Senin gökyüzünde benim yerim var

20 3 0
                                    

Kendimi bildim bileli her bir insanın bir ruh eşinin olduğunu duymuştum. Kendinden bile çok seve bileceğin birinin var olmasını. Farklı bedenlerinize  rağmen aynı ruha sahip oluşunuzun imkansız olmadığını. Aynı anda aynı şeylere güle bileceğinizi, o ağlarsa canından can kopuyor gibi olacağını biliyordum.
Evet.
Hepsini biliyordum..
Fakat kafamı kurcalayan sorular, beni ağlatan aynı zamanda mucizelerin var olduğuna inandıran onlarca harf vardı.
Herkes kavuşur muydu diğer yarısına ?
Peki ya ayrılanlar ?
Tercihleri mi yanlıştı ?
Yoksa acı onların bir parçası mıydı ?
Acı..
İnsanın tüm hücrelerini kaplayıp nefesini kesen.
Kanser gibi bedenime sahip çıkan.
Gözlerimi kapattığımda en çok bana yakın olan.
Evet..
Bana yakın olan acıydı.
Bir de senin yokluğun.
Bir insanın yokluğu nasıl bu kadar yakın ola bilirdi ki ?
Şehirlere, belki aynı sokağa rağmen.
İşte sevgilim senin varlığın deyil yokluğundu bana yakın olan.
Aynı gökyüzüne bakıyorduk biz senle. Aynı havayı soluyor, aynı sabaha uyanıyorduk fakat farklı yataklarda aynı ayrılıkta..
Benim ruh eşim sensin.
Hiç kavuşmayışımıza aldırış etmeden sen benim ruhumsun. Ruhumdasın.
Ve sevgilim..
Senin gökyüzünde benim yerim var!
Senin yerinse benim kalbim.
Burası senin evin.
Sen evin misafiri değil, sahibisin!

Bendeki SENHikayelerin yaşadığı yer. Şimdi keşfedin