Muhalif

Aylak Bakkal ve Bir Takım Uğraşları

Merhaba,

Bir önceki bölümde bıraktığım konumuza geri dönüyorum. Niyeyse bu konu beni çok dertlendirdi. Geçen sene derste dikiş atmayı öğrenmiştik. Tavuk diktik, ben de hava olsun diye anacığıma fotoğrafını göndereyim dedim. Annem de cevap olarak ne yapıyorsunuz diye sorunca dikiş yazıp gönderdim. Telefon onu sikiş diye çevirdi. Korkudan epilepsi nöbeti geçirirken mesajı silmeye çalıştım... O günden beri bu kadar stres yaşamamıştım... Ama neyse ki mesajı herkesten sil diyerekten günü kurtardım. Şimdi yazarken yine elim ayağım titredi...

Wattpad Yazarlarının Haklarını Koruma ve Yazarları Yaşatma Derneği falan mı kursam acaba, Kanarya Sevenler Derneği'nin hemen yanına bir dükkan açarız. Mis gibi.

Böyle ara sıra psikolojik anelizler yapmak istiyorum, günümüz kafa yapısına uygun olarak ama bilemiyorum. Evde akrebalarımın çocuklarına "Kitap okumak çok güzel bir şey, kesinlikle üniversite okumalısınız şahane bir duygu," gibi eğitim aşkını empoze etmeye çalışıyorum. Bana yav he he minvalinde karşılık veriyorlar... Yav he he sen oku biz arkadan sonra geliriz... Muhtemelen okumanın altı bomboş kaldığı için eğitimden soğumuş olabilirler. İnternette gördükleri figürler yarım kalmış eğitimleri ile en lüks arabalara binip kaliteli hayatlar yaşarken sınıf arkadaşlarım maddi imkansızlıktan üniversiteyi bırakmayı düşünüyor. Her köşe başında dandik bir internetçi olmasına şaşmamak gerek... Şimdi diyeceksiniz herkes üniversite okumak zorunda mı??? Hayır. Ama herkes hayatında bir kez bile olsa üniversiteye gitmeli diye düşünüyorum. En azından ortamı görmek için, bu herifler burada ne ediyor acep diye görmek için. Çünkü canını kurtarmak isteyenler için üniversite bataklığa gömülürken uzanan bir el gibi oluyor...

Psikolojik anelizlerimin ilk şu: Bizim beynimizi yıkıyorlar. Dış güçler. Valla. Yani galiba... Mesela After diye bir kitap vardı buralarda hatırlayanlar olur mu acaba? Tozlu geçmişten bir demet... O kitaba başladıktan sonra psikologum bozuldu arkadaşlar ya. Bir herif var böyle kafayı sıyırmış, ona diyorsun evde kahve bitmiş hemen çıldırıyor ortalığı yıkıyor. Zavallı bir de sevgilisi var. Millet bu kitabı okurken resmen orgazm oluyordu... Ben de bir kere başlamış oldum ÜÇ KİTAPmış meğersem, bir bölüm de destan gibi oku oku bitmiyor. Ama bölümün yarısında herif dolapları deviriyor, insanların hanesini gerçek anlamda başlarına yıkmaya uğraşıyor... Bizimkiler de bunları okuyup beğeniyordu. Ağızlarından salyaları akıyordu. Şimdi bu normal mi bir söyleyin bana???

Sevgilinizle kavga ediyorsunuz, o sinirlenip bir şeylere vuruyor ya da fırlatıyor. Bu dolaylı şiddettir sevgili okuyucu. Sana kalkma niyetinde olan el bunu yapmıyor sadece duvara vuruyor ve bir gün şüphesiz o el bir gün sana vurmak için kalkacak... Ne yazık ki suçun çoğu bizde, böyle şeyler kitaplarda öyle çok normalleşti ki bizim zihnimizde de dallanıp budaklandı. Şimdi bir zehri ıkına ıkına içimizden atmaya uğraşıyoruz, tabiri caizse bu hastalıklı düşüncelerden kurtulmak için beynimizi zımpara ile kazımak gerekiyor.

Ama merak etmeyin bu kitaplardan Türkiye sınırları içinde de var. Erkek yumruğu masaya bir vuruyor kız orgazm oluyor küt diye düşüp bayılıyor. Çok etkilenmiş ya, ondan. Biz yıllarca bunları okuduk, ben de ileri görüşlü biriymişim ki daha o zamandan haklı eleştiriler yapmışım. (Bir takım kendi kendini övme merasimleri)

Buna bir çeşit yozlaşma diyebilir miyiz? Elbette. Yozlaşmak tek bir koldan olmaz, bir ağacın farklı dalları gibidir. Pek çok etken bir araya gelir ve bir gün bir bakmışsınız, mağaranızda oturuyorsunuz. Biz bu kitapları okuduk, utanmadık başımızın üstüne çıkardık, yazarlarını alkışladık, yetmedi yayınevleri bu kitapları basıp bu insanların cebine para koydu, bu insanlara yazı yazmak için daha fazla motivasyon verdi. Yetmedi bu kitaplar dizilere taşındı, biz onları izledik izledik izledik... Bu kadar kirlenmiş zihinlere şüphesiz zımpara yapmak yetmez...

Bu durum size de garip gelmiyor mu? Biz el ele verip bir halt yedik. Birileri böyle kitaplar yazdı, biz alkış tuttuk. Onlar daha çok yazdı, bunlar zaten bebe kim takar diye düşündük... Bugün insanlık suçu sayılacak, yapılması kanun önünde ceza almaya sebep olacak şeyleri bayıla bayıla okuduk. O kadar normalleşti ki bir noktada önünü alamaz olduk, şimdi televizyonda karısını döven insan artıklarıyla milletin boğazını kesen herifleri izliyoruz. Bugün Wattpad'de böyle genel ahlakımızın içine sıçmış olan bir sürü kitap ismi veririm ama hapse girmek istemiyorum........

Biz o zaman böyle şeyler yazanları, çok beğendik haydi hemen yeni bir bölüm yaz biraz daha istismar okuyalım diye ağzımızın suyu aka aka yalvarmak yerine, orada dur bakalım bu toplum ahlakına aykırıdır diyemedik. Şimdilerde haşin mafyalar masum kızlarımızın kolundan tutup serçe çekip sürüklerken biz dur elleme ablası romantizm onlar aşk yaşıyor dedik... Bir insan böyle bir şeyi okuyunca niye mutlu olur? Psikologlar toplaşıp bu soruya cevap bulsunlar Türkiye merak içinde bekleşiyor.

Mesela kız hayır seni istemiyorum diyor. Sonra erkek kızı çuval gibi sırtına atıp götürüyor. Biz de okuyup diyoruz ki ağbi muhteşem bir aşk. Ne aşkı herif kızı mağarasına taşıyor birisi polisi arasın...

Ben vallahi bu bilgisayarı satıp gideceğim, ormanda ayılarla yaşayacağım.

Bu kadar kasavetten sonra size kendimle ilgili minik bir bilgi vereyim. Komik değil bu arada bu. Ben eskiden tır şoförü olmak istiyordum... Böyle büyük tır, uzun yol... İşte vizyon, işte kalite. Nasıl klas bir yazarın kitabını okuduğunuza tekrardan dikkatinizi çekmek isterim. Bir diğer hayalim de piyanist şantör olmak. Görün bunları görün!!! Vizyon sahibi biriyim.

Bu arada ben de şöyle güzel afilli bir roman yazmak istiyorum, çok özeniyorum burada yazanlara. Ama gel gör ki bende o kafa ne gezer bizde ancak it kopukluk ancak lisenin alaturka tuvaletinde sıçan arkadaşa kapı üstünden maşrafa ile su fırlatma şakası olur. Al işte. Neyse...

Cahildim dünyanın rengine kandım, lisedeyken tuvalette maşrafa ile su savaşı yaptım işte. Arkadaşlar ben kedimi evin içinde nerede görürsem göreyim ona hemen kına şarkısı söylemeye başlıyorum. Siz kaçın kendinizi kurtarın... 

Herkese iyi yaşamalar.