Hoofdstuk 29

726 15 5

Chloé:

Ik zit op bed, met harde muziek in mijn oren.De tranen blijven vloeien. Wat gebeurt er toch met me? DIt heb ik nooit willen zijn. Nooit. De worsteling met de drang naar bloed, het doden, het wordt allemaal te veel. Te veel. Alles is te veel. Blake is te veel. Dean... is te veel. Ik ben te veel.

' Chloé!' Hoor ik Blake's stem door de telefoon. Ja, ik heb hem opgebeld. Ik wil hem zeggen dat ik een tijdje weg wil. Hij mag het tegen niemand zeggen. Maar hij verdient het om te weten waar ik ben, waarom ik eventueel niet reageer op telefoontjes, en waarom ik weg wil.

' Hoi..' Zeg ik moeizaam. Oke, ik ga dit snel zeggen. En als hij vragen gaat stellen, haak ik snel af.

' Goed.. Waar belde je voor?' Vraagt hij schor. Ik zet mijn oren op scherp, en hoor hem zacht snikken door de telefoon. Normaal was me dit niet opgevallen, maar nu wel.

' Blake, wat is er?' Vraag ik. Compleet vergeten wat ik hem net nog wilde zeggen.

' Niks.' Zegt hij snel. Ik hoor hem zijn keel heel zacht schrapen.

' Blake, waarom huil je?' Vraag ik nieuwsgierig. Zou hij het al weten? Geraden hebben? Dat ik weg ga?

' Mijn... Mijn oma.. Eric heeft haar..' Meer hoeft hij niet te zeggen, en wil hij niet zeggen. Ik begrijp al wat hij wil zeggen.

' Serieus?!' Vraag ik een beetje dom. Nee, hij verzint het even. Ik kan mezelf soms echt wel voor m'n kop slaan. Ik voel mijn woede opkomen. Nee... Niet weer.

''Wat een.. Eric spoort niet!' Roep ik uit.

' waar belde jij voor?' Vraagt hij snel. Hij wilt dus van onderwerp veranderen. Oke. Ik adem diep in. Nu is het aan mij de beurt om mijn keel te schrapen.

' Blake.. Ik ga weg voor een tijdje.' Zeg ik langzaam. Ik bereid me op alles voor. Dat hij gaat schreeuwen, ophangen, huilen. Alles. Maar het enige wat ik hoor is de stilte aan de andere kant. Dit had ik niet verwacht.

' Oke.' Hoor ik na een paar minuten. Ik wacht even met iets zeggen.

' Hoelang?' Vraagt hij met een bevende stem. Ik slik. Ehh, ja.. Hoelang? Geen idee, daar heb ik nog niet over na gedacht.

' Eumh.. Weet ik niet. Zolang als ik nodig heb.' Zeg ik snel. Het blijft lang stil. Oke Chloé, ophangen.

' Nou.. Doei Blake..' Zeg ik terwijl mijn vinger langzaam naar het rode knopje schuift.

' Doeg..' Hoor ik hem zacht. Ik slik de brok in mijn keel weg. Ik wil net op het knopje drukken als Blake snel nog wat roept.

' Chloé!' Roept hij snel. Ik krimp even in elkaar.

' Ja..?' Vraag ik zacht.

' Blijf. Alsjeblieft? Laat me niet hier alleen!' Zegt hij snel. Ik knijp mijn ogen dicht tegen de tranen. Ik krijg geen woord uit mijn mond. Of misschien wil ik dat ook niet.

' Wacht.. Ik kom anders nu wel naar je toe.' Zegt hij. Mijn ogen schieten weer open.

' Nee. Bla-' Maar ik wordt bruut onderbroken door de piepjes. Hij heeft opgehangen. Godver. Goderdomme.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Dean:

' Declan, doe niet zo verdomme irritant. Ik kan best op Alyiah passen.' zeg ik zuchtend. Hij kijkt me spottend aan.

' Jij en kleine kinderen..' Hij schud zijn hoofd.

' Nee. Dat is geen goed idee. En trouwens, ik zeg het alleen voor je eigen best wil.'

' O ja? Ik ga Selah gewoon bellen.' Zeg ik licht geirriteerd.

What are you?!Lees dit verhaal GRATIS!