Forty-three

997 55 1

8 September 2010.

Boos smeet ik mijn tas door de kamer. "Ik ga niet naar de spotlightschool. Laat me raden, je hebt hun op ideeën gebracht?", vroeg ik, en ik ging boos voor mijn vader staan. Heel even was het stil in de kamer, en alle ogen waren op mij gericht. "Ik heb dat ind-", "Waarom? Waarom pap? Je weet hoeveel Matt voor me betekend!", zeg ik, al is het meer schreeuwen. "Je zult veel beter je best doen daar, het is de plek waar je hoort!", zegt hij, en ik rol met mijn ogen. "Jij hoort in een gekkenhuis ja! Doe normaal, ik ben niet zo beroemd als jou hoor. Maar door dat hele circus hier in huis word ik het wel, en dat wil ik niet eens!", roep ik keihard in zijn gezicht. Ik zie de jongens me gekweld aankijken, en mijn moeder staat stokstijf met een pot thee in haar handen. "Alles draait hier om de fame. Geen enkel iets kan normaal zijn!", zijn mijn woorden die mijn verhaal nog krachtiger maken. "Harmony, nu overdrijf je.", kalmeert mijn vader me. "Overdrijven?", zeg ik gekwetst. "Overdrijven? Ik? Jij bent hier degene die alles overdrijft!", schreeuw ik. "Rustig Cam.", zegt Harry, en hij pakt mijn hand vast. Met een stevige ruk krijg ik mijn hand vrij. "Waar bemoei jij je mee? Jij hebt het goed voor elkaar. Hoe zou jij het vinden als we je uit de band zouden zetten omdat je solo veel beter kan? Zo voelt het voor mij ook Harry, ik kan mijn vrienden niet in de steek laten. Want ik doe dat al, en dat wil ik niet!", zeg ik, en hopeloos sla ik wat tegen zijn borstkast aan. Bij elk slag die zijn borst raakt, raak ik meer uitgeput. "Rustig maar.", zegt Harry, en hij laat al het slaan toe. "Ik red dit niet..", puf ik, en mijn hoofd valt op zijn borst neer. "Ik ben bij je, en ik help je.", zegt hij, en ik hef mijn hoofd weer wat op. "Van de wal in de sloot zeker?", vraag ik, en hij schud zijn hoofd. "Ik doe alles wat je wilt, alles.", zegt hij, en ik glimlach. "Pak dan maar wat ijs voor me.", zeg ik, en hij kijkt me ongelovig aan. Iedereen kijkt raar, en ik lach. "Grapje?", probeer ik, en ook hij lacht. "Maar pap, je kan die school op je buik schrijven.", zeg ik, en ik kijk hem weer aan. "Je kijkt morgen eerst maar.", zegt hij, en ik knik. "Inderdaad, kijken is niet aanraken.. Ik ga er niet heen.", zijn mijn laatste woorden, en daarna duw ik Harry op de bank, en ga ik zo op hem zitten.

The untalentend daughter. - One DirectionLees dit verhaal GRATIS!