Hoofdstuk 31

560 39 22

Wat later liep Cèsely terug naar haar cabine. Ze had het erg leuk gevonden zo met Kelly te praten. Hoe zou het straks gaan op Elodie? Hadden zij en Seraf plannen? Wat zou zij zelf moeten doen? Waar zou ze heen moeten gaan? Ze dacht aan de nederzetting die opgezet was bij de shuttle. Pattris zou daar vast niet willen blijven, maar kon zij gewoon met hem meegaan? Kelly was er zo van overtuigd geweest dat hij wel degelijk interesse in haar had, maar nu, alleen met haar twijfels, wist ze het niet meer. Ze was niet meegegaan naar Elodie voor hem, maar ze wist nu ook zeker dat ze hem graag beter wilde leren kennen. Natuurlijk zou ze over hem heen komen, als zou blijken dat het echt niets werd tussen hen, maar ze had liever het tegenovergestelde.

Ze probeerde zich te herinneren wat Kelly verteld had over de plaats waar de broers woonden. Het was een grote stad geweest, wat was het woord ook alweer? Resid, een hoofdresid van een gewest. Dat was waar ook, Pattris en Seraf waren de zoons van een belangrijk man.

Ze wreef met een woeste beweging door haar haar en liet zich vallen op haar bed. Misschien moest ze het maar gewoon helemaal uit haar hoofd zetten. Pattris, haar gevoelens, haar wensen. Ze verhuisde net als elke andere student naar een nieuwe plaats en moest daar haar plekje zien te vinden. Nieuwe mensen ontmoeten... nieuwe Eloden dus. Wat zou dat vreemd zijn, al die donkere mensen. Zou ze daar aan kunnen wennen? Er was maar een handjevol mensen op Elodie. En er zouden halfbloedjes komen.

Haar wangen begonnen te branden bij die gedachte. Zou dat kunnen? Ze had van Kelly begrepen dat de Eloden niet zozeer een ander ras, als wel een ander volk waren. Theoretisch waren ze... wat was dat woord? Geschikt?

Ze schoot overeind en probeerde koortsachtig van gedachten te veranderen. Hoe moest ze hem ooit onder ogen komen nu? Nou ja, als hij zijn ontwijkende gedrag volhield, dan zou ze hem misschien niet meer hoeven spreken tot aan de landing en daarna...

Ze liet zich weer achterover vallen en sloeg een arm over haar ogen. Ze wilde helemaal niet dat hij niet meer met haar sprak, dat ze hem nooit meer zou zien. Ze wilde juist wel dat hij... dat hij wat? Interesse in haar had? De gedachte alleen al was idioot en met een kreun kwam ze weer overeind. Er was niet veel ruimte om te ijsberen in de cabine. Zou er iemand in de laadruimte zijn? Het was al aardig laat. Sabian was na het eten meteen naar bed gebracht en de rest had het plan gehad één of ander spel te doen in de centrale ruimte. Misschien kon ze even gebruik maken van de grote ruimte in de buik van de shuttle om wat stoom af te blazen. Dickon had laten zien hoe ze de verlichting aan kon zetten en ze wist ondertussen wel hoe de sluis werkte.

---

Ze stond op en verliet resoluut de cabine. Er was niemand in de hal en vlug toetste ze de benodigde combinatie in om de verlichting in te schakelen. Even staarde ze naar het scherm, er knipperde een foutmelding, maar het was haar niet duidelijk wat er aan de hand was. De melding verdween weer en de gegevens op het scherm gaven aan dat de verlichting aan was. Ze besloot het te negeren en opende de deur van de sluis.

Het gevoel gewichtsloos te worden bezorgde haar nog steeds de kriebels, alsof ze viel. Het wegschuivende luik hielp daarbij niet mee. Vlug liet ze zich omlaag zakken, tot haar voeten de grond raakten. Ze had zich iets te hard afgezet in de sluis en bijna stuiterde ze weer terug omhoog. Een hand greep echter haar arm vast en toen ze geschrokken omkeek, was ze oog in oog met Pattris.

---

Haar hart ging als een bezetene tekeer en struikelend over haar woorden gooide ze eruit: "Wat doe jij hier? Ik dacht... ik dacht dat niemand hier beneden was."

Hij kneep zijn ogen samen, maar liet haar niet meteen los. "Wil je alleen zijn? Ik kan wel weggaan als je dat liever hebt?"

"Nee, dat hoeft niet," haastte ze zich te zeggen. Ze had met hem willen praten tenslotte, alleen de timing was een beetje vervelend. Ze had liever eerst wat tijd gehad om haar gedachten te ordenen. Nu voelde ze haar hoofd warm worden en de plaats waar hij haar arm vasthield brandde onder zijn grip.

De Nieuwe Wereld 1: ElodieLees dit verhaal GRATIS!