hoofdstuk 1

217 7 0

haaaaay mensjuhhs!

wat leuk dat je dit verhaal aangeklikt hebt omdat je waarschijnlijk wil weten wat voor gewjeldig verhaal dit is en er achter wilt komen wat er allemaal gebeurt! ik ben je daar zeer dankbaar voor!

oke, ik heb dit verhaal geschreven met nog 2 andere lieve en fantastische vriendinnen. dus ik wil Angelique en mira bedanken dat we samen dit verhaal tot leven heben gebracht. (niet leterlijk hoor, anders loopt hier echt een enorme engerd...ja, niet echt geweldig..) 

ehm...ik weet niet zeker of er spelfouten in zitten..maar zo wel, excuses daar voor.

reacties en votes zijn altijd welkommm!

veel plezierr met lezen en ik hoop dat je het een leuk verhaal vind!

Xx! kirsten

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hoofdstuk 1.

“Shit!” ik spring overeind en sprint naar mijn kledingkast. Snel ruk ik de kastdeur open. Wat moet ik aan? Geen idee, ik doe maar wat. Tja, dat ben ik. Zo gaat het nou elke ochtend. De conciërge kent mijn naam maar al te goed. Riley Smith. Altijd te laat. Als 15 jarige puber is opstaan zowat een onmogelijke opgave. Ik trek een T-shirt over mijn hooft en ren de trap af. Shit mijn broek vergeten. Ik ren snel weer naar boven. Nu weet ik zeker dat mijn moeder ook wakker is. Toch denk ik daar niet aan. Als ik eenmaal beneden ben, al met een broodje in mijn handen, klaar om weg te gaan komt mijn moeder slaperig in haar witte zijden ochtendjas beneden. “Hoi mam.” ik trek mijn sneakers aan die eigenlijk al veel te oud zijn en ren de deur uit. “Doei mam!” Eigenlijk moest ik nog van alles doen; make-up opdoen, tandenpoetsen, haren kammen en zo, maar daar heb ik nooit tijd voor. Mijn moeder staat daar een beetje verbaast in de keuken en schud haar hooft terwijl ik de deur achter me dicht sla. Als ik op de fiets zit pak ik onhandig mijn kauwgum uit mijn zak. Als ik mijn tanden niet kan poetsen moet het maar zo. Op het laatste moment wijk ik naar links als ik dreig tegen een auto op te botsen. Een oude man kijkt me zeer chagrijnig aan vanuit zijn vieze autoraampje. Ik glimlach schaapachtig terug en fiets snel door. Ik heb geen tijd om me te schamen om mijn zoveelste blunder. Als ik bijna bij school ben sms ik nog snel naar Manuel. Wetend dat hij altijd, en dan ook altijd zijn mobiel bij zich heeft. Zelfs in de les. Een vrouw met een hond scheld me nog na als ik half over de stoep ben gereden. Yeey, wat gaat het allemaal heerlijk deze ochtend. Nouja, iedere ochtend.

Hijgend zet ik mijn fiets in het rek, hopend dat de conciërge me (nog) een dagje vergeeft. Als ik binnen ben, staat de conciërge met een kop koffie me al grijnzend aan te kijken. “Ren maar snel naar je les, meid.” Ik glimlach terug voor ik haastig naar mijn lokaal loop. Eigenlijk is de conciërge best wel aardig. Voor ik de klas binnen stap kijk ik nog een laatste keer in mijn roze spiegeltje en werk mijn donkere oogschaduw even bij, ik bekijk of mijn haar er nog een beetje uitziet. Dat had ik beter niet kunnen doen, het zit verschrikkelijk. Ik neem de tijd aangezien ik toch al te laat ben. Ik adem diep in en leg mijn hand op de deurklink. Hoe langer ik er over doe, hoe meer de deur begint te kraken. Als ik binnen stap zie ik al de ogen op mij gericht, plus de leraar. Het enige verschil is dat de kinderen bijna hun lach niet kunnen inhouden, de leraar kijkt heel nors. Ik weet niet of mijn klasgenoten lachen vanwege mijn warrige verschijning, of omdat ze hopen op een van mijn melige acties. “Ik hoop dat je hier een goeie verklaring voor hebt Riley Smith.” Mijn vrienden kijken mij aan alsof ze willen zeggen: toe dan, geef hem dan een van je domme verklaringen zoals altijd. “Sorry meneer” begin ik onzeker, maar nu ik een goeie smoes in mijn hooft heb kan ik mijn lach bijna niet meer inhouden. “Het spijt me echt heel erg, maar mijn bed bedreigde me, dat als ik er uit ging ik opgegeten zou worden.” Ik probeer het er zo droog mogelijk uit te krijgen, maar het is me wel eens beter gelukt.

Nu lag de hele klas in een deuk en ik voelde me weer helemaal geweldig, mijn wangen gloeiden en ik merk al helemaal niet meer dat mijn haar heel slecht zit. De leraar kijkt me nu zo boos aan, dat hij helemaal rood word. Hij weet geloof ik helemaal niks meer te zeggen dus laat hij mij naar mijn plek lopen. Weer had ik een prachtige opmerking op het puntje van mijn lippen liggen maar hield me in toen ik zag dat het echt al genoeg was.

 Zonder om te kijken of iets te zeggen ging ik naast Manuel zitten. Mijn beste vriend. Alle ogen waren alsnog op mijn gericht en ik kon mijn lach niet inhouden toen ik weer naar de leraar keek die niet wist wat hij moest doen. Ik grijnsde. “Goed gedaan Riley.” De twee meisjes voor mij en Manuel draaiden zich om. “Dat is nog eens een binnenkomst!” We moesten allemaal lachen. Mijn drie beste vrienden, Manuel, Leyla en shirly. Ze zijn de leukste mensen die ik ooit heb ontmoet, de les word zo een stuk leuker. Al helemaal met zo’n leraar zonder zelfvertrouwen. We sturen de hele les briefjes door en daar word van alles op besproken, van leraren tot kleren van leraren.

Verder ben ik niet echt geweldig populair maar ik ben gelukkig zo, heel gelukkig. Veel mensen vinden mij maar raar door mijn gothic achtige stijl. Gelukkig accepteren mijn vrienden me wel, verder maakt het me niet zoveel uit.

We zitten de hele tijd te kletsen. En zonder dat we het door hebben is de eerste les van de dag voorbij.

De pauze bel gaat. Nu kunnen we tenminste normaal bij praten over ons weekend, zonder dat we op moeten letten dat de leraar ons er niet uitstuurt. De andere uren is het iets minder lol en gezelligheid. De eerst volgende uren heb ik een paar hele strenge leraren en bovendien vakken die me niet al te makkelijk af gaan. Toch vliegt de dag voorbij, en voor dat ik het weet zit ik alweer op mijn fiets richting huis. Ik reed de oprit op en liep naar de voordeur.