Hoofdstuk 19

633 38 17

Vanaf het moment dat Cèsely de hotelkamer verlaten had, had Kelly rondgelopen met haar ziel onder haar arm. Er was niet meer te doen in de kale ruimte dan zitten op een stoel, liggen op het bed of kijken naar de TV. Ze vond het vreselijk om niets te doen, vooral omdat constant het gevoel in haar achterhoofd knaagde dat er naar hen gezocht werd. Dat ze moesten opschieten en dat ze in gevaar waren. Ze werd zenuwachtig van haar eigen zorgen en dat was niets voor haar. Normaal was zij altijd degene die ergens bovenop sprong. Ze stond altijd vooraan om een idee uit te voeren en het stilzitten dreef haar langzaamaan tot waanzin.

Ze hadden een poosje naar het televisiescherm gestaard, maar meer nieuws over de shuttle werd niet vertoond. Geen nieuwe informatie tenminste. Uur na uur werd er wel gedebatteerd over het belang van de vondst van een nieuwe planeet. De wetenschappelijke waarde, de sociale consequenties. Daarnaast werd er druk gespeculeerd over het dier- en plantenleven wat er wel was, maar waarover nog niet uitgebreid was gesproken. Opeens was er volop aandacht voor de mening van botanisten en biologen. Pattris vond het ongelooflijk dat een wereld die blijkbaar ooit net zo groen als Elodie was geweest, nu lucht moest gaan inademen dat gefabriceerd werd in een fabriek. Alleen maar omdat ze bomen hadden ingeruild voor huizen.

Op Elodie hadden ze tijdens hun reis door de gewesten vele gesprekken gevoerd over het verdwijnen van de natuur op de aarde. Vooral Pattris was erg fel geweest in zijn bewoordingen. Bij hem bestond er geen twijfel in zijn hoofd over het belang van bomen, planten en ruimte. Hij kon zich niet voorstellen dat je het ooit zover kon laten komen dat er zelfs geen hoop meer was op verbetering.

Omdat ze toch niets beters te doen had, liet ze haar gedachten teruggaan naar het moment waarop ze de enthousiaste jongen had ontmoet.

---

Het had een paar dagen geduurd voordat Dickon was overgehaald om een kleine groep toestemming te geven om een rondreis door Elodie te maken. Kelly mocht gaan, net als Margit en Dewi, een jonge geologe. Martial moest ditmaal zijn plaats afstaan aan Tanno.

Het vijfde bemanningslid was een meteoroloog, die niet kon wachten om de planeet op zijn manier in kaart te brengen. En als laatste een lange, zwijgzame man, die luisterde naar de bijnaam Eco en ecoloog van beroep was. Dat was de enige, naast Margit dan, waarvan Kelly zijn kennisgebied kon onthouden, vanwege zijn bijnaam. De overige wetenschappers haalde ze constant door elkaar. Voor haar waren de natuurwetenschappen allemaal één pot nat.

Sommige ontdekkingen die ze deden waren best interessant. Zoals het feit dat het gras op Elodie, dat er zo vreemd uit had gezien die eerste keer dat ze het onder haar voeten had, niet plat was, maar cilindervormig en hol van binnen. Je kon erop blazen en dan kwam er een trillerig, hoog toontje uit.

De mensen die niet mee gingen op de korte ontdekkingsreis, zoals Tanno het noemde, bleven rondom de shuttle hun werk doen. Op een aangepaste wijze weliswaar. Zonder gebruik te maken van de technologie, zoals de Grote Elood had verzocht.

Cors had mompelend gesuggereerd dat een verzoek natuurlijk best geweigerd of genegeerd kon worden. Het was tenslotte geen bevel. Kelly had het antwoord dat Dickon de boordtechnicus had gegeven niet gehoord. Ze kon echter het nare gevoel dat ze bij die half schertsende opmerking had gekregen niet helemaal van zich afschudden.

De systemen aan boord van de shuttle zouden niet volledig uitgeschakeld worden. De bemanning kon gebruik blijven maken van hun cabines en ook van de wasruimte. De hare, een soort burgemeester van Cara, had vriendelijk aangeboden te voorzien in tijdelijke woonruimte voor de bemanningsleden. De bouw van enkele simpele vertrekken, waarin de wetenschappers hun werk konden doen, was al van start gegaan.

Dickon zelf zou met de groep meereizen tot aan Gard, waar hij hoopte een verdrag te kunnen opstellen met de heerser van Elodie, die hij dan op aarde zou kunnen voorleggen aan de regeringsleiders.

De Nieuwe Wereld 1: ElodieLees dit verhaal GRATIS!