hoofdstuk 34

774 28 10

Chloé:

Ik ga met mijn hand door mijn natte haren. Ik voel het warme water over mijn lichaam stromen. De warmte laat mijn huid tintelen. Ik voel pijn. Alleen maar pijn. Ik had niet gedacht dat Dean zo'n impact op me zou hebben. Ik zou er alles voor doen om Dean terug te krijgen. Alles.

Ik open mijn ogen, en draai de kraan uit. Ik zuch even en stap dan de douche uit. Ik kijk op de klok. kwart voor acht. Ik moet opschieten

' Ik ben naar school.' Roep ik futloos. Ik stap de deur uit en loop rustig naar school.

Ik heb mijn moeder al een week nu kunnen laten geloven dat ik ziek was.. Maar ik moet toch echt weer eens naar school. Ik heb het er nog steeds moeilijk mee dat Dean er niet meer is. Ik mis hem. Heel erg.Ik voel een leegte. De enige die hem kan opvullen is Blake.  Maar zelf dan nog niet helemaal.

' Chloé!' Ik draai me. Ergens hoop ik dat Dean het is. Dat hij vertel hij hij ontsnapt is en er weer is. Bij mij. Voor mij.

Maar inplaats van Dean verschijnt Declans gezicht.Hij kijkt boos. Heel boos. Het is zelfs eng.

' Hey.' Zeg ik op een vriendelijke toon. Hopend op een glimlach van hem. Maar hij grijpt me hardhandig bij mijn elleboog vast.

' Wat heb je gedaan?!' Sist hij.

' Wat bedoel je?' Krijg ik er net uit. Zo angstaanjagend heb ik het nog nooit gezien.

' Waarom heb je me niet laten weten dat Eric Dean had?' Vraagt hij iets rustiger.

' Ik wist het zelf ook pas de laatste 20 minut-'

' Ik had hem kunnen redden!' Schreeuwt hij erdoorheen. Hij is verdrietig. Natuurlijk, zijn neef is dood. Ook al waren ze lang niet zo heel close. Ik had hem inderdad moeten inlichten. Hij was waarschijnlijk wel optijd.

Opeens krijg ik een schuldgevoel. Dean is ook dood, door mij. Als ik Declan had ingelicht, had hij Dean kunnen redden.

' Ja.. Je hebt gelijk...' Zeg ik dan uiteindelijk. Hij laat mijn elleboog los.

' Sorry..' Zeg ik er dan achteraan.

' Ik heb niks aan je sorry! Als je daar Dean nou eens mee kon terug brengen?! Waarom deed je ook zo idioot?! Door jou is hij er niet meer! Wat was je eigenlijk van plan? De grote heldin uithangen door hem te gaan redden?' Roept hij boos. Ik krijg tranen in mijn ogen. Hij ook.

' Ik hoop voor je dat je nu blij bent met jezelf.' Zegt hij bot, en loopt dan voorbij. Ik voel mijn handen trillen, en haal ze snel door mijn haar. Het is inderdaad ook allemaal mijn schuld.. Alles. Alles is echt mijn schuld. De tranen vloeien nu als een sneltrein over mijn wangen.

Blake komt het school plein op, en hij kijkt me onderzoekend aan. Hij zegt snel iets tegen zijn vrienden en komt mijn kant op. Wanneer hij nog maar een paar meter voor me is, laat hij zijn tas van zijn schouders zakken, en dan staat hij voor me. Voordat hij ook maar iets kan zeggen of doen, klamp ik me al vast aan zijn shirt. Ik voel zijn sterke armen om mijn middel. Hij trekt me stevig tegen zich aan. Alsof hij weet dat als hij me los zou laten ik uit elkaar zou vallen. Alsof hij voelt dat hij me stevig vast moet houden om me te weerhouden van uiteen vallen. Een van zijn handen glijden door mijn haren. Ik voel zijn warmte, ik voel zijn bonkend hart. Ik voel hém.

' Het is allemaal mijn schuld.' Fluister ik snikkend. Blake zegt niks. Maar houd me alleen maar vast. Ik knijp mijn ogen hard dicht, om de laatste tranen te stoppen. Ik hou Blake nu zelf ook vast. Stevig.

' Wat is jouw schuld?' Vraagt Blake dan zacht. Ik laat hem los.

' Dat Dean er niet meer is.' Zeg ik zacht. Hij kijkt me verbaasd aan.

What are you?!Lees dit verhaal GRATIS!