GÖRÜNMEZ

1.BÖLÜM : SENİ GÖRDÜM!

Gelelim şimdiki zamanıma...

tam şuan şurdayım marketin içinde, o kadar değişik bir durumdayım ki ne yapacağımı bilemiyordum... Ani bir hızla titreyen bacaklarımın birbirine çarpmalarına aldanmadan  marketten çıktım, nereden geldiğini bilmediğim cesaretimle koşarak, az önce inanılmaz bir şekilde ortaya çıkan adamı takip ettim, beni gördüğü gibi adımları hızlandı, ve aniden koşmaya başladı...

Kaşlarımı çatmış, arkasından koşuyordum... Eğerki kafamda ki bu saçma sorulara bir cevap vermeseydim gideceğim yer evim değil, tımarhane olurdu...

"durrr dur dedim sana, gördüm seniii!!! Seniii gördüm"

Diye bağırmaya çalışsamda durmamıştı...

Dediğimi pek umursamamış bir şekilde hızla koşarak başka bir yola saparak gözden kayboldu, onu yakalamam imkansızdı...

Şimdi yolun ortasında durmuş, tüm bu yaşadıklarıma bir anlam vermeye çalışıyordum.

Tek kelime ile İNANILMAZ!!

aklım almıyordu... Az önce hiç normal olmayan bir davranışla aniden önüme çıkan bir insan görmüştüm... Gerçi pek insani bir şey değildi... Şaka mıydı?

Değildi şaka değildi.

"Allah kahretsin!" dedim bağırarak. Yaşadığım şokla neredeyse 1 saattir kendime gelememiştim ve 1 saat geçmesine rağmen ben hala sokakta, kaldırımda karşıda ki duvara bakıyordum.

Telefonumun çalmasıyla irkilip, gözlerimi ten rengi olan, eskimiş tuğlalardan olan duvardan ayırdım. Telefonumu cebimden titreyen elimle zar zor çıkartarak üzerinde annem yazılı isime baktım. Arayan annemdi...

Telefonu açıp, soğuktan buz tutmuş ellerimle hopörleri açtım.

"deniz neredesin? Eve gel konuşalım"

"deniz, kızım duymuyor musun?"

"deniz!"

Annemin bağırarak deniz demesinin ardından, dalmış olduğumu fark edip irkildim.

"hı?" dedim ne duyuyordum, ne görüyordum sanki...

Aklım oradaydı... O olaydaydı...

"kızım duymuyormusun eve gel hadi baban çağırıyor" gözlerimi kırpıştırıp telefona baktım.

"nereye geleyim? "

"deniz iyimisin? Eve gel eve! " dedi sinirle.

"hıhı tamam" Deyip kapattım. Ev demişti değil mi? Ev neredeydi?
Sakin ol deniz, sakin ol!

Derin bir nefes alıp, ayağıya kalktım.

Hala şoktaydım... neydi bu? Üç harfliler falan mı?

  Üzerimde bir korku vardı hani anlattığımız korku hikayelerinden sonra tüm gün aklımızda olur ya bir kıpırtı gelir o mu acaba deriz şuan tam öyleyim.

Telefonumu cebime atıp önüme çıkan ilk taksiye bindim.

"nereye hanımefendi?"

"hı?" dedim dalgınlıkla.

"nereye gideceksiniz?"

"eve" dedim bu defa adamın bön bön bakışlarını gördüm.
Saçlarımı kaşıyıp adama baktım.

"şey siz düz gidin ben anlatırım"
Neredeyse eve gelmiştim.

İçeri girip onları dinlemeden odama gitmem lazımdı bu kafayla delirmemem bile imkansızdı.