2. Mutluluğa Aç Duygular

492 23 145
                                                  

~*~

"İnsan ruhunun en az sabır gösterdiği şey mutluluktur. Şöyle bir düşünelim; acıyı uzun süre taşırız omuzlarımızda, nefreti, kini yıllarca saklarız zihnimizin keseciklerinde, sabrederiz yoksulluğa, yolsuzluğa, amansız saldırılara, suratımızı asıp otururuz saatlerce, duyguları yaşarız yıllarca ama ya mutluluk? Ona sabrımız yoktur, gelir geçer ömür misali bir an, ansızın."

~Ahmet Hamdi Tanpınar~

~Ahmet Hamdi Tanpınar~

Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.

12.09.2020

2. Mutluluğa Aç Duygular

Keyifli Okumalar.

~*~

Şiddetini göstermeye başlayan rüzgardan kaçmak yerine daha fazla sığındı, sürprizlere gebe olan soğukluğa. Yüzünde silemediği şapşal gülümseme kendisini terk etmiyor aksine daha fazla sarılıyordu. Sandığı gibi geçmedi ama yinede mutlu olduğunu içten içe hissedebiliyordu ve bu ona daha fazla mutluluk veriyordu.

Kendisini tanıtmıştı ama karşılık alamamıştı. O an sadece yine donuk bakışlar kendisini karşılamıştı. Adını söyledi ve artık onun için bir yabancı değildi. Ne kadar hiçbir dönüt almadan arkasına bile bakmadan giden adamın arkasından üzüldüğünü kısa süreli hissetse bile, bunun kısa sürmesine kendisi de şaşırıyordu.

Mutluydu ama tam bir cevabı onda da yoktu. Mutlu olmak için bir sebebe ihtiyaç duymuyordu. Mutlu olduğunu hissediyorsa bunu yaşıyor, sorgulamıyordu.

Kederli gözlerinin sahibinin yanında ince kalan dudaklarından derin bir nefes dışarı saldığında gitme vakti gelmişti. Hiç istemeden oturduğu yerden kalkarak, bir süre bugün altında durduğu ağacın altında tekrar oyalanmıştı. Elleri pantolonun cebinde uyuşuk hareketlerle eve doğru adımladı.

Bir gün daha hiç istemediği halde bitmişti onun için. Eve giriş yapacağı zaman annesi ile tartışacağını biliyordu. Nitekim öylede olmuştu.

''Ben sana ne dedim?! Oraya gitmek yerine biraz olsun ders çalış!''

''Ben zaten tüm gün çalışıyorum ama biraz olsun hava almak istediğimde, sanki tüm gün boş boş oturarak geçiyormuşum gibi davranıyorsun.''

Sakindi. Artık eskisi gibi annesi ile her tartıştığında boğuluyor gibi hissetmiyor, saçını çekerek ağlama isteği gelmiyordu. İstemeden alıştığı bu durum onu hala üzüyordu.

''Bir saat sana yeter artar bile. Saatlerce kalmanın anlamı ne? Manzara aynı manzara.''

''Sen benim gördüklerimi göremezsin zaten.''

Babasının şuan işte olması en çok tartışma zamanlarına denk gelmesi tesadüf eseri olsa bile, ikisi de biliyordu ki, eğer baba evde olsaydı bu tartışmalar yaşanmazdı. Annesi ile tartışmak istemiyordu ama annesinin isteği bu yönde olmuyordu maalesef.

Mutluluğun ResmiHikayelerin yaşadığı yer. Şimdi keşfedin