Hoofdstuk 31

754 23 10

Chloé:

Daar sta ik dan. Eduard kijkt me grijnzend aan. Ik had niet eens de energie meer om boos te worden. Het leek wel alsof ik leeg gezogen werd. Het is zo gemeen. Zo oneerlijk. Ik zou hier nu echt neer kunnen zakken, als een slap doekje. Waarom doet Eduard dit? Heeft hij geen hart? Ik kan misschien wel kiezen, maar ik kan er niet mee leven dat de ander dan dood is... Door mij. Ik weet dat ik moet kiezen... Maar als ik er een kies, verlies ik de ander.

Eduard begint ongeduldig met zijn voet te trappelen. Ik kijk naar Blake. Mijn tranen in onze ogen kijken wij elkaar aan.

' Ze gaat toch voor Blake kiezen, dus voor mij maar gewoon alvast af.' Hoor ik Dean schor zeggen. Mijn ogen schieten zijn kant op. Waarom denkt hij dat?! Ik kijk een beetje verward, en boos. Hoe durft hij voor mij te beslissen! Toch krijg ik niks uit mijn keel. Het lijkt wel opgezwollen. Dichtgeknepen.

' Goed. Neem Dean mee naar buiten.' Zegt Eduard grijnzend. Dean kijkt van mij, naar de grond. De mannen naast hem, pakken hem nog steviger vast. Chloé, doe wat. Het voelt net alsof Dean tussen mijn handen wegsijpelt, net zoals zand. En dat ik niks kan doen om het tegen te houden. Ik kijk kort naar Blake die, naar Dean kijkt. De mannen openen de deur en duwen Dean erdoorheen. Eduard kijkt mij aan. Hij en ik weten allebei dat dit het einde voor Dean is. Ik weet dat ik iemand had moeten kiezen. En Dean heeft zich opgeofferd. Het voelt zo verkeerd.

' Wil je nog afscheid van hem nemen?' Vraagt Eduard dan. Ik slik, in de hoop dat de brok weg gaat. maar die gaat niet weg. Ik knik snel. Eduard glimlacht.

' Mag niet.' Zegt hij op een kinderlijke, pesterige manier. Ik bijt op mijn lip om de tranen tegen te houden. Ik zie alleen de ruggen van de grote mannen. Dean zie ik niet meer, die is net buiten oog bereik. Ik kijk naar Blake, die los gemaakt wordt. Eduard kijkt een laatste keer naar mij, en loopt dan naar de mannen en Dean toe, en verdwijnen uit zicht. Gelijk verdwijnt mijn brok, en langzaam heb ik het gevoel dat ik weer kan bewegen. Ik hoor de voetstappen nog na galmen van Eduard en de rest. Wanner Blake bijna bij me is, krijg ik een beter idee.

' WACHT!' Roep ik zo hard als ik kan. De voetstappen stoppen, en een paar seconde gebeurt er niks. Ik zie Blake naast me verbaasd wachten. Ik hoor de voetstappen weer, en na tien seconde staat Dean, samen met Eduard in de deur opening. Eduard kijkt geamuseerd naar mij. Ik overdenk wat ik wil doen nog een keer. Het is het beste. Ik neem diep adem, en kijk Dean even aan.

' Als jij ze allebei vrij laat, offer ik mezelf wel op.' Komt er uiteindelijk uit. Deans ogen worden groot, en hij schud super langzaam zijn hoofd.

' Wat?!' Hoor ik Blake naast me ontzet zeggen. Eduards grijns wordt groter.

' Hmmm... Vooruit.' Zegt hij. Hij wenkt me. Ik zet een paar stappen. Het voelt zo .... Eng.. Eduard steekt zijn hand uit. Met de bedoeling dat ik mijn hand in de zijne moet leggen. Toen mijn hand bijna in de zijne gleed, begon Dean wild te bewegen. Eduard besteede er geen aandacht aan. Dean probeerde zich ondertussen los te krijgen van de grote mannen, wat hem niet lukte. Ik voelde de ruwe hand van Eduard, en ik wist dat ik nu niet meer terug kon. Blake kwam naar mij toe rennen, maar een andere man rent op hem af, en legt hem op de grond. Blake kan geen kant meer op.

' Wat een chaos.... en allemaal voor jou...' Zegt Eduard zacht. Ik kijk hem alleen maar aan. Zijn grijns verdwijnt een beetje.

' Goed, loop je mee?' Vraagt hij dan. Hij pakt mijn hand steviger vast, en loopt richting de deur.

' Godverdomme Chloé! Kan je voor een keer niet je ergens bij neerleggen?!' Roept Dean machteloos. Ik kijk in zijn goud bruine ogen. Ik kijk snel weg, en loop met Eduard mee de kamer uit. Eduard grinnikt. Ik sluit mijn ogen, en probeer iedereen te negeren.

What are you?!Lees dit verhaal GRATIS!