CHAPTER 31

196 22 11
                                                  

Note: Hi, before this chapter starts. I really want to apologize first for being inactive here at WATTPAD making all my updates delayed. But, starting from today I'm going to try and update more often. Thank you so much for your understanding and I hope you will enjoy this chapter.

-

CHAPTER 31

Let's break up

Three words

It's not a question; it's more like a statement.

He's not asking for my approval, he's not asking me for my opinion.

He's just informing me.

He's informing me that he wants to break up with me already.

Hindi ako tanga, hindi rin naman ako manhid. Alam ko ang punto niya, hindi ko man alam ang dahilan pero alam kong dito na patungo nang iwan niya ako sa araw na dapat ay mangangako kaming dalawa sa isa't isa na magsasama sa hirap at ginhawa.

He's not waiting for me to answer; no... he doesn't even need to hear me answer. Ayon ang nararamdaman ko ngayon, para bang inaantay na lang niya na makalma ang sarili ko at maaari na akong umalis sa harapan niya dahil kating-kati na siyang umalis, kating-kati na siyang mawala ako sa paningin niya.

I remember the first time we met each other.

I didn't like him. I used to really hate everything about him. His guts, his face, his smile... but those things I used to hate became a reason why I fell for him.

He's my first love.

He's the first person I've ever loved.

He used to pursue me, waited for me till I said my sweetest yes to be his girlfriend.

We used to be really, really happy.

He used to hug me so tight when I feel sad; he used to make me smile when I feel so down. He's always there for me. He never lets me cry, if I do... he's always there to wipe my tears and tell me that everything's going to be okay.

But right now... habang tumutulo ang luha ko at hindi maiproseso ang nangyayari. Wala akong ibang makita sa kaniyang mga mata maliban sa kagustuhang umalis na ako.

What went wrong?

I want to ask him ask that.

Is it because of our family? Or is this because of us?

"Pagod ka lang..." nabasag ang boses ko at piniling lumunok muna bago ituloy ang sasabihin "...siguro,"

Ever since I was young, marami ng papuri sa akin ang mga tao sa paligid ko dahil daw matalino ako. I am always logical, rational kung magisip. Kung may pagka immature man ang isip ko ay lumalabas lang iyon sa tuwing K-POP ang usapan.

Hindi ako tanga

Pero bakit natatanga ako sa sitwasyon na 'to ngayon?

"Hindi ako pagod, Avery..." pinikit ko ng mariin ang mga mata ko.

"Pwede bang sa susunod na lang natin 'to pagusapan, Eliot? Pagod kasi ako, sa Susunod na lang."

Ipagpaliban muna natin ang inaasahang pagbitaw... o kung maaari, pwede bang higpitan na lang at lumaban pa tayo?

Kasi hindi ba ang sabi mo ay mahal mo ako?

"Let's break up," ulit pa niya

Umiling ako

"U-una na ako, Eliot, baka kasi hinahanap na ako ni mama..." puwede ba tsaka na lang? Kasi nanghihina pa ako Eliot. Pwede bang dahan-dahanin mo naman ako. Nagkakagulo kami sa bahay ngayon dahil sa pagpili ko sa'yo.

Pwede bang h'wag mo naman akong iwan kasi kailangan kita?

Sinubukan kong buksan ang pinto ng sasakyan niya. But he stopped me by holding my hand, pinigilan niya ako. Hindi lang dahil aalis ako, kundi dahil gusto niyang umalis ako na natapos na naming pagusapan ang gusto niyang mangyari.

I feel ridiculous.

"Please, Avery..." there's a hint of frustration on his voice. Pinikit ko ng mariin ang mga mata ko at kusang tumulo ang luhang hindi ko alam kung mauubos pa ba. Parang wala ng katapusan, e.

"Let's end this already, Avery. We're still young and you know that things are not working anymore." Paano niya nagagawang sabihin 'yan ng para bang wala lang sa kaniya?

"Ayos pa naman tayo, Eliot. Ayos pa tayo 'di ba? May sinabi ba sa'yo ang mommy mo?"

"Wala, Avery, wala..."

"Then why are you suddenly breaking up with me?!" I shoved his hands away from me at hinarap na siya kahit na pakiramdam ko ay hindi na kaaya-aya ang itsura ko ngayon. "Don't use that excuses with me because you know that things can still work between us!"

Ayoko naman talagang taasan ang boses ko, kung maaari lang ay gusto ko sanang daanin sa mahinahon na paguusap ito ngayon.

But if he's using that excuses with me, pakiramdam ko mababaliw lang ako.

"You want to talk, right? Sagutin mo ako ngayon! Why do you want to break up with me?!"

"Avery," he tried to calm me down pero itinulak ko lang muli ang kamay niya.

"Just admit it, your mom wants you to break up with me. At hindi iyon dahil gusto mo o dahil tingin mo hindi na tayo maayos kasi sigurado akong nanay mo lang ang..."

"Hindi na kita mahal,"

Natigilan ako sa gusto pang sabihin at natulala na lang sa harapan niya. He said that straight to my eyes, hindi man lang siya kumurap. Hindi manlang siya nagdalawang isip.

Napakurap ako ng mga mata.

"You're lying," iniling ko ang ulo ko at napapikit na lang muli ng mga mata dahil hindi ko kayang tignan siya na sinasabi iyon sa akin.

"I'm sorry,"

I still remember the first time he said he likes me. Parang katulad lang sa mga libro, sa movies, kung saan tumitigil ang oras at tanging sa kaniya lang umiikot ang mundo ko ng mga oras na iyon.

Tandang-tanda ko pa kung paano niya ako tanungin kung pwede ba niya akong ligawan.

I can still feel his warm lips on mine as we had our first kiss.

I can still remember him telling me he loves me.

Halos lahat naaalala ko, wala akong nakalimutan.

Kaya ngayong sinasabi niyang hindi na niya ako mahal.

Tingin ko hindi ko na rin 'to makakalimutan.

"Please, Avery. Just let me go... hindi na talaga kita mahal,"

And the worst part is... I will never forget how he looks at me right now as he begs me to let go of him.

When Eggs Meets The Army.Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon