"Geri geleceksin sevgilim, biliyorum." Genç oğlan sevgilisinin ellerini tutarak konuştu. Taehyung'ın ameliyata girmesine çok az bir zaman kalmıştı ve iki sevgili vedalaşıyorlardı. Aslında tam olarak veda sayılmazdı. Çünkü iki sevgili de biliyordu ki, onların aşklarını hiç kimse, hiçbir varlık, kısaca hiçbir şey bozamazdı. Bu yüzden tam olarak vedalaşmıyorlardı. Tekrar kavuşacaklardı, tekrar birbirlerine sarılacaklardı, bunu ikisi de biliyordu. Yine de içlerindeki korkuya engel olamıyorlardı.
Taehyung, sevgilisinin ellerini bırakıp abisine ve en yakın arkadaşına döndü. Onlarla da sarıldılar. Ardından içeri genç, güzel, güleryüzlü bir hemşire girdi.
"Bay Kim, hazır mıyız?" Taehyung gülümseyerek sevgilisine tekrar baktı. Sevgilisi de dolan gözlerine rağmen ona gülümsediğinde Taehyung korkmuştu. Ağlamasını istemiyordu. Bu dünyada en nefret ettiği şey Jungkook'un ağlamasıydı, bir de Jungkook'a zarar gelmesiydi.
"Biraz neşelenin millet, ölüme gitmiyorum! Şu vücudumdaki çirkin şeyden kurtulup geleceğim sadece." Ardından o da dolan gözlerine rağmen gülümsedi ve hemşireye dönüp başını salladı. Ardından hemşire de yatağın arkasına geçip Taehyung'ı iteklemeye başladı. Jungkook tedirgin gözlerle Taehyung'ın gidişini izliyordu, korkuyordu.
Taehyung'ın onu sonsuza kadar bırakıp gitmesinden deli gibi korkuyordu.
Çünkü o zaman yaşayamaz, nefes alamazdı.
Jimin, Jungkook'un yanına gidip omzunu destek olmak için hafifçe sıktı. Jungkook ona döndü. "Merak etme, iyi olacak. Beklemeliyiz. Elimizden başka hiçbir şey gelmez Jungkook, biliyorsun." dedi Jimin. Jungkook kafasını salladı ve odadaki koltuklardan birine oturdu.
O geri gelecek, dedi içinden. Beni bırakıp gitmez. O beni çok seviyor, bizim aşkımız çok güçlü.
Seni kurtaracağım aşkım, aşkımla; diyordu sürekli.
Seni kurtaracağım...
▪
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
