yaş gününde tekrar karşısına çıktığında paylaştıkları anılar boyunca zamanla değişen duygularına bir cevap bulmuştu. Afel , Eflin'i öptükten sonra tekrar kaybolduğunda Eflin için hayat bir öncekinden daha da zor olmuştu. Kendisini bırakıp giden arkadaşı için içinde hissettiği boşluk daha da büyümüştü. Çünkü giden arkadaşı değildi artık. Kader onları tehlikeli bir bölgede tekrar karşılaştırdı. Bir muhabir ve bir askerin hikâyesi. Tehlikeli, tutkulu ama imkânsızlarla dolu. - "Dağılan mürekkepler gibiydik biz, aynı satırda başlayıp farklı cümlede biten."
Ölüm Kokan Papatyalar
Ve sen geldin, atmayı unutmuş kalbim can buldu. Ve sen gittin, ben bittim. Ve ben bitince, seninde sonunu getirdim. Başlangıç tarihi; 18 Nisan 2020Complete
Bir Su Bitkisinin Hatıraları
Daima kalbimin sesini bastırmak için yüksek sesli ve kalabalık konuşurum. Çamurlu bir nehir yatağıyla beraber mor rengindeki lotus çiçeklerinin resmedildiği bir tabloya bakarken, kendimi görürüm. Daha da önemlisi doğuştan kanatları olduğuna inanan bir adamın ekseninden bir santim uzaklaşamam. İsmim Nilüfer Demiroğlu. Çocukluğunun, ergenliğinin ve aslında bütünüyle hayatının bir parçası olduğum Kartal Dağhan'ı doğduğumdan beri tanıyorum. Onunla biriktirdiğim hatıraları anlatırken asla sonunun gelmeyeceğine inanırım. Belki de yanılmıyorumdur. Ağladığım, gülmekten karnımın ağrıdığını hissettiğim, delirdiğim ve delirttiğim bu hikâyenin bir sonu yoktur. Olamaz mı?Complete
GÜLLER SOLDUĞUNDA
"Kurnaz tilki, yaralı ceylana denk düştüğünde tek düşündüğü onu avlamak olur. Avına hayranlık duyan onu kaç saniyede tuzağına çekebileceğini düşünendir. Ya kurnaz bir tilki ya yaralı bir ceylansındır hayatta; ya yaşayan ya da yaşamla cezalandıransındır soluk aldığın dünyada. Leyla Alaca, kurnaz yalancı bir tilkiden fazlası, yaşamak zorunda kalandan daha azı değildi. Yaşamı elde etmek için savaşması ve her şeye rağmen devam etmesi gereken biriydi. Ama güneş tepeye dikildiğinde, daha önce hiç gözükmeyen yollar bir günde açığa çıktığında yürümek için yeni bir yolu değil; geçmişinde kalmış ve yürümekten çekindiği o yola adımladı. Geçmişi yaşamadan bir gelecek edinemezsin, dedi kendine ve göğsünü cesaretle doldurdu. Güller solduğunda aynı kökten bir daha aynı şekilde yeşeremezler ve bazen daha iyi bir gül yetiştirebilmek için kökünden söküp atman gerekir fidanı. Ben o gül oldum. Solduğumda kökümden söküp attılar beni. İntikamım toprağıma değil; beni söküp atan o ellere. Güller solmalıdır, Leyla. Solmalıdır ki gelecek olan kış boynunu bükmesin, don vurdurmasın köküne. Güller solmazsa kara kış bir daha gün yüzü göstermez, açtırmaz yapraklarını. Sen kara kışın don vurduğu o gülsün ve ben senin yeniden kök salmana yardım edeceğim, dedin bana Cihan ama yanıldın. Ben yapraklarımın açmasını değil, ellere batan diken olmayı diliyorum. Affet beni Cihan Erge, geçmişimi yaşamadan bir gelecek hayal edemem. Güller solmalı, güneş tepeden inmeli, tilki yaralı ceylanı en kısa sürede yakalamalı. Hayat işlemeli, yollar birbirine çıkmalı ve ben o intikamı almalıyım. "Beni kaybedecek kadar mı? Kendimi kaybedecek kadar."
ZEHİR ÇİÇEĞİ
"Kız kulesine kaç saatte yüzerek varabilirsin?" Demişti Feraye ona, iri siyah gözleri eşliğinde. Asaf, geceden çok Feraye'nin karanlık gökyüzünü andıran gözlerini izlemeyi severdi. Avuç içlerini yerde geri yaslarken uzakta ki kız kulesine baktı. "Kız kulesine yüzmeye gerek yok, gemiler var." "Ama ya yüzmek istersem?" Diye merakla sordu, Feraye. Sorusunun cevabını istediği için başka yollarla Asaf'ı konuşturmaya çalışıyordu. "O zaman büyük ihtimalle salaksın." Hoşnutsuz ifadesiyle konuşurken yüzünü buruşturdu. "Kim neden onca gemi varken soğuk bir denizin içine dalmayı seçsin?" "Belki de denizleri seviyordur." Yanında oturan kız çocuğu alıngan bir tavırla çattı kaşlarını. "Denizi sevip, denize dokunmak istiyor olamaz mı?" "Yalnızca aptallık olur." Asaf sağ elini yerden çekti ve işaret parmağını denize doğrulttu. "Sen denize dokunmaktan bahsetmiyorsun ki, denizde boğulmaktan bahsediyorsun." Feraye'nin yüzü düştü gözlerini onun yüzüne dikti. "Sürekli negativ düşünmeyi keser misin? Boğulmak boğulmak deyip durmasana korkarım ben boğulmaktan!" "Boğulamana izin vermem." Kendinden emin bir sesle konuşurken yanında oturan kız çocuğunu izledi. Feraye'nin yüzünde beliren o tebessümü aklnına kazıdı. Bugün o tebessüm ağır bir gerçekten farksız gözleri önüne devrildi. Sahilin kenarında iki çocuğun hayali vardı. Biri küçücük kalmış, biri koca adam olmuş ama hiç yaş almamış. Hâlâ Feraye gelse onunla dalga geçecek, onunla oyunlar oynayacak kadar yaş almamış.
KUTLU OLSUN (KİTAP OLDU)
PUKKA YAYINLARI ARACILIĞIYLA KİTAP OLMUŞTUR. KİTAP SATAN HER YERDE BULABİLİRSİNİZ. Doğduğu ilk gün yetimhaneye bırakılan Rüzgar, hayatı boyunca bir şeylere ve birilerine bağlanmaktan kaçınan, soğuk bir tiptir. Aynı yetimhanede büyüdüğü yaramaz bir kız çocuğu dışında da bağ kurduğu kimse yoktur. Yaşı dolduğu için yetimhaneden ayrılmak zorunda kalan Rüzgar, her seferinde beraber kurtulmaya söz verdiği kız için geri döner. Yine rutin ziyaretlerinden birinde kızın ailesi tarafından yetimhaneden alındığını öğrenir ve bir daha ondan haber alamaz. Senelerini ondan bir iz bulmak için araştırarak geçirirken bir gün, gizemli bir numara doğum gününü kutlar. Çok geçmeden Rüzgar, bu numaranın yetimhanede beraber büyüdüğü kız olduğunu anlar ve kızın içinde bulunduğu zor durumu öğrendiğinde onu kurtarmak için anlaşmalı bir evlilik yapmayı teklif eder. İkisi, aynı soyadını paylaşan, evli ev arkadaşları olacaktır. "Seni seviyorum. Hep sevdim."Complete
"Görmediler. Duymadılar. Bilmediler. Ölenler ve kalanlar, nefes alırken bile yaşayamayanlar. Sesleri soluk olduğunda feryatlarını içinde koparanlar... Nefes alırken mezarı külle dolan, ateşten kaçar mı sandın? Ateş söndü, cehennem soğudu. Çağrın doldu taştı, mahşere dayandı." Hayatın bedenlerini mahkûm ettiği fakat ruhlarını bir türlü bulamadığı birbirinden bağımsız ama birbirine hiç bilmedikleri yerlerden bağlı bir grup gencin içine düştükleri tehlikeli bir savaş. Kendilerini bulma ve aslında kaybetme yolcukları... Ölmek için yalvarmaları ama yaşamayı da kalpten dilemeleri. Küçük bir kızın ölmesi, kötü bir kadın olarak yeniden doğması. Küçük bir çocuğun dibi boylaması ve dünyalarının karanlığa boyanması. Olayların büyümesi, kalplerin uyuşması ve bazı insanların saf kötü olması üzerine yazılmış bir genç kurgu romanı.
More detailsContent Guidelines