Söz💍

30 1 0
                                                  

Bugün sözüm var ve ben hayalimdeki gibi değilim. Sevdiğim adamın yüzüğü olacaktı benim elimde. Şimdi ise hiç bilmediğim uzaktan bi kaç kez gördüğüm, daha iki laf edemediğim adamın olacaktım. Bu çok acıydı benim için azer ailesi için her şeyi göze aldıysada benim için o kadar kolay değildi. Dönüşü olmaz böyle bişeyin bir kez azerin karısı olursam daha bırakmazlardı beni. Peki ben azeri hiç sevemezem? Ya da azer beni...
Bu düşünceler akşama kadar beynimi kurcaladı. Vakit geldi hazırlandım yine çok sadeydim çünkü hiç bir hissim yokken süslenip ışık saçamıyordum.

Geldiklerinde zoraki bir gülümsemeyle herkesle ilgilendim hepsini mutlu etmiştim sanırım. Zaten azerde bunu istiyordu ailesinin mutlu olmasını. Yüzükler takılmadan önce heyecan ve stresten nefes alamayınca yan odanın balkonuna geçtim az da olsa temiz hava rahatlatmıştı beni. Duyduğum sesle irkildim
- Elif
- Azer. Napıyorsun burada sen
- sana bakmaya geldim neden kayboldun bi anda? Yoksa, yoksa aklında başka oğlan mı var ondan mı bu karın ağrın?
- Saçmalıyorsun seni dinlemek istemiyorum azer git.
- Söyle elif öyle bişey varsa seni asla bi beyoğlu etmem, karım yapmam!
- yine saçmalıyorsun aynı şeyi kabindede yaptın ve yine biri görecek diye endişeliyim daha nikah yokken seninle tenhada görünmek istemiyorum anladın mı?
- Anlamadım elif anlamam da bak son şansın bu istemiyorsan git de istemiyorum de gönlümde başkası var de alayım ailemi çekip gidelim sende kurtul bende.
Biraz yüzüne baktıktan sonra dilimden üzüntüyle şunlar döküldü;
- Gönlünde bir başkasını taşıyan sensin bence o kadar istemiyorsan aileni de alıp gidebilirsin azer. Durmadan karım karım deme bana benim Beyoğlu olmak gibi bir derdim yok.
- Nerden geliyor sana bu cesaret güzelim?
Titreyen elimi tutarak devam etti
- "Şimdi bu ele o yüzük takılacak ve sen benim olmak için birinci adımı geçmiş olacaksın. "
Deyip gitti yanımdan.
İyice moralim bozulmuştu zorla gülümsedim ve yüzük merasiminin bitmesini bekledim.
Benim sözümde benden başka herkes mutluydu. Azer bile mutluydu.
Sahi o da rızasız evleniyor benimle nasıl pozitif oluyor böyle?
Düşüncelere daldığımı farkeden annem bana doğru eğilerek;
- " Hadi fotoğraf çekileceksiniz kendini topla biraz sanki gurbete gönderiyoruz seni."
- hı hı tamam.
Azer fotoğraf çekilirken bile gülmemişti yine o serseri halini takınmıştı.  ikimizdede o donuk ifade vardı.
Her şey bitmiş damat tarafı giderken bi anda koridorda yalnız kaldığımızda azer kısık sesle ;
- Bak benim olman için ilk adımı atlattın :)
Yüzüne öfkeyle bakıp yolculadıktan sonra evdeki kimseyle konuşmadan hızla odama çıkıp ağlamaya başladım. Parmağımdaki yüzükte azeri görüyordum devamlı. Bir mucize olsun istedim yatağıma yığılırken. Bir mucize olsun rabbim. Ya biz sevdalanalım birbirimize ya da kurutar bizi. Babamın korkusundan ses çıkaramadığım bu evlilik yolunda bana yardım et...

AZERWhere stories live. Discover now