hayatın yükleri, senin depon.

23 3 1
                                    

Öyle bir hale, ruha bürünürsun ki, "ben, sahiden ben miyim?" dersin.

Seneler sanki üzerine yük bindire bindire devam eder. Değişiyor gibi hissedersin ama sadece yükün artar.

Bu kesinlikle böyledir.

Değişir gibi hissedersin ama sadece yükün artar.

Tozpembe düşünürsek değişiriz. Zevklerimiz değişir.

Gerçekten düşünürsek değişmeyiz. O yükler bizi bunlara zorlar. İçimizde hala o küçük çocuğuzdur fakat öyle devam edersek mahvolacağımızı biliriz. Bu yüzden değişir gibi yaparız.

Zaten bu yüzden bütün travmalarımızı çocukluğumuzdan ögreniriz. Çünkü o aslında gerçek ruhumuz ve benliğimizdir.

Ne yaparsan yap, ne kadar benim dediğin ama aslında sadece hayatın getirdiği bir depodan uzaklaş, çocukluğundan uzaklaşma.

Çocukluğuna küsme. Onu depona küstürme.

DENEMELERHikayelerin yaşadığı yer. Şimdi keşfedin