Ik deed mijn ogen moeizaam open. Alles deed pijn. Mijn benen, mijn armen, mijn gezicht. Toen mijn ogen open waren, zag ik iets vreemds. Iets heel vreemds. Eerst snapte ik niet helemaal wat het was, maar ik zit dus in een soort van doorzichtige bal. Om me heen was het bruin (steen?) en er is een opening, waar ik de blauwe lucht zie. Ik raakte de bal aan, maar trok mijn handen gelijk weer terug. Het voelt rubberachtig aan, wat vreemd voelt aan mijn handen. Mijn handen, ze waren helemaal open en op mijn armen zag ik onwijs veel sneetjes. Hoe komt dat nou weer? Maar ja, het fijne is dat ik nog leef en daar gaat het om! Ik keek om me heen en ik hapte naar adem. Op de grond lag Melody. Ze is een zeemeermin. Ja duh! Maar ik bedoel dat ze nu een staart heeft. Huh? Zijn we onder water? Dus die bal is dus zodat ik niet verdrink, bedacht ik. Ik keek naar Melody en ik zag gelukkig dat ze ademt. Ik snap niet hoe ze zo gemakkelijk onder water kan ademen. Tja, ze heeft natuurlijk een ander soort longen dan ik. Ik giechelde toen ik zag dat Melody bij de pijpen uit haar broek was gescheurd. Nu hingen de broekpijpen als twee slierten langs haar staart. Het riemgedeelte van de broek zat nog wel om haar heupen en ze had nog wel gewoon een vest aan. Ze was vast gelijk achter me aan het water in gesprongen, en had ze geen tijd om haar uit te kleden. Grappig eigenlijk; ik wilde eigenlijk Melody redden tijdens de storm, maar nu zijn de rollen juist omgedraaid. Oh my god! Brynn, ze heeft je gered! Het drong nu pas echt tot me door. Zonder haar had ik dood kunnen zijn! Ik keek dankbaar naar de slapende Melody. Ik bewonderde haar daad. Niet onaardig bedoeld, maar ik denk niet dat Darcy en al helemaal niet Elfyra dit zouden doen. Wat tref ik het goed met een vriendin als zij! Maar okay, ze is wel een zeemeermin, dus wat voor zin zou het hebben als Darcy en Elfyra me hadden willen redden. 'Dankje.' fluisterde ik tegen Melody. Ik zei het meer om geen antwoord terug te krijgen, want ik wist toch dat ze niet wakker is. Eigenlijk zou ik wel willen dat ze wakker was, want dan zou ik me niet zo vervelen. Ik besloot om even te gaan liggen. Het lag eigenlijk best comfortabel, deze bal. Maar mijn nek lag wel een beetje dubbel. Ik keek naar mijn bruine, pluizige staart. Ik wou dat ik het kon aftrekken en als kussen kon gebruiken. Ik dacht even aan die ene film die Marcus me liet zien in een winkel. Teen Wolf met Michael J. Fox. Ik had een foto gezien van die jongen als wolf en thank god dat ik er niet zo uitzie! Vergeleken hem ben ik wel echt een natural beauty, haha. Zijn hele gezicht zat vol met haar, en niet een beetje op je armen en benen, zoals jongensweerwolven hebben, maar echt overal. Ik heb alleen veel haar boven op mijn hoofd. Ik heb alleen een staart en wolvenoren die op mijn hoofd liggen, niet zoals in die film dat die oren naast zijn hoofd liggen. Net als mensen, maar dan puntvormiger. Bij mij lopen ze geleidelijk omhoog vanaf waar mensenoren zouden moeten zijn (daar zit bij mij niks) en loopt het zo naar boven. Ja, ik verveel me dus echt: om na twintig jaar nog over je oren te gaan denken.

Na ongeveer een kwartiertje om me heen kijkend, liggend, zittend, zelfs staand te vervelen, werd Melody eindelijk wakker. 'Brynn? Je bent wakker! Gaat alles goed met je?' Ze zwom naar me toe. 'Ja, hoor.' zei ik normaaltjes. Misschien omdat ik me zo lang zat te vervelen, dat ik de pijn een beetje vergeten ben. O ja, nog iets wat ik weleens hoor van Marcus: dat weerwolven en vampiers heel snel genezen. Dat is namelijk niet zo. Anders waren er toch geen ziekenhuizen? Alleen helen we wel ietsjes sneller dan mensen, maar het verschil is niet heel groot. 'Holy fish! Je lichaam ziet er niet bepaald goed uit, Brynn! Je moet vast heel veel bloed zijn verloren.' schrok Melody. Ik keek naar mijn wonden. Ik voelde niet veel pijn. 'Eh, ja. Maar wat is er eigenlijk gebeurd?' vroeg ik. 'Weet je de storm nog?' Ik knikte. 'Weet je nog toen je mij vond?' Weer knikte ik. 'Weet je nog toen de storm je tegen het raam aan smeet, waardoor je eruit viel?' Ik twijfelde, maar schudde mijn hoofd. 'Ik kan alleen nog herinneren dat ik naar de stoel liep en word nu wakker in een soort van bal? Wat the hell is dit?!' Ik raakte de bal weer aan. 'Nou, toen jij in het water viel, ging ik achter je aan. De boot was niet meer te zien, dus heb ik je even in veiligheid gebracht door je in een bal te doen.' vertelde Melody. 'Mmm, alright. Thanks! Maar had je me niet even in een zeemeermin kunnen veranderen, ofzo? Dan had ik nog mee kunnen zwemmen, nu moet je me elke keer met die bal dragen.' zei ik. 'Yeah, right. Ik ging echt geen bewusteloze zeemeermin optillen. Hier gebruik ik tenminste mijn krachten voor op afstand. Trouwens, dat in een zeemeermin veranderen kan ik niet eens.' legde ze uit. 'Nou ja, ik wel.' lachte ze. 'Ja, wat is er met je broek gebeurd?' lachte ik nog harder. Melody keek geschrokken omlaag. 'Jeetje! Ik was helemaal vergeten om mijn kleren uit te trekken, omdat ik gelijk achter je aan ging springen!' zei ze geschrokken. 'Vind je naaktheid erg? Want dit ziet er echt niet uit!' zei ze. 'Nee joh, alle zeemeerminnen zijn toch naakt? En trouwens, ik heb je heus wel eerder gezien als zeemeermin.' zei ik relaxt. Ik begrijp niet waarom mensen altijd zo moeilijk doen erover. Het is natuurlijk en waarom zou je het vies vinden als je het zelf toch ook bent? 'Alright, cool.' Melody trok haar schouders op en haar kleren uit. 'Maarre, wat doen we nu?' zei ik na een tijdje. 'Geen idee. De weg naar huis vinden, denk.' bedacht Melody. 'Kunnen we niemand bellen?' vroeg ik. 'Heb ik al geprobeerd... Ik heb geen bereik, niks.' Godsamme... 'Goed, ik haal de muur van je af en dan sleep ik je weer eens mee.' zei ze. Ik had geen flauw idee welke muur ze bedoelde, maar toen kwam ze dichterbij en zwaaide met haar handen. Vast een of andere onzichtbare muur. Melody richtte haar handen op mij en de bal bewoog met haar mee. 'Woehoe!' juichte ik grapperig. Melody lachte. Volgens mij ziet dit er echt onnozel uit.

Na een paar uur 'gezwommen' te hebben, begon mijn maag best wel te rommelen. 'Melody, kunnen we niet even een pauze nemen? Ik heb al de hele dag niks gegeten.' Ik hoop dat het niet al te klagerig klonk, want ten eerste, Melody doet haar best en ten tweede, ik wil niet als Darcy klinken. Darcy kan echt over alles zeuren, maar gelukkig weet ze meestal haar mond te houden. 'Ja, inderdaad. Ik begin inderdaad nogal trek te krijgen. Ik neem je wel heel even mee naar boven, zodat ik kan zien of er al land in zicht is.' zei Melody uitgeput. Volgens mij neem ik heel veel energy van haar af.. We stegen op en belanden boven water. Ik voelde geen verschil qua temperatuur of droogte, omdat ik natuurlijk in die bal zit. We keken om ons heen. We waren allebei teleurgesteld. Niks. 'Nog steeds niet? Hoe kan dat nou? We zijn al uren onderweg.' zei Melody geïrriteerd. Toen haalde ze haar schouders op en zei: 'Hou je van seafood?' zei ze alsof het een plan B was. 'Eh.. no idea. Nog nooit geprobeerd.' zei ik. Ze nam me weer mee onder water. Het is eigenlijk best wel mooi. Allemaal vissen zwemmen langs je en onder je zijn prachtige anemonen, koralen en zeewieren. Ik heb weleens onder water gezwommen, maar nog nooit zo diep. En het gekke is, is dat ik helemaal geen druk in mijn oren voel. Dit is vrij diep, namelijk. Ik bewonderde de zeewereld om me heen. Wat lijkt het me toch gaaf om eens in deze wereld te leven, als een zeemeermin. Ik wil nu echt Melody zijn, of een andere zeemeermin. Maar ja, ik ben weer een weerwolf en dat is zij niet. Iemand anders wil dan weer vast een weerwolf zijn. Nu wil ik weer Marcus zijn, want dan kan ik alles zijn! Jeetje, Brynn, hou nou maar weer op. Je bent wie je bent en klaar. 'Blijf hier, ik ga vissen vangen.' zei Melody. Ze maakte iets zodat ik op dezelfde plek bleef en vertrok. "Blijf hier"... alsof ik ergens anders heen kan, dacht ik sarcastisch. Jeetje, wat moet ze toch veel muren voor me maken, zeg! Na een tijdje kwam ze terug met een paar vissen: twee aan iedere hand en twee tussen haar mond. 'Zwizwo, hiew he wje waw viffen.' zei ze met met haar mond vol. Het was moeilijk te verstaan, maar volgens mij zei ze: 'hier heb je wat vissen'. Dat eerste woord verstond ik niet. Ze gooit de twee vissen in de bal, die heel langzaam er in zweefden, net alsof ze in de ruimte waren. Eenmaal in de bal aangekomen, vielen ze door de normale zwaartekracht op de bodem van de bal. Toen gooide Melody nog eentje, zodat we allebei drie hadden. De vis voelde glibberig in mijn mond en het was een vreemde smaak. 'Lekker?' vroeg Melody nieuwsgierig. 'Eh.. Ja, hoor.' loog ik. Ik ga nu niet zeuren over het eten. Ik heb nu eenmaal niks anders.


Enchanted AcademyLees dit verhaal GRATIS!