~Chapter 27~

1.2K 90 28

Jaajaa, weer een nieuw hoofdstukje!!
Vandaag was een spannende dag voor me, ik had een belangrijk examen en stresste heel erg x_x
Gelukkig kan ik zeggen dat ik een resultaat heb van voorlopig geslaagd!!
Hope you'll enjoy this chapter!! :)

De volgende middag komt ze na 2 uurtjes lopen eindelijk bij een dorpje aan. Onderweg is ze niemand tegengekomen die haar graag wilde vermoorden en weg wilde hebben. Ook is ze geen bekende tegengekomen. Nu ze aan de rand van het bos staat naar het dorpje, buigt ze even door haar knieën en haalt even adem. Dan kijkt ze op en ziet een bordje bij de bosrand staan. Op het bordje staat: Welkom in Nuycendos. Nog voordat ze een stap naar voren kan zetten, komt er al een klein meisje op haar afgerent en springt zo op haar af. Summer vangt het kind op en kan nog maar net haar evenwicht bewaren. 'Zo hallo! En wie mag jij dan wel zijn?' vraagt ze. Het meisje glimlacht even en zegt dan zachtjes: 'Ik ben Luxa'. 'Wat leuk om je te ontmoeten, Luxa,' zegt Summer en glimlacht naar haar. Dan herinnert ze wat er in de brief stond: Blye kon je aan zien komen voor je er ook daadwerkelijk was en had 2 kinderen, Luxa en Xantya. 'Zeg, heeft jouw mamma je soms gestuurd om mij op te halen?' Luxa knikt en glimlacht verlegen. 'Ze zei dat er een belangrijk iemand aan de noordoostkant van het bos zou komen en dat die naar haar toe moest. Dus toen vroeg ze mij of ik diegene op wilde wachten en die naar haar wilde brengen. Anders zou je alleen maar verdwalen,' zegt ze en slaat haar armpjes om Summers nek. 'Dan zullen we maar eens gauw naar jouw mamma gaan, denk je ook niet? Wil je dan zelf lopen of wil je dat ik je vast blijf houden?' 'Ik vind dit wel fijn,' zegt ze zacht en verbergt haar gezichtje in haar nek. 'Zeg me dan maar waar ik heen moet lopen,' giechelt Summer en Luxa wijst recht naar voren. Rustig loopt ze de weg af die Luxa haar geeft en even later komt er nog een klein meisje op haar afgerent. 'Oh, niet doen!' roept Summer nog, maar het is te laat. Het meisje springt naar haar toe en samen met de 2 meisjes in haar armen valt ze half op haar zij. 'Sorry,' zegt het meisje zacht en langzaam worden haar oogjes waterig. 'Geeft niks, meisje. Gelukkig vielen jullie niet,' zegt Summer met een glimlach en zet even de meisjes op de grond om op te kunnen staan. 'Wie ben jij eigenlijk?' 'Ik ben Xantya, het zusje van Luxa,' zegt ze met een trillend lipje. Voorzichtig pakt ze Xantya op en legt haar hoofdje in haar nek. 'Rustig maar, je kon ook niet weten dat ik zou vallen. Gelukkig is er niemand gewond en heeft niemand pijn, dus dat zit wel goed hoor'. 'Weet je het zeker?' klinkt het gedempt vanuit haar nek. 'Natuurlijk, ik ben al blij dat er niks met jullie is gebeurt. Dan had ik me pas echt rot gevoeld'. Voorzichtig knikt Xantya in haar nek en Summer pakt ook Luxa weer op. Met de 2 meisjes op haar heupen loopt ze verder en ziet dan een oudere vrouw naar haar toelopen. 'Je bent wel erg snel, zeg! Ik had je pas aan het eind van de middag verwacht!' zegt ze tegen Summer en glimlacht even. 'Ik kreeg wat hulp van buitenaf, er bleek een snellere route te zijn,' legt Summer uit. 'Vandaar, vandaar. Ik zie dat je mijn meisjes al heb ontmoet?' 'Ja, en hoe,' zegt Summer lachend en kijkt even naar de meisjes. 'Ze kwamen allebei op me afrennen en sprongen beide tegen me op. Het leek net alsof ik iemand was die ze lang niet meer gezien hadden en heel erg gemist hebben'. 'Ik ben blij dat je het al zo goed met hun kan vinden, zeker nu je 2 dagen bij ons mag blijven om aan te sterken,' zegt Blye en wenkt haar om achter haar aan te lopen. Rustig loopt Summer achter haar aan en loopt uiteindelijk het huisje van Blye binnen. Voorzichtig zet ze de kinderen op de grond en doet haar rugtas en zwaard af. "Wat ben ik blij dat die rugtas even af mag! Ik kreeg er al zo'n last van in mijn rug," denkt Summer en zet het neer in het gangetje. De kinderen rennen al voor haar uit het huis in en ze sluit de voordeur achter zich. 'Zal ik je maar gelijk even een korte rondleiding geven? Dan weet je waar alles is,' zegt Blye en komt het hoekje omgelopen. 'Dat zou erg fijn zijn, dank je wel,' zegt Summer en pakt haar rugtas en zwaard weer van de grond. Ze lopen de trap op naar boven en Blye laat haar alles zien. 'En dit is jouw kamer voor nu,' zegt ze dan en opent een blauwe deur. In de kamer staat een mooi, opgemaakt bed en een lange kast. De muren zijn zachtblauw geverft en er hangt een kleine kroonluchter aan het plafond. Ook staat er een klein bureau'tje en een klein ladekastje. 'Wat een prachtige kamer, dank je wel dat ik hier mag blijven'. 'Geen dank, meis. Ik moet wel wat over hebben voor de dochter van de leider. Ik zal je even je ruimte geven om alles zijn plekje te geven,' zegt ze met een glimlach voor ze weer terug naar beneden loopt. Snel pakt Summer haar tas uit en legt alles op zijn plekje. Daarna loopt ze weer naar beneden toe en loopt de woonkamer in. Ineens springen Luxa en Xantya weer tegen haar op en weer vallen ze samen op de grond. Giechelend zitten ze bovenop Summer en kijken naar wat ze doet. 'Jullie kleine plaaggeesten!' roept ze en begint ze te kietelen. De 2 meisjes schateren het uit van het lachen en rollen van haar af. Snel gaat ze staan en zwiert Luxa de lucht in. Ze kraait van plezier en lacht uitbundig. 'Je bent goed met kinderen, zo te zien,' hoort ze Blye zeggen en kijkt om zich heen om te zien waar ze staat. Ze zet Luxa op haar heup en loopt in de richting van Blye's stem. Ze vindt haar in het kleine keukentje, waar ze broodjes staat te maken. 'Klopt, ik ben ook vaak babysitter geweest. Ik weet wel hoe ik met kleine kinderen om moet gaan,' zegt ze. Ineens komt Xantya de hoek om en schreeuwt hard: 'Boe!' Summer doet net of ze heel hard schrikt en zegt: 'Jeetje, ik schrok me een hoedje! Ik ga je de kieteldood geven, hoor!' 'Nee!' roept ze hard en rent weer heel gauw weg. Even grinnikt Summer en kijkt dan weer naar Blye. 'Moet je nog ver naar je vader?' 'Ik moet nog best wel wat dorpjes langs ja. Ik hoop dat het niet al te lang gaat duren, want ondanks dat ik hem niet ken, mis ik hem toch het meest van iedereen,' zegt ze en zet Luxa op de grond. 'Ik hoop ook voor je dat je zo snel mogelijk naar hem toe kan, het is toch je vader'. 'Ik wil hem ook heel graag ontmoeten, zeker na alles wat ik gehoord heb over hem, de actie van mijn moeder en de clan'. 'Dat kan ik best begrijpen, ik zal voor je duimen als je weer op weg moet,' zegt Blye en roept Xantya naar de keuken. 'Wil jij Luxa in haar stoeltje zetten? Dan kunnen we even een kleine lunch doen'. Summer knikt en tilt Luxa op. 'Welke stoel is van jou?' vraagt ze en Luxa wijst naar de mooie, paarse stoel. 'Die is mooi paars, is dat je lievelingskleur?' Luxa knikt en klapt in haar handjes als Summer haar in het stoeltje zet. Even later krijgt ze een bordje voor haar neergezet en een vorkje. 'Laat maar aan Summer zien hoe goed jullie met een vorkje kunnen eten,' zegt Blye en gaat naast Xantya zitten. Gelijk prikken ze een stukje brood aan hun vorkje en kijken beide Summer aan als ze triomfantelijk het stukje in hun mond steken. Summer klapt in haar handen en zegt: 'Wat kunnen jullie dat goed! Kunnen jullie ook alles opeten?' Beide knikken ze en ze kijkt hen verbaast aan. 'Dat geloof ik niet hoor. Ik denk niet dat jullie alles op kunnen eten'. 'Dat kunnen wel wel,' zegt Xantya en stopt nog een stukje in haar mond. 'Dat wil ik dan wel eens zien, want ik geloof er helemaal niks van'. Blye zit ernaast te kijken met een glimlach op haar gezicht. 'Laat haar maar zien dat ze ongelijk heeft en dat jullie netjes jullie bordjes leeg kunnen eten,' zegt ze met een glimlach op haar gezicht en glimmende ogen.

Zooooo schattig, die kleintjes!! Ooh, ben nu al dol op ze!!
Wat vonden jullie??
Tell me in the comments!!

x WritersLady

~Sexy Silver~ (ON HOLD)Lees dit verhaal GRATIS!