Hoofdstuk 23

418 37 0

"Mijn moeder?"

Cèsely begon te huilen en Kelly deed een paar stappen achteruit.

"Nee," zei ze zachtjes. Toen harder: "Nee, nee."

Pattris kwam vlug aangelopen, hij zag Cèsely nog steeds op de drempel staan. Tranen stroomden over haar wangen zonder dat ze een poging deed ze weg te wrijven en vlug trok hij haar naar binnen. De deur schoof achter haar dicht.

Kelly's hersenen registreerden hoe Pattris het huilende meisje in zijn armen trok en hoe Cèsely niet tegenstribbelde, maar haar gezicht verborg in zijn schouder.

Zelf huilde ze niet. Ze kon niet huilen, want er was niets om over te huilen, toch? Cèsely huilde omdat... omdat...

---

Cèsely keek op, zag Kelly tegen de muur gedrukt staan en maakte zich los uit Pattris troostende omhelzing. Hoe moest ze dit vertellen?

"Kelly..."

Maar Kelly draaide zich om en liep met grote stappen terug naar de woonkamer.

"Kom, geef me je jas," zei Pattris zacht. Ze liet hem haar helpen en stond daarna een beetje verloren in de hal. Ze keek de jongen voor haar aan en zei met een gebroken stem: "Mevrouw Brenner is... ze is dood, Pattris. Hoe moet ik dit in hemelsnaam aan Kelly vertellen?"

Ze zag hoe een geschokte uitdrukking op zijn gezicht verscheen en begon bijna weer te huilen.

"Hoe..?" was het enige dat hij kon uitbrengen. Toen schudde hij zijn hoofd en zei: "Eerst naar de woonkamer. Anders moet je het twee keer vertellen."

"Ze zal het niet willen horen."

"Ik weet het, maar het nieuws zal niet verbeteren door het uit te stellen."

Ze liet zich door hem bij de hand nemen en langzaam liepen ze Kelly achterna.

Kelly stond bij het raam, met haar rug naar hen toe. Magda trok haar wenkbrauwen op toen ze Cèsely's betraande ogen zag.

"Kelly?" Pattris duwde Cèsely zachtjes neer op een stoel. Hij liet haar los en liep naar het meisje bij het raam. Hij legde een hand op haar schouder en zei zacht: "Kom, ga zitten en laat Cèsely vertellen wat er gebeurd is."

"Ik wil het niet horen." Kelly's stem klonk koppig, maar Cèsely bespeurde er ook een radeloze ondertoon in. Ze besloot maar gewoon te beginnen met vertellen.

"Kelly, heb jij ooit geweten dat jouw moeder ziek was?" Ze zag hoe Kelly ineenkromp bij het woordje 'was' en beet even op haar lip. Toch sprak ze door, ze wilde niet opnieuw in een huilbui terechtkomen, voordat ze alles verteld had.

"Ze vertelde het me pas vandaag, tijdens de oefeningen die we samen deden. Daarom wilde ze niet dat jij erbij was. Ze wilde niet dat jij het wist. Ze is het grootste deel van haar volwassen leven ziek geweest, maar heeft het altijd met medicijnen kunnen onderdrukken."

Ze zag hoe Kelly zich half naar haar omdraaide. Een verbeten trek lag om haar mond, alsof ze weigerde aan te nemen wat ze hoorde.

"Toen de shuttle niet terugkwam, had ze het bijna opgegeven, maar een laatste restje hoop weerhield haar. Ze vertelde..." Ze snoof en knipperde even met haar ogen om de omhoog kruipende tranen terug te dringen.

"Ze vertelde hoe blij ze was toen je terug kwam. Dat ze zo blij was nog een kans te krijgen jou weer te zien, te weten dat je nog leefde. Maar ze zou nooit mee kunnen gaan naar een andere plaats. Niet naar een ander land hier op aarde en zeker niet naar een andere planeet. Ze wilde niet weg. Daarom..." Naar haar handen kijkend, zei ze zacht: "Ze wist dat de medicijnen haar in leven hielden. Ze wist dat er geen herstel zou zijn wanneer ze langer dan een dag zou stoppen."

De Nieuwe Wereld 1: ElodieLees dit verhaal GRATIS!