For every story tagged #WattPride this month, Wattpad will donate $1 to the ILGA
Pen Your Pride

Hoofdstuk 2 De eerste echte dag

99 2 0

Mouna was nu al een week in haar nieuwe huis. Maar ze moest er nu echt aan geloven, ze moest vandaag naar school. Ze stapte uit bed en liep naar haar bureau, ze borstelde haar haar en deed eyeliner op en wat mascara. Ze deed een wit topje aan, high-waisted verwassen jeans aan en een een los zwart vest wat bijna op haar enkels viel. Ze pakte haar zwarte schoudertas en ging naar beneden.

Ze smeerde wat broodjes en nam een appel mee. Mouna was alleen in de ochtend, haar moeder en broer waren al weg om 6 uur. Ik deed mijn jas aan en mijn sjaal om, deed de deur opslot en liep richting het busstation. Ik moet bus 22 hebben, mijn moeder had het de hele week herhaald dus het kon bijna niet mis gaan. Na ongeveer 3 minuten wachten kwam de bus aan. De bus was bijna leeg, er zaten 3 meiden helemaal achterin en nog een jongen ergens in het midden. Ik ga maar op de bankjes 2 rijen voor hem zitten en doe mn oordopjes in.

Na ongeveer een kwartiertje rijden zie ik mijn school dichterbij komen. Ik word nu toch wel zenuwachtig! Ik begroet de buschauffeur en loop een beetje met de massa mee. Eenmaal bij de ingang is de balie gelukkig snel te vinden en ik krijg mijn rooster mee. "Mouna H. klas H5C". Terwijl ik rustig mijn rooster bekijk word ik opeens omver geduwd door een harde zet in mijn rug. Ik maak een smak voor over en val hard op de grond. Net dat ik denk dat het over is, valt er iemand op me en valt precies met zijn elleboog op mijn hoofd. Even is het zwart voor mijn ogen...

Diep in gedachte verzeild voel ik ineens een steek in mn hoofd maar ik kan het niet plaatsen. Ik voel nog een steek en deze keer is het op mn heup. Ik herken de pijn zo goed. De pijn word heviger en de oorzaak word ineens heel helder. "Stop, alsjeblieft! Het doet zeer pa..".

pov. Saranne

Net toen ik Mouna wilde ophalen van de balie omdat ik in haar klas zit zag ik wat er gebeurde. Twee vechtende jongens renden door de gang en botste zo tegen haar op. Ze maakte een ontzettend harde smak waarna die stomme Tom ook nog op haar viel en haar knock-out sloeg. Ik wist ook gelijk dat zij het nieuwe meisje was, we krijgen namelijk niet veel nieuwe leerlingen. Ik had Tom weg geduwd en had gelijk leraren geroepen, ik wist totaal niet wat ik moest doen.

Mouna begon vlak voordat ze wakker werd een beetje te woelen. Ze kreeg veel pijn in haar gezicht en ik dacht dat ze wat zei, maar ik kan me ook vergissen. "Saranne, ga jij alvast maar naar je les, anders ga je veel missen". Zei Miss White. "Ja natuurlijk Miss, wilt u me een berichtje geven als het weer goed met haar gaat?". Vroeg ik. "Ofcourse honey, now go on". Ik vond het niet nodig om nu al weg te gaan. We hadden biologie en stond er een 8 voor, wat missen had niet erg geweest.

Pov. Mouna

Toen ik mijn ogende opende zag ik een wat jongere vrouw naast me zitten. "Hello dear, gaat het een beetje met je?". Vroeg de mevrouw. "Ja denk het wel, mijn hoofd doet alleen nog wat pijn". antwoordde ik zacht. "Je hebt gelukkig geen hersenschuddig, dus de pijn zal niet al te lang duren". Zei ze met een kleine lach. "I'm Miss White, ik word je mentor voor dit schooljaar". Zei ze. "Ik ben Mou..". "I know dear, you're the talk of the school now, het is ook geen leuk begin om zo je eerste dag te beginnen hé". Zei Miss White. Ze bleef maar praten over school, het was een grote maar toch hechte school, ze was ook super enthousiast dat ze een nederlandse leerling kreeg. Ze ratelde en ratelde tot er opeens twee jongens in de deuropening stonden van het lokaal. "Hi Miss White, were here to apologize". Zeiden beide jongens een beetje zacht. De jongens zagen er zelf ook niet al te best uit, ze zaten onder de schrammen en blauwe plekken. Een van de jongens viel me op, hij had zijn bruine haar in een knotje, hij had een wijd hempje aan met een zwarte skinny en zijn bruine ogen keken me recht aan. Ik keen maar snel weg, zijn ogen kwamen erg intimiderent over. Hij zette een paar passen vooruit en nam plaats naar Miss White, hij bleef me aankijken terwijl hij dat deed. De andere jongen schuifelde nu ook langzaam naar voren. Net toen ik aan Miss White wilde vragen of ik wat water mocht voelde ik iets zacht langs mijn hand gaan, de jongen streelde mijn hand zachtjes. Het voelde eigelijk best fijn. Abrupt pakt hij mijn hand vast schud en schud die. "I'm very sorry". Zei hij snel terwijl hij al opstond en wegliep. Hij liet mij Miss White en zelf de andere jongen verbaast achter.

Pov. Tom

Haar hand strelen, hoe stom kan je zijn Tom! Hoe raar denk je dat dat is? Het bleef spoken in mijn hoofd, maar haar ogen waren zo betoverend. Ik kon mijn ogen er niet vanaf houden en voor ik het wist kon ik mezelf niet tegenhouden. Ik moest haar even aanraken om mijzelf er van te overtuigen dat dit meisje met die prachtig groene ogen echt bestond.

Pov. Mouna

Ik liep na een uurtje bijkomen naar mijn lokaal, hoewel mijn hoofdpijn er nog was wilde ik graag mijn klas leren kennen. Miss White liep mee want we hadden toen ook toevallig mentorles. We liepen naar binnen en er was doodse stilte. De eerste paar seconden keken ze naar mij, tot ze plots naar achter keken. Naar die jongen, die mijn hand vasthield.

Ik stelde me voor en Miss White zei dat ik naast Saranne mocht gaan zitten. Een wat kleiner meisje met bruin lang krullend haar, ik schatte haar ongeveer zestien jaar.

"Hi Mouna! Gaat het weer?". Vroeg ze met een glimlach. "Ja het gaat weer gelukkig". Zei ik zacht. Ze begon te praten over lessen die we die dag nog hadden maar het enige waar mijn aandacht op bleef hangen was die jongen. "Mouna? Luister je wel?". Ik schrok uit mn gedachte. "Jaa, je had het over engels toch?". Zei ik een beetje schuldig omdat ik niet aan het luisteren was. "Ik weet naar wie je keek, hij heet Tom, hij was degene waardoor je viel". Zei ze. "Maar waarom kijkt iedereen hem zo raar aan dan?". "Het was de eerste keer dat hij iemand aan het helpen was, je zag de angst in zijn ogen en dat is nog nooit gebeurd het is voor het eerst dat hij medelijden toonte voor iemand". "Waarom ben ik speciaal? Waarom bij mij? Ben ik anders?". Het bleef de hele dag door mijn hoofd spoken. Zelfs toen de bel ging was ik met mijn gedachten bij hem.

Ik was al weer onderweg naar de bus, de hele dag was als een vlaag voorbij gegaan want ik kreeg Tom niet uit mn hoofd. Ik was zo erin verzeild dat ik ergens tegen aanliep, toen opkeek zag ik waar ik tegen aanliep. Het was Tom.

Weer die bruine ogen, betoverde me weer. Ik wist niet wat ik moest zeggen dus ik wilde al doorlopen maar hij pakte mijn arm. "Echt sorry van vanochtend". Zei hij lief. Hij pakte mijn hand en kneep er even in en liet mijn hand toen los. Hij weg en verdween tussen de horde mensen. Ik keek naar mijn hand en voelde nog alsof hij die nog vasthad. Toen ik eindelijk die avond in bed lag kon ik maar niet slapen. Er is iets met Tom, hij is zo mysterieus. Wat is het toch?

Being meLees dit verhaal GRATIS!