Hoofdstuk 29

471 37 34

Het zachte gebrom van de motoren van de shuttle waren niet luid genoeg om het geritsel van een beweging te verdoezelen en iedere keer dat ze hem hoorde bewegen in zijn slaap, schoten haar ogen weer open. Wat zou er gebeuren wanneer hij wakker werd en hen in deze positie vond? Wat zou hij ervan denken? Uit haar reacties naar hem toe had hij opgemaakt dat ze niets meer van hem wilde dan vriendschap. En zolang ze er nog niet over uit was wat ze werkelijk wilde, vond ze dat wel prima. Maar deze situatie zou hem misschien op hele andere gedachten brengen.

Bijna klom ze weer uit bed, maar haar uitgestoken teen vertelde haar dat het buiten de dekens koud en eenzaam was, dus bleef ze liggen. Ze probeerde de tijd te meten, maar na twaalf minuten raakte ze de tel kwijt. Ze kreeg kramp in haar been en probeerde zich te ontspannen. Ze zou nooit kunnen slapen wanneer ze zo krampachtig probeerde om Pattris vooral niet aan te raken.

Zijn hand bewoog en raakte haar rug aan. Ze hield haar adem in. Er gebeurde verder niets en langzaam liet ze de vastgehouden lucht weer ontsnappen. Ze moest zich niet zo aanstellen.

Uiteindelijk voelde ze hoe de slaap het van haar waakzaamheid won. Haar ogen bleven dicht en zelfs haar been ontspande zich. Ze zou wel zien hoe ze wakker werd, het maakte nu niet meer uit. Ze gaf zich over aan het duister.

---

Het was licht toen ze wakker werd en haar ogen opende. Nadat de watten wat opgelost waren in haar hoofd, bedacht ze zich dat de verlichting in de cabine nog aan stond. Had ze geslapen? Ja, ze voelde zich heerlijk uitgerust en ontspannen. En warm, ze was heerlijk warm, de deken lag zwaar over haar heen.

Ze probeerde zich uit te rekken, maar daar had ze net geen ruimte genoeg voor. Het hoofdeinde van het bed was vlak boven haar hoofd en achter haar was ook geen ruimte. Ze wurmde zich op haar rug en staarde even naar haar buik. Het was niet de deken die zwaar op haar drukte, het was een mouw. Een donkerblauwe mouw. Ze volgde de mouw naar de rand van het bed en zag de ontspannen vorm van een grijskleurige hand. Haar ogen vlogen de andere kant op en meteen lag ze doodstil.

Pattris was niet gedraaid in zijn slaap, hij lag nog steeds met zijn gezicht naar haar toe, alleen zijn arm had zijn weg gevonden rondom haar rug. Zijn ogen waren gesloten. Ze hield haar adem in. Pas toen hij uitademde en weer inademde, blies ze opgelucht de lucht weer uit. Hij sliep nog steeds.

Ze wilde het niet toegeven, maar ze lag heerlijk zo. Ze wilde eigenlijk niet uit bed, maar ze wilde ook niet dat hij wakker werd en hen zo vond.

Waar ze echter geen rekening mee had gehouden was de mogelijkheid dat iemand anders hen zou vinden. Haar ogen schoten verschrikt naar de deur toen er zacht geklopt werd. Wat moest ze nu doen, als ze riep dan werd Pattris wakker, maar als ze niet riep zou er misschien iemand komen kijken.

Het was al te laat, de deur ging open en het gezicht van Kelly verscheen om de hoek. Cèsely probeerde zich zo klein mogelijk te maken en wenste dat ze kon verdwijnen. Ze zag hoe de uitdrukking van Kelly van verbaasdheid overging in realisatie en een grote grijns verscheen op haar gezicht.

"Het is níét wat je denkt," siste Cèsely. Waarop Kelly alleen maar haar mond verborg achter haar hand. Ze fluisterde iets over haar schouder en Cèsely rolde met haar ogen. Fijn. Er was niets dat ze nu nog kon zeggen om de insinuaties tegen te gaan.

Voorzichtig rolde ze zichzelf uit bed, verbazingwekkend genoeg bleef Pattris ongestoord doorslapen. Hij moest wel erg moe zijn geweest. Cèsely wilde dat ze meteen uit bed was gestapt, al had Kelly waarschijnlijk niet meer nodig gehad dan een blik op het rommelige bed om haar conclusies te trekken. Ze trok haar laarzen aan en volgde Kelly naar de gang. Daar werd ze begroet door een lachende Kelly en Seraf die één wenkbrauw optrok en haar verwonderd aankeek.

De Nieuwe Wereld 1: ElodieLees dit verhaal GRATIS!