hoofdstuk 8

224 16 2

Johannah had me afgezet aan de oprit van mijn huis nadat ik haar het juiste huis had aangewezen. De hele rit lang hadden we zitten praten over het schooltoneel, zo blijkt dat ik dus bij Louis, Liam en hun vrienden in het groepje zat. Blijkbaar zat hun kliekje niet toevallig bij elkaar, Louis had me er fluisterend op gewezen dat leerkrachten en personeelsleden er makkelijk om te kopen waren.

Ik zwaaide Johannah en Louis nog uit en toen ik ze niet meer zag haalde ik snel de reservesleutel die ik de dag ervoor nog had gekregen uit mijn jaszak. Het slot ging moeilijk open doordat het enige licht dat ik had afkomstig was van de straatlampen. Natuurlijk had ik evengoed het licht van mijn gsm kunnen gebruiken, maar dat besefte ik pas wanneer ik al in de hal stond.

Ik schopte mijn schoenen uit en liep de keuken in, er was niemand te bekennen en de rommelige ontbijttafel stond nog steeds vol met de melk en broodkruimels die ik er die morgen had achtergelaten. De rest van de keuken was ook onaangeroerd gebleven.

'Fuck,'siste ik onder mijn adem door terwijl ik naar de woonkamer liep. Alleen de levensloze rode zetels, sallontafel en tv stonden er, maar er was nog steeds geen mama Anne te zien. Alsof mijn leven er vanaf hing stormde ik de trap op. Gehaast baanden mijn voeten zich een weg naar de kamer vlak naast de mijne, die van mijn moeder. Voorzichtig duwde ik de klink naar beneden en duwde ik de houten deur open.

De gordijnen waren dicht en doordat het er al redelijk vroeg donker was kon ik geen steek zien. Ik sloot de deur achter me en luisterde gespannen. Ja, er klonk een ademhaling. Een zucht van oplichting verliet mijn lippen en mijn handen tastten in het donker, op zoek naar de lichtschakelaar. Voetje voor voetje schuifelde ik door de kamer tot ik uiteindelijk tegen een kledingskast aanknalde.

Een enorme klap werd hoorbaar en ik wreef met een pijnlijk gezicht over mijn neus. Met mijn andere hand haalde ik mijn mobieltje uit mijn jaszak waarna ik de zaklamp aanzette. Het licht was zeer fel en ik maakte mijn moeder er een soortvan mee wakker, al was ze niet aan het slapen. Ze...lag daar gewoon, als je snapt wat ik bedoel. Het gevolg van het licht was dus dat een mengeling tussen een zucht en een snik haar mond verliet en ze zich nog meer tot een bolletje oprolde.

'Mam, waar is de lichtschakelaar?'vroeg ik op een gedempte toon.

'Aan de buitenkant,'antwoordde ze fluisterend. Opnieuw vloekte ik binnensmonds waarna ik me weer een weg naar de deur baande. Ik smeet de deur open en nadat ik het licht had aangestoken draaide ik me snel weer om om mijn moeder in haar bed aan te treffen met warrig haar en een doodse gezichtsuitdrukking.

'Wil je dat ik thee voor je maak?'vroeg ik neutraal. Zoals gewoonlijk schudde ze haar hoofd.

'Koffie? Water? Fruitsap? Chocolademelk?'

'Ik moet niets hebben Harry, ik wil niets doen. Laat me alleen.'

'Neen, mam. Ik laat je hier niet achter,'zei ik waarna ik naast haar op het bed ging zitten. Mijn hand aaide haar haar en voordat ik het doorhad trok ik haar in een omhelzing. 'Laat me los, ik wil alleen zijn.'

'We weten allebei dat jij nooit alleen bent. Ik wil je niet achterlaten met hun. Sorry van deze ochtend, ik weet dat je er niets aan kunt doen dat die idiote stemmen in je hoofd zitten.'

'Ik ben gek,'mompelde ze met een bevende stem.

'Neen, jij gelooft de stemmen in je hoofd en daarom zitten ze er gewoon nog. Als we er samen tegen vechten kunnen we ze wegjagen,'zei ik hoopvol.

'Ze lachen je uit nu.'

'Wel, ik ga nog harder met ze lachen wanneer ik je laat realiseren dat ze niets waard zijn en dat het gewoon dikke, pessimistische leugenaars zijn.'

find my broken heartLees dit verhaal GRATIS!