Üç gün geçmişti. Her şey normaldi, Taehyung'ı uyandıracaklardı. Uyanacak, normal odaya alınacaktı. Ardından tedavinin geri kalanı gerçekleştirilecekti. Taehyung tamamen iyileşecek, sevgilisiyle beraber kurdukları tüm hayalleri gerçekleştireceklerdi. Evlenecek, beraber bir eve taşınacaklardı. Belki bir kız çocuğu evlat edinirlerdi, onunla beraber çok mutlu olurlardı.
Böyle olacaktı.
Ama olmadı.
Taehyung, tüm çabalara rağmen tepki göstermedi. Ne uyanıyor, ne de uyanmıyordu. Sadece makineye bağlıydı.
Jungkook ise harap olmuş durumdaydı. Üç gün sonunda uyanmamıştı ve şu anda ise hiçbir tepki göstermiyordu. Ona sadece odasını gösteren dikdörtgen bir camdan bakabiliyordu. Bu kadar. Yanına girmeye cesaret edemiyordu.
Uyanmıyordu.
Artık gözünde yaş kalmamıştı. Bütün gözyaşları tükenmişti.
Sandığının aksine sevgilisini kurtaramamıştı. Doktor bir umut uyanabileceğini söylüyordu ama hayır. Taehyung'ın uyandırılmaya çalışılmasından sonra altı hafta geçmişti.
Tam altı hafta boyunca Taehyung o lanet makineye bağlıydı ve hiçbir tepki göstermiyordu. Bu Jungkook için ölüm demekti.
Bitmiş durumdaydı.
Doktor eğer daha fazla uyanmazsa, makinenin fişini çekeceğini söylüyordu.
Jungkook bunu duyduğu an çığlık çığlığa doktorun yakasına yapışmış, önce ona hakaret ettikten sonra Taehyung'ı yaşatması için yalvarmaya başlamıştı. Sinir krizi geçirmişti ve zor sakinleştirilmişti.
Şimdi ise Jungkook, hiçbir tepki vermeden boş bakışlarla makineler arasındaki sevgilisine bakıyordu. Tükenmişti.
Yine beklemekten başka bir şey yapamıyordu.
▪
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
