Op goed geluk

77 4 0

Het bericht dringt nog niet helemaal tot me door. "Als je hem in leven wilt houden zeg je niks tegen de politie, je krijgt verdere instructies per sms. Een woord tegen de politie en je vriendje is er geweest." Na drie keer het te hebben gelezen dringt het pas goed tot me door, Dave in groot gevaar, levensgevaar zou je het zelfs kunnen noemen. "Gaat alles goed? Heb je iets nodig?" Hoor ik een agent roepen, geen idee wie en het maakt me op dit moment ook weinig uit. "Nee dank je! Ik heb alleen frisse lucht nodig, dat is het!" roep ik terug zonder na te denken. Het verbaast me dat de agent verder niks vraagt, hij loopt gewoon weer weg. Ik kijk nog eens naar de foto. "Een woord tegen de politie en je vriendje is er geweest." De woorden blijven door mijn hoofd spoken. Terug in de auto hoor ik agenten wel praten maar er dringt niks tot me door. "je vriendje....... geweest.... in leven houden... vriendje....politie..." alles loopt door elkaar, ik kan me nergens meer op concentreren "Emma, gaat alles goed?" Wordt er voor de zoveelste keer aan me gevraagd. "Ja, sorry. Ik was in gedachten. Het gaat goed hoor." Ik glimlach vrolijk naar de agent, hopelijk ziet hij niet dat het niet gemeend is.

Het duurde me veel te lang voordat ik weer thuis was. De politie stond erop dat iemand me bracht en dat er een patrouille door de wijk gaat, na 'alles wat ik heb meegemaakt'. Tuurlijk dat was allemaal vreselijk maar nu zit Dave in de problemen, misschien zelfs door mij. Maar als ik hem kan helpen, zou ik dat toch echt wel doen. Ik voel een trilling in mijn zak, m'n hart gaar sneller kloppen. Onbekend nummer. Een SMS.

"Heel goed meissie, we wisten wel dat we op je konden rekenen. Als je zo vriendelijk wilt zijn om zonder politie naar het Lutherpark te komen, 3 uur vannacht bij de fontein. Vergeet niet, je vriend wil graag blijven leven."

Dit is het dus, datgene wat al de hele middag door mijn hoofd spookt. Dave is daar, hulpeloos, overgelaten aan een gek met de neiging tot moord en ik ben hier veilig, alleen, zonder vriend. Alle gedachten van vanmiddag gaan weer door mijn hoofd. 'Wel doen, hij zit er door jou. Niet doen, oké, het is je vriend maar hij zou niet willen dat je jezelf opoffert. Wel doen houdt in dat ik hem nooit meer levend zie. Niet doen zorgt ervoor dat ik in leven blijf.' Zo ging het nog een tijd lang door in mij hoofd, om gek van te worden. 'Politie, dat is de enige oplossing nu. Nee, dat weten ze en vermoorden ze hem gelijk.' Het wordt alleen maar erger, mijn hoofd explodeert bijna wanneer ik op de klok kijk. 00:24. Nog twee uur en 36 minuten en dan moet ik actie hebben ondernomen. Mijn gedachten zijn verdeeld, ben ik de held en offer ik mezelf op of ben ik een lafaard en ga ik naar de politie met de kans dat ze hem vermoorden.

Dave

Ik zit in de woonkamer, Emma naast me. We zitten lekker tv te kijken met een bord spaghetti op schoot. Wat wel raar is, is dat er niks beweegt, er heerst totale stilte. Zelfs de klok tikt niet. Wat is die rust heerlijk. Ik zou er altijd willen blijven ronddolen. De tv begint te draaien en ik kan niet wegkijken. Hij blijft maar draaien totdat ik wordt opgeslokt door de beweging. Ik beland in een kamer, ik sta in een hoek en kijk uit op een meisje die op een bed ligt. Armen achter haar rug vastgebonden. Ik probeer naar haar toe te lopen maar ik kan niet bewegen, mij voeten plakken vast aan de vloer. Ik probeer te schreeuwen maar ik heb geen mond. Het enige wat ik hoor is "wens dat je nooit was geboren." opnieuw en opnieuw, telkens maar weer. Tot ik wakker schrik. Tenminste, ik denk dat ik wakker ben. Ik probeer me te herinneren wanneer ik voor het laatst wakker was. Het duurt even maar dan kom tot alles weer terug, de stoel, de tyraps, de pijn in mijn buik. Ik open voorzichtig mijn ogen, bang voor wat ik misschien zou zien. Niks, een lege kamer. Niemand die naar me kijkt, tegen me praat of me in elkaar beukt. Ik probeer comfortabeler te gaan zitten wat een grote uitdaging blijkt te zijn. Na vijf minuten heb ik de minst oncomfortabele manier van zitten gevonden en ik kijk wat rond. Een kleine kamer, geen ramen, één deur en een matras. "Waar ben je terecht gekomen Davy" zeg ik tegen mezelf. "In je ergste nachtmerrie". Ik verstijf, de stem komt van achter me. Ik probeer om te kijken in de richting van de stem. De man loopt naar voren, ik herken hem niet, nog nooit eerder gezien zelfs. "Sorry dat ik het vraag, maar wat doe ik hier?" De man lacht "technisch gezien zit je hier en wachten we." Zonder dat ik het kan tegen houden hoor ik mezelf zeggen "waar wachten we op? En kan het een stukje comfortabeler?" De man draait zich om "Dat zul je snel genoeg zien. G. help onze gast eens in slaap." Een harde klap van achteren en zwarte vlekken dansen voor mijn ogen "Emma" stoot ik zachtjes uit. "Ja, daar wachten we op. En nu slapen." Nog een klap en de duisternis treedt in.

Emma

Wachten... nog anderhalf uur... één uur en 27 minuten. De tijd kruipt vooruit. Ik kan me nergens toe zetten, ik staar alleen maar naar de klok en loop mijn plan nog een keer door. Half drie op de fiets richting het park, geen licht, zwarte jas en een muts. Hopen dat de politie dan niet rondrijdt. Als alles mee zit ben ik om kwart voor drie in het park. Dan is het nog vijf minuten lopen naar de fontein en weer hopen dat ik niemand tegen kom. Ik moet alleen nog twee brieven schrijven. Één voor thuis met uitleg voor als mijn ouders thuis komen en een mail voor de politie die om 3 uur wordt verstuurd. Daarin staat mijn gehele plan, de code die ze moeten invoeren op het internet om mijn zoeker te activeren en vooral waarom ik geen contact met ze heb opgenomen. Ik vind et belangrijk dat ze weten dat ik geen keuze heb, of ik ga er heen met in het vooruitzicht dat ik Dave tenminste nog levend te zien krijg ondanks de angst die ik voel voor de gevolgen, of ik wacht af en blijf in onzekerheid wanneer en vooral of ik Dave ooit nog levend terug zie. Laat ik het zo zeggen, de keuze was uiteindelijk niet moeilijk. Ik zou voor hem willen sterven als het moest, liever niet maar hij zou en heeft hetzelfde voor mij gedaan. Nog één uur en 9 minuten. Ik zou willen dat de tijd sneller ging, hoe eerder het drie uur is, hoe eerder ik Dave weer zie en hoe eerder alles voorbij is. Tenminste, dat hoop ik.

OpgeslotenLees dit verhaal GRATIS!