Dalampasigan

56 10 7
                                    

THE TEARS IN UNCERTAINTY
seremadea's Short Stories Compilation presents:

DALAMPASIGAN

(May 28, 2025: Wednesday Morning)

I have this great love of my life. We never have that long term relationship than any other couples ever had—Ohhh, dapat pala sinabi ko na…hindi naman talaga naging kami. But it doesn't matter, as long as we are loving each other for almost everyday without that often connection and face to face meet up. Sobrang saya, sobrang lungkot, sobrang sakit, lahat ng dapat kong maramdaman ay natamo ko dahil sa lalaking minsan kong nakilala at habangbuhay na minamahal, inaalala.

But, we have been played unnoticeably, nalaman na lang namin pagkatapos ng lahat. Wala naman kaming nagawa kung hindi ang tanggapin na lang ang lahat at patuloy na magmahalan.

I am Krizza Jane Oliveros, 27 years old, proud to say that I am now a professional civil engineer amidst all of those heartaches I felt before. And there's something I want spill before I go and start driving my day—

—this is my story.

……………………Flashback……………………

(8 years ago)

(March 25, 2017: Saturday)

"HEY kapatid!" Napalingon ako sa aking likuran dahil sa narinig kong pagsigaw ng pangalan ko. And there I saw him, my kuya, Krizmarl Joshua Oliveros. I immediately formed a wide curve on my lips. "What's going on here?" Nakangiti niyang tanong saka ginulo ang buhok ko.

Lumayo naman agad ako sa kanya at tinampal ang balikat niya, "Ano ba, kuya?! Kita mo namang may effect pa rin ng hair spray 'tong buhok ko tapos guguluhin mo pa?! Ang hirap na tuloy nito ayusin mamaya." Reklamo ko pa.

He just neglected my complain at kumuha ng isang slice ng cake, "Tsk! Nag-eighteen ka lang ngayong araw ang lakas mo ng magdabog sa'kin 'ah? Tumahimik ka nga."

"Ewan ko sa'yo kuya!" Sigaw ko sa kanya habang hinihimas ang buhok ko.

"Ba't ako mananahimik? Eh kahit man lang d'on sa party mo kanina hindi ka gumanda!" I pouted with what kuya says na kumuha ng sandwich na pinagawa ko kanina.

"Nang-iinis ka ba, kuya?" Giit ko at pinahiran ng icing ang pisngi niya kaya agad niya akong sinamaan ng tingin. "Umalis ka na nga lang dito! Pagod ako, okay?"

"Tsk. Eh kasi naman, masyadong mong feel ang pag-rampa mo d'on kanina."

"Aba! Malamang!" Suway ko sa kanya, I throwed him a disgusting look. "What's your problem huh? Big brother? Malamang kailangan kong i-feel dahil moment ko iyon eh! Birthday ko ngayon kuya ha, debut! D.E.B.U.T. DEBUT!" Binelahtan ko na lang siya na walang pakealam sa sinasabi ko at patuloy pa rin sa pagnguya. Napairap na lang rin ako at pumunta sa sink, "You know what, kuya? If you have already nothing to say then you're so much of a free to go off here."

"Wait, may isang bala pa ako para sa'yo kapatid."

"Bala? Bakit? May galit ka sa'kin?" Natatawa kong tanong sabay kuha sa dishwasher at sinabunan ang mga ginamit ko.

"No, but I just want to tell you na…" umiling na lang ako dahil tumigil siya sa pagsasalita. I was already planning to forsake his following words but when they already comes, it hit me. "Eighteen ka na pero wala ka pa ring jowa. 'Ge, I'll go first." Natigilan ako sa ginagawa ko dahil sa sinasabi ni kuya.

The Tears in UncertaintyWhere stories live. Discover now