Hoofdstuk 30

527 34 17

Blij dat ze uit de witte overall was en haar eigen kleding droeg, stapte Cèsely een half uurtje later de wasruimte weer uit. Het was inderdaad een vreemde douche geweest. Hij bestond uit een halve, rechtopstaande cilinder van glas, waardoorheen lampen hadden geschenen die er op de één of andere manier voor gezorgd hadden dat ze nu weer helemaal schoon was. Zelfs haar haar voelde weer zacht. Ze was blij dat ze niet zulk lang haar had als Kelly of Lauelle. Met haar eigen korte, steile plukken had ze soms al ruzie genoeg. Ze had de overal in een soort kast gehangen waarin dezelfde vreemde lampen hun werk deden op de kleding, maar ze dacht niet dat ze het witte pak nog een keer aan zou hoeven doen. Misschien alleen bij de landing, al had bij de lancering ook niet iedereen een pak aangehad.

Voor de deur van de cabine bleef ze even staan twijfelen, zou hij nog binnen zijn? Ze klopte op de deur, maar er kwam geen antwoord. Er was niemand binnen en opgelucht zette ze haar tas in de daarvoor bestemde nis. Ze bedacht zich dat ze nog een paar dingen had die ze aan Kelly moest geven en aangezien ze niets anders wist te verzinnen, besloot ze dat maar meteen te doen. Hopelijk zouden de foto's Kelly aan wat anders laten denken dan aan het gekoppel waar ze zich overduidelijk mee vermaakte.

---

Kelly zat aan de grote tafel een spelletje te doen op een notebook. Af en toe deed Seraf een poging, maar het was duidelijk dat hij weinig ervaring had met de werking van het apparaat. Nog voordat ze een woord had kunnen zeggen, zag ze al hoe Kelly's wenkbrauwen omhoog schoten en vlug legde ze de foto's op tafel. Kelly zat op slag doodstil.

"Hoe... waar..?"

Er verschenen tranen in Kelly's ogen bij het zien van de foto waarop haar beide ouders stonden met haar als klein meisje lachend tussen hen in. De andere foto was gemaakt vlak voordat ze de eerste keer met de shuttle was vertrokken. Mevrouw Brenner zag er kwetsbaar, maar ook erg trots uit.

Zachtjes vertelde Cèsely: "Ik werd wakker rond een uur of vier, veel te vroeg dus om iemand te bereiken. Ik ben eerst naar het oude huis gegaan. Gelukkig waren de toegangsgegevens nog niet verwijderd en kon ik naar binnen. Ik heb deze meegenomen en..." Ze stak haar hand uit en zette het kleine beeldje van kwarts voor Kelly op tafel neer. "Deze vond ik ook nog."

Kelly's hand sloot zich om de wolf heen en uit haar keel ontsnapte een snik.

"Het spijt me dat ik niet meer kon meenemen, maar mijn tas was vol en ik wist niet of het huis in de gaten werd gehouden."

Ze voelde zich een beetje ongemakkelijk bij de tranen die nu over Kelly's wangen rolden, misschien had ze het toch niet moeten doen? Herinneringen waren soms erg moeilijk om mee om te gaan. Haar eigen foto's zaten nog in haar tas, daar had ze nog niet naar durven kijken.

"Nee," snikte Kelly. Ze vloog op, holde naar de andere kant van de tafel en sloeg haar armen om de geschrokken Cèsely heen. "Dit is meer dan waar ik ooit op had durven hopen. Dank je wel. Ik ben er heel, heel erg blij mee."

Cèsely haalde opgelucht adem en klemde het snikkende meisje even tegen zich aan. Toen Kelly haar weer losliet, keek ze wat verlegen omhoog. Twee ogen vol berouw keken haar aan en zachtjes zei Kelly: "En ik heb je nog wel zo lopen pesten met Pattris, sorry Cèsely."

"Het geeft niet, ik ehm... ik ben gewoon nog nooit eerder in die ehm... situatie... geweest." Op een fluistertoon, zodat alleen Kelly het kon horen, gaf ze toe: "Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet, eigenlijk."

"Ik zal het niet meer doen, als je het vervelend vind. Ik ben nogal een klier op dat punt. Mijn vriendinnen en ik hadden er een handje van om het elkaar zo moeilijk mogelijk te maken, maar ik zal jullie met rust laten."

Een klein glimlachje brak door op Cèsely's gezicht toen ze zich herinnerde wat Pattris had gezegd. "Pattris zei dat hij het wel verdiend had, klopt dat?"

De Nieuwe Wereld 1: ElodieLees dit verhaal GRATIS!