For every story tagged #WattPride this month, Wattpad will donate $1 to the ILGA
Pen Your Pride

Bij nader inzien ben ik toch nog niet helemaal klaar. Het is ook nog niet klaar ! Nou ja, deel 1 is dat wel, maar als je zin hebt in een deel 2, dan is die hier. Een school kan toch niet in zo'n chagrijnige gemoedstoestand blijven hangen? Bovendien, waarom zouden de schooljongens het hierbij laten? Hun wraakgevoelens moeten immers toch ergens heen...... Hier het vervolg, met eerst een bijzondere droom van Nathalie, de ex-vriendin van Nayton.

Het is maandag, half elf. Inmiddels de tweede week na de week van het concert. Ook vandaag heeft Nathalie weer een fijne dag beleefd met haar vriendinnen en het fantastisch gelukte schilderij. Geen seconde lang met Nayton gekletst. Het is een dag om lekker van te slapen. Ze poetst haar tanden, kleed zich om, gaat onder het wol en valt na een kwartiertje in een heerlijke, diepe slaap. Op een gegeven moment begint ze een beetje onrustige bewegingen te maken.. Haar droom is duidelijk begonnen:

"Hier is weeeer Mainstreet !" roept de conciërge om. Daan, Rein, Nils en Owen komen opnieuw op het podium in de aula. Het is een heerlijke droom, puur genieten, de sfeer is feestelijk. Opeens komt Nayton op haar afstappen.

"Nayton, wat moet je nou?!"

"Jou iets laten zien."

"Wat dan?"

"Bij deze geef ik je m'n gave om de groene golven te zien. Ik weet niet of je nu weer naar de optreders wil kijken, maar als je dapper bent, doe het dan toch maar..."

"Hahaha graag zelfs, waarvoor ben ik anders naar dit concert gekomen? Hoezo moet ik dapper zijn om alleen m'n hoofd te draaien? Het is feest! Hahahaha !"

Nathalie draait haar hoofd terug een kwartslag, zodat ze de Mainstreeters weer kan zien. Maar de beelden zijn een stuk anders geworden...

"Heh?!"

Nathalies opent haar ogen wijd open. Na dit te hebben bekeken, draait ze haar hoofd snel weer naar Nayton en zet haar handen klem over hem heen, huilend van extreme schok.

"Nayton! Ik wil dat niet meer zien!"

Het leek een leuke droom te worden, maar gruwelijke beelden hebben dat overtroffen. En hoe ! De uitbreiding van de groene golven is niet eens zozeer de veroorzaker van deze nachtmerrie, nee, het is de traumatische gekte als gevolg daarvan. Toen Nathalie even omkeek, was een paar seconden genoeg om vanalles mee te maken en dit is wat ze zag: de ogen van de vier Mainstreeters waren enorm veranderd van vorm. Die raakten opgezwollen van de plotselinge druk vanbinnen alsof ze elk moment konden ontploffen. De rode aderen rondom de irissen spatten naar buiten, alsof er te hard op gewreven was, alsof ze 10 uur achter elkaar naar één beeld op een mobiele telefoon hadden gekeken. Hun irissen veranderden van kleur, dat wil zeggen veranderden allemaal tot dezelfde kleur als de aderen eromheen: rood. En die irissen waren precies de bron van waar de golven vandaan kwamen. Het leek net 'levend knipoogje': de Mainstreeters zongen, keken ondertussen rond in het publiek en als een van hen nadrukkelijk oogcontact maakte met een van de meisjes, dan was een knipoog genoeg om het meisje op de grond te laten neervallen en mogelijk fataal hoofdletsel te bezorgen. Al die knipogen in totaal zorgden voor een enorm bloedbad, alsof er niet genoeg bloed was vergoten door een groep gek geworden tieners die per se met z'n allen naar voren moesten rennen om zo dicht mogelijk bij het podium te zijn. Alsof er nog meer moest komen dan alleen het feit dat ze toen in elkaar bedolven raakten en geen of nauwelijks lucht meer kregen. Ten slotte probeerde Rein ook nog eens oogcontact te maken met Nathalie, met een gezicht van 'jij bent de volgende', maar toen keek ze net op tijd weg. En nu is ze veilig bij Nayton.

"Nayton ! Blijf me vasthouden, ze zijn zo eng !"

"Nathalie, ik ga nu even iets heel raars zeggen: ik vond het heel goed van je dat je zo net hebt gekeken."

Main Speed & Niall HorrorLees dit verhaal GRATIS!