For every story tagged #WattPride this month, Wattpad will donate $1 to the ILGA
Pen Your Pride

~20~

132 10 2

Pov Angie:

"Angie..." Marco kijkt me aan. "Ja?" ik lach naar hem. "Ik hoop dat je niet boos op me bent." Hij staat op en loopt weg. "Boos?" ik keek hem achterna. "Angie!" ik hoorde een bekende stem. Ik draaide me om en keek in de ogen van Violetta. "Vi...Violetta?" ik stond verbaasd op. "Ja..." Violetta kwam naar me toe lopen. "Wat doe je hier..." ik keek haar vragend aan. "Het spijt me zo van alles. Alsjeblieft vergeef me." Violetta keek me aan. "Natuurlijk." Ik gaf haar een knuffel en er rolde een traan over mijn wang. "Het spijt me echt zo." Violetta veegt een traan weg. "Mij ook." ik geef haar een kus op haar voorhoofd. "Ben je hier alleen?" ik kijk haar aan. "Nee papa is er ook...hij staat daar." Violetta wijst naar Herman. "Oke..." ik slik. Ik voel nog steeds vlinders in mijn buik als ik hem zie. "Kom dan gaan we er naar toe." Violetta pakt mijn hand vast en trekt er voorzichtig aan. We lopen langzaam naar Herman. "Angie!" Hij kijkt me aan met zijn mooie ogen. "Herman..." ik moet die vlinders negeren.  "Hoe gaat het?" Hij kijkt me aan. "Goed...met jou?" Ik kijk nog steeds in mijn ogen. "Gaat al wat beter." Hij is zo schattig. Shit Angie negeer het. Ik spreek mezelf woorden in. "Zullen we hier ergens gaan eten? Ik heb echt honger." Violetta wrijft over haar buik. "Ja is goed...Als Angie het wilt natuurlijk." Herman kijkt me aan. "Ja leuk." ik pak de hand van Violetta vast. We lopen naar een gezellig restaurantje. "Angie meid!" Dylan komt naar me toelopen en geeft me een knuffel. "Hee Dylan! Hoe is het?" ik kijk hem aan. Hij was mijn baas maar ondertussen ook een goede vriend. "Goed!  Kom je weer lessen geven?" hij kijkt mij aan. "Uh..." ik kijk naar Violetta. "We hebben je wel nodig..." Dylan kijkt me smekend aan. "Is goed." Het was me mond al uit. Violetta stond op en liep weg. "Ik moet even gaan Dylan..." ik stond ook op en liep achter Violetta aan. "Vio niet huilen..." ik keek haar aan. "Angie ik heb toch gezegt dat het me spijt waarom kom je dan niet terug?" ze keek me met betraande ogen aan. "Ik kan mijn vrienden hier niet laten stikken...ik woon hier nu Violetta, hier staat mijn huis in Frankrijk." ik kijk haar aan. "Maar hier woon ik niet." Violetta keek me aan. "Nee maar ik kan bij je langskomen en jij kan hier komen." Ik geef haar een knuffel. Ik kon hier niet weg ik haf Marco, Dylan en al die andere beloofd om hier te helpen.

Pov Herman:

Angie en Violetta waren weer terug gekomen. We hadden het eten al bijna op. "Pap wat ben je stil." Violetta keek me aan. "Nee hoor." ik keek naar de tafel. Wat moest ik zeggen? Angie ik hou van je, je was geen speeltje maar je hebt het hier beter dus doei. Was ik maar niet zo slecht geweest. "Waar slapen jullie?" Angie keek ons aan. "In een hotel." Ik antwoorde zo kort mogelijk. "Zal ik jullie er naar toe brengen?" Ze keek naar mij. "We kunnen het zelf wel vinden..." ik keek haar niet aan. "Dat is fijn maar ik loop toch mee." Angie lachte en stond op. "Inderdaad pap." Violetta stond ook op. We liepen langzaam naar het hotel toe. Ik keek naar Angie ze moest weten wat ik voor haar voelde en dat het geen grap was. "Dit is jullie hotel." Angie stopte voor een groot gebouw. "Bedankt Angie..." Violetta liep naar binnen en ik liep haar achterna. "Pap ga haar achterna..." Violetta keek me doordringend aan. "En dan?" ik keek naar Violetta. "Zeg wat je voor haar voelt...ik red mezelf wel."

Bijna klaar....

Hermangie <3Lees dit verhaal GRATIS!