Hoofdstuk 18

500 33 4

Elk half uur werd er op de televisie gecontroleerd of er al meer informatie was over de ruimtemissie. In het nieuws van vijf uur, kwam eindelijk het langverwachte bericht dat de shuttle de nieuwe wereld inderdaad gevonden had.

Gepleisterd aan het scherm, zaten ze op een rij op de bank. Cèsely was blij dat ze haar gedachten even op iets heel anders kon richten. Gespannen luisterden ze naar de nieuwslezer, die nu beelden toonde van de bemanningsleden van de Inquirentium. Tot haar verrassing werd er echter niets gezegd over het vinden van intelligent leven en ook kwamen de Eloden niet in beeld.

Kelly gromde: "Je had gelijk, mam, ze gaan het stilhouden. Ik hoop dat Seraf zo belt."

Ze had de woorden nog niet uitgesproken of de telefoon ging. Ze holde naar de gang en Cèsely zette de TV uit. Ze kon niet helemaal verstaan wat Kelly zei, maar het klonk niet positief.

Even later kwam ze terug in de kamer en haar gezicht stond op storm.

"Wil je het geloven? Ze houden hen daar vast. Natuurlijk noemen ze het niet zo, ze zeggen dat het voor hun eigen veiligheid is, maar Seraf denkt dat ze gewoon niet willen dat iemand weet dat de wereld die ontdekt is, bevolkt is."

"Heeft Lauelle een verdrag kunnen sluiten?"

"Daar heb ik niet naar gevraagd. Hij kon maar heel even bellen om te laten weten dat we hem dus niet kunnen ophalen."

"En..." Cèsely keek naar Pattris. Hij scheen te raden waar ze aan dacht.

"Zullen ze voor mij komen?"

"Als dat zo is, dan moeten jullie hier weg." Zei mevrouw Brenner, waarop Kelly protesteerde: "Waar moeten we dan heen? En ik ga niet weg zonder u, mama. Ze zullen niet zomaar met veel toeters en bellen hier komen om Pattris weg te halen. Dat trekt veel te veel aandacht."

"Ze hebben geen toeters en bellen nodig, dat kunnen ze heel stil doen."

Kelly schudde nog steeds haar hoofd, maar aan de wanhopige uitdrukking op haar gezicht te zien, wist ze dat er niets anders opzat.

"Waar moeten we dan heen?" herhaalde ze.

Cèsely zei zonder nadenken: "Jullie kunnen met mij mee." Waarna ze zichzelf onmiddellijk voor haar hoofd sloeg, maar mevrouw Brenner vond het een goed idee.

"Wanneer ze hier komen, zal ik zeggen dat jullie hier geweest zijn," ze wees naar Kelly en Pattris. "Maar dat jullie meteen na het nieuws vertrokken zijn in de richting van het regeringsgebouw. Er zijn voor zover ik weet geen gegevens die aanwijzen dat Cèsely hier vandaag is geweest, dus daar zullen ze niet zomaar zoeken."

"Ze weten wel dat ik hier gisteren ben geweest," zei Cèsely zacht.

Kelly haalde haar schouders op. "Wat moeten we anders? We zullen in ieder geval wat meer tijd hebben om een plan te bedenken."

Ze keerde zich om naar haar moeder, gaf haar een dikke knuffel en zei resoluut: "We komen je halen, mama. Geen zorgen, we gaan niet weg zonder jou."

Ze wilde weglopen, maar mevrouw Brenner greep haar hand vast. "Ik ga niet mee naar Elodie, Kelly."

"Wat?"

Cèsely zag dat Kelly zich opmaakte om haar moeder fel te woord te staan, maar daar hadden ze geen tijd voor. Ze had via haar mobiel een taxi opgeroepen en die zou er binnen enkele minuten zijn. Ze voelde zich een beetje paranoïde vanwege haar angst dat de huistelefoon misschien werd afgeluisterd, maar het was altijd beter om voorzichtig te zijn.

"Kelly, we moeten gaan," zei ze met een dringende stem.

"Maar... mijn moeder..." "Ze heeft haar beslissing genomen. Kom, we hebben nu geen tijd voor een discussie, we moeten gaan. Ik hoor de taxi al."

De Nieuwe Wereld 1: ElodieLees dit verhaal GRATIS!