Hoofdstuk 22

467 33 2

"Wat is het plan?" vroeg Pattris, nadat ze zonder uitchecken het hotel hadden verlaten. Ze gingen met de lift naar de parkeergarage onder de grond en kwamen even later bij de auto uit. George gaf niet meteen antwoord, maar hielp hen in te stappen. Hij was rechtstreeks van de school naar het hotel gereken en de tas van Magda lag nog op de passagiersstoel.

Pattris liet Kelly voorgaan en klom na haar het krappe voertuig in. De auto was duidelijk niet gemaakt als gezinsvervoer. Hij moest zijn hoofd bukken, zag Kelly, zelf kon ze redelijk normaal zitten.

De rit naar het huis van de commodore was maar kort. Te kort om het hele plan uit te leggen, maar meer tijd had George niet. Hij zette het tweetal af, gaf hen de toegangscode die gebruikt kon worden om zijn huis in te komen zonder de controle van een vingerscan en vertrok weer voordat Kelly ook maar één vraag had kunnen stellen.

Ze moesten hem vertrouwen, er zat niets anders op. Haar vingers jeukten om Cèsely te bellen, maar ze wist dat ze zich in moest houden. Het huis was net als de meeste woningen in deze buurt, één van de vele appartementen in een groot flatgebouw. Het was luxe en duidelijk ruimer opgezet dan de meeste complexen en daarnaast bevond het zich op de begane grond. Maar het maakte Kelly niet veel uit hoe groot of klein het huis was. Ze wilde eigenlijk niet naar binnen, ze wilde naar het ziekenhuis, naar haar moeder toe. Pattris scheen haar gedachten te raden, want met zijn hand op haar rug, oefende hij zachtjes druk uit om haar te bewegen naar binnen te gaan. Ze was de code alweer vergeten, maar de deur ging open voordat Pattris een hand had kunnen opheffen. Een kleine vrouw stond in de deuropening. Kelly herkende ook haar, blijkbaar was de herkenning wederzijds, want het gezicht van de vrouw vertoonde opluchting en vlug deed ze een stap achteruit om de twee binnen te laten.

"Ik stond op de uitkijk en herkende George's auto. Kom vlug binnen. Wat is het lang geleden, Kelly. Heb je al iets gehoord over je moeder?"

Kelly schudde haar hoofd en hing haar jas op aan het wandrek dat in een nis in de muur weggewerkt was. Ze zag Magda's ogen groot worden en keek even om. Natuurlijk, Magda had nog nooit een Elood gezien. Zelf was ze er ondertussen zo aan gewend geraakt, dat ze zich de eerste reactie niet meer kon voorstellen.

Die eerste keer dat ze een Elood had gezien, dat was Seraf. Zou hij haar bellen? Kon hij dat? Hij had het nummer van haar mobiel, ze wist dat hij een goed geheugen had en dat hij het niet vergeten kon zijn. Maar wie op aarde zou een buitenaards wezen moeten bellen? Ze betwijfelde of ze hem nogmaals bij een telefoon in de buurt zouden laten. Hoogstens om te achterhalen waar zij was. En ze wisten van Pattris. Ze wisten dat hij en Seraf met haar meegegaan waren, nadat ze in eerste instantie, tijdens de verwarring die ontstaan was na de landing, toestemming hadden gekregen haar moeder te bezoeken. Het regeringsgebouw, waar ze naartoe waren gebracht, vrijwel meteen nadat ze uit de shuttle waren gestapt, was er niet op berekend om mensen vast te houden. Ze waren weg geweest voordat iemand op het idee kon komen om hen daar te houden. Op de gedachte dat het beter was om de vreemdelingen verborgen te houden. Om hun complete bestaan te verzwijgen.

Ze zouden alles doen om Pattris zo vlug mogelijk weer onder hun controle te krijgen. Nee, Seraf zou haar niet bellen. Ze had George haar nummer moeten geven. Gelukkig hadden ze zijn thuistelefoon nog. Hij zou hen kunnen bereiken wanneer dat nodig was.

---

In de woonkamer, een interieur dat berekend was op de behoeften van een man alleen die zelden thuis was, ploften ze alle drie op de bank neer. In de stilte die volgde hoorde Kelly opeens een kinderstemmetje zingen.

"Is dat Sabian?"

"Ja, hij moet slapen, maar we zijn er net, vreemde omgeving. Ik denk dat het nog wel even zal duren. George heeft een logeerkamer, ik heb gecontroleerd of er niets stond wat stuk kon, maar dan is het nog steeds een groot, vreemd bed met een hele hoop dingen om naar te kijken."

De Nieuwe Wereld 1: ElodieLees dit verhaal GRATIS!