GÜNAHIN İFTİHARI (ŞERARE)

Ecel beni yanına almak ister gibi kapı bir kaç defa tıklatıldı. Hem yaram, hem bıçağım olan adamın dudaklarından adım döküldü. "Nur," dedi, sesi göğsümde yankılandı. "Nur'um."

Kilitli kapı dışarıdan açılmaya çalıştığında, "Bebeğim," diye seslendi, kilitli kapı açılmadığında endişeli sesi örtmeye çalıştı. "Yavrum, kapıyı açar mısın?"

Soluğum kendi yankısında boğulurken cevap veremedim. Murat, nefesimi vereceğim ana kadar bekledi sonra yeniden, kapıyı iki hafif tıkladı.

"Nur'um," diye seslendi, yumuşak tüy kadar hafif bir sesle. "Benim Nur'um, açar mısın kapıyı lütfen?"

Ne zamandır bana böyle, kırılacağımı bilircesine sesleniyordu, usul usul konuşuyordu? Böylesine bir ses tonunu, böylesine sözleri ancak paramparça olduğumda mı hak ettim?