Verantwoordelijkheden in een servet.

5 0 0

Gefeliciteerd! U hebt bijna de leeftijd van 18 jaar bereikt. Namens de overheid geven wij u een hele berg verantwoordelijkheden, zoek het maar uit!

 Of ten minste, zo interpreteer ik de brief uit Den Haag die mij erop aandringt een DigiD aan te maken voor onder andere een studiefinanciering en een studenten OV.

 Dit allemaal via internet regelen is al één grote ramp met je 06-nummer opgeven, alle gegevens van je ID op het net pleuren en ook nog eens overal het emailadres opgeven dat je negen jaar geleden hebt aangemaakt.

 Dat is een ding op mijn to-do list: mijn emailadres veranderen, maar alle gegevens behouden. Iets op de lijst waarbij ik niet weet waar ik in ’s hemelsnaam moet beginnen.

 Maar goed, al mijn gegevens staan nu op het internet. Ze weten alles en daar heb ik het maar mee te doen. Prima. Ik accepteer het wel, dood gaan we allemaal en in principe geloof ik niet dat ik iets te verbergen heb. En toch gaan er allerlei rare gedachtes om in mijn hoofd als: “wat als ze mijn gegevens nou gebruiken en ik de schuld ervan krijg?” “wat als ik uiteindelijk toch anoniem door het leven moet gaan en ze alles over me weten?” Het zijn vast twee uitersten, maar – hey! – living on the edge.

Dan krijg ik straks verantwoordelijkheden voor mijn kiezen geschoven. Hier, kauw er maar op, kauw maar net zo lang tot het taai is en je het voorzichtig in een servet moet spugen opdat niemand doorheeft dat je de verantwoordelijkheden maar aan de kant hebt geschoven omdat je verdikkie nog gewoon een kind wil zijn.

 Want dat wil ik, laat ik het eens toegeven. Ik wil gewoon een kind zijn, lekker zorgeloos blijven mekkeren over huiswerk en ouders en over het feit dat op Lego stappen echt heel veel zeer doet, voornamelijk op blote voeten. Als er sneeuw ligt haal je me niet zomaar weg uit die kou, maar komt er een fort en is iedereen die langsloopt de lul. Als ik goed mik, wat meestal niet het geval is, helaas.

 Ook mag ik niet meer gratis naar musea en kost ineens een kaartje voor de dierentuin nog veel meer dan het al was. De lol gaat er misschien wel een beetje van af, zodra je achttien bent.

 Hoewel… misschien heeft achttien zijn, ‘volwassen zijn’, enkele voordelen. Zo kan ik over een maandje wel zelfstandig een vakantie boeken zonder dat daar een “ouder of voogd” bij aanwezig moet zijn.

 Zou ik op mijn achttiende wel een boete krijgen als ik door rood fiets zonder lichten aan? Of kan ik gewoon alle charmes in de strijd gooien en knipperen met mijn ogen “maar meneer de agent, er kwam niks aan en ik ben bijna bij bestemming.” Zou dat werken? Vast niet. Waarschijnlijk ben ik op 14 februari 2015 gewoon de pineut.

 Goed, waarschijnlijk heb je toch pas door wat je te verliezen hebt, als je het al hebt verloren. Bedankt meneer Mike Rosenberg (aka Passenger) voor de prachtige boodschap die helaas iedere keer weer raak blijkt te zijn met het hele ge-“Let Her Go”. Of Let It Go, maar dit is helaas geen Frozen waarbij je alles los laat, maar juist de vrijheid loslaat en de verantwoordelijkheid aanpakt. Geen dank aan Elsa, dus.

 Normaal hierover schrijven gaat niet eens! Er moet gewoon een kinderfilm in voor komen. Er moet gewoon een Lego blokje verschijnen. Zeg nou zelf, ben ik hier klaar voor? Het moet wel. Vast, ik zal het ook wel aannemen, maar met een zuur gezicht en rugklachten wegens de lange tijd achter de laptop (goed nieuw excuus, echter: “nee, mam, ik ben bezig met volwassenenzaken, ik speel geen Bubble Struggle.”) .

Maar na een tijd vol puffen en steunen zijn dan zo veel mogelijk dingen eindelijk geregeld: de DigiD, de studiefinanciering, de studenten OV en zelfs de donorregistratie. En dan komt er nog het plaatje “ziektekostenverzekering” in beeld.

 Nee. Nu ben ik er even helemaal klaar mee. Ik schrijf wel een kort stukje over de irritaties van een bijna achttienjarige die ineens verantwoordelijkheid moet gaan nemen.

 Bedankt, overheid, bedankt Den Haag, bedankt voor deze lijst die ik af moet werken. Bedankt dat ik straks volgens de wet “volwassen” ben, ik kijk er echt naar uit, hoor.

 Bedankt en nog een hele fijne verjaardag.

De Gebred Burcht.Lees dit verhaal GRATIS!